تأمین مالی بدهی چیست؟

تأمین مالی بدهی شامل فروش محصولات با درآمد ثابت مانند اوراق قرضه، اسناد خزانه یا یادداشت‌ها توسط شرکت‌ها به طلبکاران، از جمله سرمایه‌گذاران، است.

تأمین مالی بدهی زمانی رخ می‌دهد که یک شرکت برای تأمین سرمایه در گردش یا هزینه‌های سرمایه‌ای، ابزارهای بدهی را به افراد و/یا سرمایه‌گذاران نهادی می‌فروشد. افراد یا نهادهایی که پول را قرض می‌دهند، در ازای آن طلبکار می‌شوند و تعهدی دریافت می‌کنند که اصل و بهره بدهی بازپرداخت خواهد شد.

نکات کلیدی

• تأمین مالی بدهی زمانی است که یک کسب‌وکار پول قرض می‌کند، معمولاً از طریق ابزارهایی مانند اوراق قرضه و وام‌ها، که باید با بهره بازپرداخت شود.
• این روش با تأمین مالی سهام (صدور سهام) متفاوت است، زیرا شرکت مالکیت کامل خود را حفظ می‌کند اما موظف است به طلبکاران بازپرداخت کند، صرف‌نظر از عملکرد کسب‌وکار.
• مزایای تأمین مالی بدهی شامل مزایای مالیاتی و حفظ کنترل است، اما بدهی بیش از حد می‌تواند انعطاف‌پذیری را محدود کرده و طلبکاران و سرمایه‌گذاران آینده را بترساند.
• تأمین مالی بدهی: زمانی که یک شرکت با فروش ابزارهای بدهی به سرمایه‌گذاران پول جمع‌آوری می‌کند.
• تأمین مالی بدهی می‌تواند با ارائه دسترسی به سرمایه برای نیازهای مختلف، به کسب‌وکارها کمک کند و در عین حال به آن‌ها اجازه دهد مالکیت و کنترل را حفظ کنند.

نحوه عملکرد تأمین مالی بدهی

یک شرکت می‌تواند به سه روش هنگام نیاز به پول، سرمایه جمع‌آوری کند. می‌تواند سهام بفروشد، بدهی بپذیرد یا از ترکیبی از این دو استفاده کند.

سهام نشان‌دهنده سهمی در مالکیت شرکت است. این به سهامدار ادعایی بر سودهای آینده می‌دهد اما نیازی به بازپرداخت ندارد. دارندگان سهام در صورت ورشکستگی شرکت، آخرین کسانی هستند که پول دریافت می‌کنند.

روش دیگر برای جمع‌آوری سرمایه در بازارهای بدهی، عرضه عمومی سهام است. این به عنوان تأمین مالی سهام شناخته می‌شود.

یک شرکت می‌تواند تأمین مالی بدهی را انتخاب کند که شامل فروش محصولات با درآمد ثابت مانند اوراق قرضه، اسناد خزانه یا یادداشت‌ها به سرمایه‌گذاران برای به دست آوردن سرمایه لازم برای رشد و گسترش عملیات خود است. هنگامی که یک شرکت اوراق قرضه منتشر می‌کند، سرمایه‌گذارانی که آن را خریداری می‌کنند، به‌طور مؤثر طلبکارانی هستند که چه خرده‌فروش باشند و چه سرمایه‌گذاران نهادی، تأمین مالی بدهی را به شرکت ارائه می‌دهند.

مقدار وام سرمایه‌گذاری، که به عنوان اصل نیز شناخته می‌شود، باید در تاریخ توافق‌شده‌ای در آینده بازپرداخت شود. طلبکاران در صورت ورشکستگی شرکت و نقد شدن دارایی‌ها، ادعای بالاتری نسبت به سهامداران دارند.

ملاحظات ویژه

عوامل متعددی بر تأمین مالی بدهی تأثیر می‌گذارند و آن را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

هزینه بدهی

ساختار سرمایه یک شرکت شامل سهام و بدهی است. هزینه سهام، پرداخت سود سهام به سهامداران است و هزینه بدهی، پرداخت بهره به دارندگان اوراق قرضه است.

