سرمایهگذاریهای جایگزین نقدشونده چیست؟
سرمایهگذاریهای جایگزین نقدشونده (یا به اختصار آلتهای نقدشونده) به صندوقهای سرمایهگذاری مشترک یا صندوقهای قابلمعامله در بورس (ETF) گفته میشود که با هدف ارائه تنوعبخشی به پرتفوی سرمایهگذاران و محافظت در برابر کاهش ارزش از طریق بهرهگیری از استراتژیهای سرمایهگذاری جایگزین طراحی شدهاند. نقطه قوت این محصولات نقدشوندگی بالای آنهاست، به این معنا که میتوان آنها را بهصورت روزانه خرید و فروش کرد، برخلاف سرمایهگذاریهای جایگزین سنتی که معمولاً نقدشوندگی ماهانه یا سهماهه دارند. این صندوقها حداقل سرمایهگذاری کمتری نسبت به صندوقهای پوشش ریسک (هجفاند) دارند و سرمایهگذاران برای ورود به آنها نیازی به احراز شرایط دارایی خالص یا درآمد ندارند.
منتقدان معتقدند که نقدشوندگی ادعایی آلتهای نقدشونده در شرایط دشوار بازار پایدار نخواهد ماند. بخش عمده سرمایهگذاری در این صندوقها در دوره بازار صعودی پس از بحران مالی وارد بازار شده است. همچنین، منتقدان بر این باورند که کارمزدهای این نوع سرمایهگذاریها بیش از حد بالاست. با این حال، حامیان آلتهای نقدشونده آنها را نوآوری ارزشمندی میدانند، زیرا استراتژیهای مورد استفاده در صندوقهای پوشش ریسک را برای سرمایهگذاران خرد قابلدسترس میکنند.
نکات کلیدی
-
آلتهای نقدشونده ابزارهای سرمایهگذاری جایگزینی هستند که برای سرمایهگذاران خرد دسترسیپذیرتر طراحی شدهاند.
-
این صندوقها در مقایسه با صندوقهای پوشش ریسک، نقدشوندگی بالاتری دارند، به این معنا که سرمایهگذاران میتوانند بهراحتی سهام صندوق را خرید و فروش کنند و حداقل سرمایهگذاری کمتری نیاز دارند.
-
منتقدان معتقدند که آلتهای نقدشونده ممکن است راهحل ایدهآلی برای سرمایهگذاران خرد نباشند، زیرا دارای ریسکهای منحصربهفرد و اغلب غیرشفاف، کارمزدهای بالا و احتمال بسته شدن در بازارهای پرنوسان هستند.
درک آلتهای نقدشونده
آلتهای نقدشونده با هدف رفع معایب سرمایهگذاریهای جایگزین طراحی شدهاند و به سرمایهگذاران امکان میدهند از طریق محصولاتی که مانند صندوقهای سرمایهگذاری مشترک بهصورت روزانه قابل بازخرید هستند، به سرمایهگذاریهای جایگزین دسترسی داشته باشند.
سرمایهگذاری جایگزین اصطلاحی است که بهطور کلی به داراییهایی غیر از سهام یا اوراق قرضه با موقعیت خرید بلندمدت اشاره دارد. مثالهایی از این نوع سرمایهگذاری شامل آثار هنری، سهام خصوصی، مشتقات مالی، کالاها، املاک، بدهیهای معوق و صندوقهای پوشش ریسک است. با این حال، یکی از معایب این سرمایهگذاریها، نقدشوندگی پایین آنهاست. در شرایط عادی بازار، فروش یک موقعیت ۵,۰۰۰ دلاری در شرکت آلفابت در چند میلیثانیه بدون تأثیر بر قیمت امکانپذیر است. اما حتی در بازار پررونق سهام خصوصی، فروش یک سرمایهگذاری جایگزین زمان و تلاش بیشتری نیاز دارد و ممکن است دورههای قفل سرمایه (lock-up periods) وجود داشته باشد. همچنین، سرمایهگذاری در مقیاس کوچک در این نوع داراییها دشوارتر است.
انتقاد از آلتهای نقدشونده
از زمان بحران مالی که در سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷) آغاز شد، تعداد صندوقهای جایگزین نقدشونده بهطور چشمگیری افزایش یافته است، زیرا سرمایهگذاران خرد و مشاوران مالی بهطور فزایندهای به دنبال محافظت در برابر ریسک کاهش ارزش با استفاده از استراتژیهای مشابه صندوقهای پوشش ریسک هستند. در نظرسنجی انجامشده توسط بارونز و مورنینگاستار در تیر ۱۳۹۴ (ژوئیه ۲۰۱۵)، ۶۳ درصد از مشاوران اعلام کردند که قصد دارند ظرف پنج سال آینده بیش از ۱۱ درصد از پرتفوی خود را به آلتهای نقدشونده اختصاص دهند. با این حال، از آن زمان، بازار آلتهای نقدشونده شاهد موجی از بسته شدن و ادغام صندوقها بوده که منجر به کاهش رشد این بازار شده است. این بازار تا پایان سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵) به حجم دارایی ۱۹۲ میلیارد دلار رسید. رشد داراییها در این بازار ناپیوسته بوده و طبق گزارش استراتژیک اینسایت، داراییهای آلتهای نقدشونده تا پایان سهماهه سوم سال ۱۳۹۶ (۲۰۱۷) به ۱۸۴ میلیارد دلار افزایش یافت، در حالی که در پایان سال ۱۳۹۴ (۲۰۱۵) ۱۷۹ میلیارد دلار بود.