یک شرکت نه تنها هنگام انتشار بدهی وعده بازپرداخت مبلغ اصل را می‌دهد، بلکه همچنین وعده می‌دهد که دارندگان اوراق قرضه خود را با پرداخت‌های سالانه بهره، که به عنوان پرداخت‌های کوپن شناخته می‌شوند، جبران کند. نرخ بهره پرداختی بر این ابزارهای بدهی نشان‌دهنده هزینه استقراض برای ناشر است.

مجموع هزینه تأمین مالی سهام و تأمین مالی بدهی، هزینه سرمایه یک شرکت است. این نشان‌دهنده حداقل بازدهی است که یک شرکت باید از سرمایه خود کسب کند تا سهامداران، طلبکاران و سایر ارائه‌دهندگان سرمایه را راضی کند.

تصمیمات سرمایه‌گذاری یک شرکت در مورد پروژه‌ها و عملیات جدید باید همیشه بازدهی بالاتر از هزینه سرمایه ایجاد کند. اگر بازده‌های شرکت از هزینه‌های سرمایه‌ای آن کمتر از هزینه سرمایه باشد، شرکت سودهای مثبتی برای سرمایه‌گذاران خود ایجاد نمی‌کند. در این مورد، شرکت ممکن است نیاز به ارزیابی مجدد و تعادل مجدد ساختار سرمایه خود داشته باشد.

فرمول هزینه تأمین مالی بدهی به شرح زیر است:

KD = هزینه بهره × (1 - نرخ مالیات)

که در آن KD = هزینه بدهی

بهره بدهی در اکثر موارد از مالیات کسر می‌شود، بنابراین هزینه بهره بر اساس پس از مالیات محاسبه می‌شود تا با هزینه سهام، که سود سهام آن مشمول مالیات است، قابل مقایسه‌تر باشد.

اندازه‌گیری تأمین مالی بدهی

یکی از معیارهای مورد استفاده برای اندازه‌گیری و مقایسه میزان سرمایه یک شرکت که با تأمین مالی بدهی تأمین می‌شود، نسبت بدهی به سهام (D/E) است.

اگر کل بدهی 2 میلیارد دلار و کل حقوق صاحبان سهام 10 میلیارد دلار باشد، نسبت D/E برابر است با 2 میلیارد دلار / 10 میلیارد دلار = 1/5 یا 20%. به ازای هر 1 دلار تأمین مالی بدهی، 5 دلار سهام وجود دارد. نسبت D/E پایین معمولاً به نسبت بالا ترجیح داده می‌شود، اگرچه برخی صنایع تحمل بالاتری برای بدهی دارند. بدهی و سهام هر دو در صورت ترازنامه یافت می‌شوند.

مهم:

طلبکاران معمولاً به نسبت D/E پایین نگاه مثبتی دارند، که می‌تواند احتمال دریافت بودجه در آینده را برای یک شرکت افزایش دهد.

انواع دیگر تأمین مالی بدهی

انواع رایج تأمین مالی بدهی شامل بیش از فقط انتشار اوراق قرضه است. برخی گزینه‌ها ممکن است برای کسب‌وکارهای کوچک دشوارتر باشد، به‌ویژه اگر مدت طولانی در حال فعالیت نباشند یا موقعیت مالی آن‌ها به اندازه شرکت‌های بزرگ‌تر قوی نباشد.

• وام‌های مدت‌دار: وام‌های مدت‌دار شامل استقراض یک مبلغ کلان از یک بانک یا مؤسسه مالی است که باید در یک دوره زمانی مشخص بازپرداخت شود. این وام‌ها ممکن است نرخ بهره ثابت یا متغیر داشته باشند. این وام‌ها معمولاً با پرداخت‌های ماهانه منظم که شامل اصل و بهره است، ساختاربندی می‌شوند.
• خطوط اعتباری: خط اعتباری یک وام انعطاف‌پذیر است که به کسب‌وکارها دسترسی به مقدار مشخصی از سرمایه را می‌دهد که می‌توانند به‌صورت مورد نیاز برداشت کنند. این مشابه کارت اعتباری عمل می‌کند زیرا کسب‌وکارها تنها برای وجوهی که واقعاً استفاده می‌کنند بهره پرداخت می‌کنند. خطوط اعتباری به‌ویژه برای مدیریت جریان نقدی، پوشش هزینه‌های عملیاتی کوتاه‌مدت و رسیدگی به هزینه‌های غیرمنتظره مفید هستند.
• تسهیلات اعتباری گردشی: تسهیلات اعتباری گردشی مشابه خطوط اعتباری عمل می‌کنند اما معمولاً بزرگ‌تر هستند و توسط کسب‌وکارهای بزرگ‌تر استفاده می‌شوند. این تسهیلات مجموعه‌ای از سرمایه را فراهم می‌کنند که کسب‌وکار می‌تواند از آن برداشت کند و چندین بار بازپرداخت کند، اما نمی‌تواند از سقف اعتباری تا مقدار مشخصی فراتر رود.
• تأمین مالی تجهیزات: تأمین مالی تجهیزات شامل استقراض وجوه به‌طور خاص برای خرید تجهیزات حیاتی کسب‌وکار است، که خود تجهیزات به‌عنوان وثیقه عمل می‌کنند. این نوع وام یا اجاره به کسب‌وکارها اجازه می‌دهد ماشین‌آلات، وسایل نقلیه، فناوری و سایر دارایی‌های لازم برای عملیات را بدون صرف نقدینگی فوری به دست آورند.
• پیش‌پرداخت نقدی تجاری: پیش‌پرداخت‌های نقدی تجاری یک پرداخت کلان را به کسب‌وکارها ارائه می‌دهند در ازای درصدی از فروش آینده کارت اعتباری. این نوع تأمین مالی در میان کسب‌وکارهایی با حجم بالای تراکنش‌های کارت اعتباری که نیاز به پول نقد فوری دارند، محبوب است. با این حال، پیش‌پرداخت‌های نقدی تجاری ممکن است هزینه‌های بالاتری نسبت به وام‌های سنتی داشته باشند.
• اعتبار تجاری: اعتبار تجاری نوعی تأمین مالی کوتاه‌مدت است که توسط تأمین‌کنندگان ارائه می‌شود. یک شرکت می‌تواند چیزی را خریداری کرده و سپس 30 یا 60 روز بعد پرداخت کند. این نوع تأمین مالی به کسب‌وکارها کمک می‌کند تا موجودی را مدیریت کرده و کالاهایی را تولید کنند که برای آن‌ها جریان نقدی لازم را فراهم می‌کند تا صورت‌حساب را پرداخت کنند.
• بدهی قابل تبدیل: بدهی قابل تبدیل نوعی تأمین مالی ترکیبی است که وام‌ها می‌توانند در تاریخ بعدی به سهام شرکت تبدیل شوند. یک شرکت می‌تواند انتخاب کند که اوراق قرضه منتشر کند اما به دارنده گزینه‌ای برای تغییر از تأمین مالی بدهی به تأمین مالی سهام در آینده بدهد.

تأمین مالی بدهی در مقابل نرخ‌های بهره

برخی از سرمایه‌گذاران در بدهی تنها به حفاظت از اصل سرمایه علاقه‌مند هستند، در حالی که دیگران بازدهی به شکل بهره می‌خواهند. نرخ بهره توسط نرخ‌های بازار و اعتبار وام‌گیرنده تعیین می‌شود. نرخ‌های بهره بالاتر به معنای احتمال بیشتر نکول است و بنابراین ریسک بالاتری را به همراه دارد. این نرخ‌ها به جبران ریسک افزایش‌یافته برای وام‌گیرنده کمک می‌کنند.

واقعیت مهم:

تأمین مالی بدهی اغلب نیازمند این است که وام‌گیرنده به قوانین خاصی در مورد عملکرد مالی پایبند باشد. این قوانین به عنوان تعهدات شناخته می‌شوند.

تأمین مالی بدهی می‌تواند به سختی به دست آید، اما برای بسیاری از شرکت‌ها، به‌ویژه در دوره‌های نرخ بهره پایین تاریخی، بودجه را با نرخ‌های کمتری نسبت به تأمین مالی سهام فراهم می‌کند. مزیت دیگر این است که بهره بدهی از مالیات کسر می‌شود. افزودن بدهی بیش از حد می‌تواند هزینه سرمایه را افزایش دهد، که این امر ارزش فعلی شرکت را کاهش می‌دهد.