منتقدان اشاره میکنند که صندوقهای آلتهای نقدشونده بهطور متوسط کارمزدهای بالاتری نسبت به سایر صندوقهای سرمایهگذاری مشترک فعال دارند. علاوه بر این، بستهبندی داراییهای غیرنقدشونده در قالب محصولات نقدشونده میتواند نتیجه معکوس داشته باشد. صندوقهای پوشش ریسک معمولاً از سرمایهگذاران میخواهند که فقط هر سهماه یا سالانه برداشت کنند. توانایی خرید و فروش آسان آلتهای نقدشونده به محبوبیت آنها کمک کرده، اما در صورت بروز رکود بازار و هجوم سرمایهگذاران برای برداشت، ارائهدهندگان ممکن است مجبور شوند داراییها را با قیمتهای بسیار پایین بفروشند که به ضرر سرمایهگذاران تمام میشود.
مثالهایی از استراتژیها و زیرمجموعههای آلتهای نقدشونده
مورنینگاستار ۱۲ دستهبندی را به عنوان استراتژیهای جایگزین نقدشونده شناسایی کرده است. بزرگترین دستهها که بیش از ۸۰ درصد صندوقها را در آن زمان تشکیل میدادند، عبارتاند از:
-
سهام بلند-کوتاه: صندوقهایی که بر اوراق بهادار و مشتقات سهام تمرکز دارند و موقعیتهای خرید (بلند) را با شرطبندیهای فروش (کوتاه) از طریق ETFها، قراردادهای اختیار معامله یا موقعیتهای فروش مستقیم سهام ترکیب میکنند. تعادل بین موقعیتهای کوتاه و بلند به دیدگاه کلان صندوق بستگی دارد.
-
اوراق قرضه غیرسنتی: این صندوقها رویکردهای غیرمتعارفی به سرمایهگذاری در اوراق قرضه دارند و اغلب به دنبال بازدههایی هستند که با بازار اوراق قرضه همبستگی نداشته باشند. صندوقهای «بدون محدودیت» با انعطافپذیری بالا سرمایهگذاری میکنند، مثلاً در بدهیهای خارجی با بازده بالا.
-
خنثی نسبت به بازار: صندوقهایی که به دنبال کاهش ریسکهای سیستمی ناشی از تمرکز بیش از حد در بخشها، کشورها یا ارزهای خاص هستند. این صندوقها با تطبیق موقعیتهای کوتاه و بلند در این حوزهها، بتای پایین را هدف قرار میدهند.
-
آتیهای مدیریتشده: این صندوقها عمدتاً از طریق مشتقات، از جمله قراردادهای آتی بورسی و غیربورسی، اختیار معامله، سوآپها و قراردادهای تبادل ارز خارجی سرمایهگذاری میکنند. اکثر آنها از رویکردهای مبتنی بر شتاب (momentum) استفاده میکنند، در حالی که برخی دیگر استراتژیهای بازگشت به میانگین یا سایر رویکردها را دنبال میکنند.
-
چندجایگزین: این صندوقها استراتژیهای جایگزین مختلف، مانند موارد بالا، را ترکیب میکنند. آنها ممکن است تخصیص ثابتی به استراتژیهای مشخص داشته باشند یا بسته به تحولات بازار، رویکرد خود را تغییر دهند.
سایر دستهبندیها شامل بازار نزولی، چندارزی، نوسانات و کالاهای اهرمی (که تنها شامل یک صندوق است) میشوند. سیتی سه نوع ساختار صندوق سرمایهگذاری مشترک را به عنوان آلتهای نقدشونده طبقهبندی کرده است: صندوقهای تکمدیریتی، چندجایگزین و صندوقهای کالاها (یا آتیهای مدیریتشده). در همین حال، گلدمن ساکس مجموعهای متفاوت از دستهبندیها را ارائه کرده که بیشتر با استراتژیهای رایج در صندوقهای پوشش ریسک همخوانی دارد، از جمله سهام بلند/کوتاه، معاملات تاکتیکی/کلان، چنداستراتژی، رویدادمحور و ارزش نسبی.















نظرات کاربران