تأمین مالی بدهی در مقابل تأمین مالی سهام

تفاوت اصلی بین تأمین مالی بدهی و تأمین مالی سهام این است که تأمین مالی سهام سرمایه در گردش اضافی بدون تعهد بازپرداخت فراهم می‌کند. تأمین مالی بدهی باید بازپرداخت شود، اما شرکت نیازی به واگذاری بخشی از مالکیت برای دریافت وجوه ندارد.

اکثر شرکت‌ها از ترکیبی از تأمین مالی بدهی و سهام استفاده می‌کنند. آن‌ها بسته به اینکه کدام نوع تأمین مالی راحت‌تر در دسترس است، وضعیت جریان نقدی آن‌ها و اهمیت حفظ کنترل مالکیت، بدهی یا سهام یا هر دو را انتخاب می‌کنند. نسبت D/E نشان می‌دهد که چه مقدار تأمین مالی از طریق بدهی در مقابل سهام به دست آمده است. طلبکاران معمولاً به نسبت D/E نسبتاً پایین نگاه مثبتی دارند، که به نفع شرکت است اگر در آینده نیاز به دسترسی به تأمین مالی بدهی اضافی داشته باشد.

مزایا و معایب تأمین مالی بدهی

تأمین مالی بدهی مانند هر نوع تأمین مالی دیگر با مزایا و معایب قابل‌توجهی همراه است.

مزایای تأمین مالی بدهی

یکی از مزایای تأمین مالی بدهی این است که به یک کسب‌وکار اجازه می‌دهد مقدار کمی پول را به مبلغ بسیار بزرگ‌تری اهرم کند و امکان رشد سریع‌تر از آنچه ممکن است در غیر این صورت فراهم می‌کند. مزیت دیگر این است که پرداخت‌های بدهی معمولاً از مالیات کسر می‌شوند.

تأمین مالی بدهی همچنین به کسب‌وکارها اجازه می‌دهد مالکیت و کنترل را حفظ کنند، برخلاف تأمین مالی سهام که در آن سهام مالکیت به سرمایه‌گذاران فروخته می‌شود. صاحبان کسب‌وکار نیازی به واگذاری هیچ کنترل یا قدرت تصمیم‌گیری در شرکت ندارند.

تأمین مالی بدهی می‌تواند در مقایسه با تأمین مالی سهام مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد و هنگامی که بدهی بازپرداخت می‌شود، رابطه با وام‌دهنده پایان می‌یابد و هیچ تعهد دیگری وجود ندارد. سرمایه‌گذاران سهام معمولاً انتظار سود سهام مداوم و سهمی از سود را دارند که در بلندمدت می‌تواند گران‌تر باشد. تنها راه برای خاموش کردن این موضوع از طریق بازخرید سهام است.

معایب تأمین مالی بدهی

عیب اصلی تأمین مالی بدهی این است که باید به وام‌دهندگان بهره پرداخت شود، بنابراین مبلغ پرداختی از مبلغ قرض‌گرفته‌شده فراتر خواهد رفت. پرداخت‌های بدهی باید صرف‌نظر از درآمد کسب‌وکار انجام شود، و این می‌تواند به‌ویژه برای کسب‌وکارهای کوچک‌تر یا جدیدتر که هنوز جریان نقدی مطمئنی ایجاد نکرده‌اند، خطرناک باشد.

سطوح بالای بدهی می‌تواند بر ترازنامه شرکت و نسبت‌های مالی آن تأثیر منفی بگذارد. این می‌تواند باعث شود کسب‌وکار برای سرمایه‌گذاران و وام‌دهندگان پرریسک‌تر به نظر برسد و به‌طور بالقوه منجر به هزینه‌های استقراض بالاتر در آینده شود. سطوح بالای بدهی همچنین می‌توانند انعطاف‌پذیری یک شرکت را محدود کنند، زیرا بخش زیادی از درآمد آن به خدمات‌دهی بدهی اختصاص می‌یابد.

تأمین مالی بدهی همچنین اغلب شامل تعهدات محدودکننده است. وام‌دهندگان ممکن است شرایطی را اعمال کنند که استقراض اضافی را محدود کند، نسبت‌های مالی خاصی را که باید حفظ شوند، تعیین کنند، یا انواع سرمایه‌گذاری‌ها یا هزینه‌هایی که یک شرکت می‌تواند انجام دهد را محدود کنند. این یک استراتژی مدیریت ریسک است تا اطمینان حاصل شود که وام‌دهنده در مورد نحوه اداره شرکت امنیت دارد.

مزایا

• تأمین مالی بدهی به یک کسب‌وکار اجازه می‌دهد مقدار کمی سرمایه را برای ایجاد رشد اهرم کند
• پرداخت‌های بدهی معمولاً از مالیات کسر می‌شوند
• شرکت تمام کنترل مالکیت را حفظ می‌کند
• تأمین مالی بدهی اغلب ارزان‌تر از تأمین مالی سهام است

معایب

• باید به وام‌دهندگان بهره پرداخت شود
• پرداخت‌های بدهی باید صرف‌نظر از درآمد کسب‌وکار انجام شود
• تأمین مالی بدهی می‌تواند برای کسب‌وکارهایی با جریان نقدی ناپیوسته خطرناک باشد

نمونه‌هایی از تأمین مالی بدهی چیست؟

تأمین مالی بدهی شامل وام‌های بانکی، وام از خانواده و دوستان، وام‌های مورد حمایت دولت مانند وام‌های SBA، خطوط اعتباری، کارت‌های اعتباری، وام‌های مسکن و وام‌های تجهیزات است.

انواع تأمین مالی بدهی چیست؟

تأمین مالی بدهی می‌تواند به شکل وام‌های اقساطی، وام‌های گردشی و وام‌های جریان نقدی باشد. وام‌های اقساطی دارای شرایط بازپرداخت مشخص و پرداخت‌های ماهانه هستند. مبلغ وام به‌صورت یکجا در ابتدا دریافت می‌شود. این وام‌ها می‌توانند تضمین‌شده یا بدون تضمین باشند.

وام‌های گردشی دسترسی به یک خط اعتباری مداوم را فراهم می‌کنند که وام‌گیرنده می‌تواند از آن استفاده کند، بازپرداخت کند و تکرار کند. کارت‌های اعتباری نمونه‌ای از وام‌های گردشی هستند.

وام‌های جریان نقدی یک پرداخت یکجا از وام‌دهنده ارائه می‌دهند. پرداخت‌های وام به‌محض اینکه وام‌گیرنده درآمدی را که برای تضمین وام استفاده شده است، کسب کند، انجام می‌شود. پیش‌پرداخت‌های نقدی تجاری و تأمین مالی فاکتور نمونه‌هایی از وام‌های جریان نقدی هستند.

چرا یک شرکت ممکن است تأمین مالی بدهی را به تأمین مالی سهام ترجیح دهد؟

برخی از شرکت‌ها ممکن است ترجیح دهند مالکیت سهام را دست‌نخورده نگه دارند و سهام شرکت را با صدور سهام بیشتر رقیق نکنند. همچنین ممکن است جمع‌آوری سرمایه با بدهی در مقایسه با صدور سهام و احتمالاً پرداخت سود سهام در آینده مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد.

آیا تأمین مالی بدهی خوب است یا بد؟

تأمین مالی بدهی می‌تواند هم خوب و هم بد باشد. اگر یک شرکت بتواند از بدهی برای تحریک رشد استفاده کند، گزینه خوبی است، اما شرکت باید مطمئن باشد که می‌تواند تعهدات خود را در مورد پرداخت‌ها به طلبکاران برآورده کند. یک شرکت باید از هزینه سرمایه برای تصمیم‌گیری در مورد نوع تأمین مالی که باید انتخاب کند استفاده کند.

نتیجه‌گیری

اکثر شرکت‌ها به نوعی از تأمین مالی بدهی نیاز دارند. وجوه اضافی به آن‌ها اجازه می‌دهد تا در منابعی که برای رشد نیاز دارند سرمایه‌گذاری کنند. کسب‌وکارهای کوچک و جدید به‌ویژه به دسترسی به سرمایه برای خرید تجهیزات، ماشین‌آلات، لوازم، موجودی و املاک نیاز دارند.

نگرانی اصلی در مورد تأمین مالی بدهی این است که وام‌گیرنده باید مطمئن باشد که جریان نقدی کافی برای پرداخت تعهدات اصل و بهره مرتبط با وام را دارد.