درآمد بیکاری چیست؟

درآمد بیکاری چیست؟

درآمد بیکاری به مزایای بیمه‌ای اشاره دارد که به دلیل ناتوانی مالیات‌دهندگان در یافتن شغل مناسب پرداخت می‌شود. این درآمد از صندوق‌های تحت حمایت دولت فدرال یا ایالتی تأمین می‌شود. دریافت‌کننده باید معیارهای خاصی را برای جستجوی شغل رعایت کند. کارفرمایان و کارمندان مالیات حقوق و دستمزد را برای تأمین هزینه این مزایا پرداخت می‌کنند.

درآمد بیکاری همچنین به عنوان مزایای بیکاری، جبران بیکاری یا بیمه بیکاری شناخته می‌شود. این اصطلاح بیشتر با ثبت اظهارنامه مالیاتی مرتبط است، جایی که چنین درآمدی باید گزارش شود.

نکات کلیدی

• درآمد بیکاری توسط دولت به طور موقت به کارگران بیکاری که به دلیل اخراج یا دلایل دیگر خارج از اراده خود شغلشان را از دست داده‌اند، پرداخت می‌شود.

• هدف درآمد بیکاری، ارائه شبکه ایمنی اجتماعی برای افرادی است که در حین جستجو برای شغل جدید بیکار شده‌اند.

• معمولاً بیکاری به‌عنوان درآمد عادی برای مقاصد مالیاتی در نظر گرفته می‌شود و باید به اداره درآمد داخلی (IRS) گزارش شود.

• در شرایط عادی، اکثر ایالت‌ها حداکثر ۲۶ هفته مزایای بیکاری پرداخت می‌کنند، اما در زمان بحران اقتصادی، مزایا می‌توانند تمدید یا افزایش یابند.

• اگر شغل خود را ترک کنید، باید دلیل موجهی داشته باشید، وگرنه به احتمال زیاد واجد شرایط دریافت مزایای بیکاری نخواهید بود.

درک درآمد بیکاری

مزایای بیکاری در سال ۱۳۱۴ (۱۹۳۵ میلادی) همراه با تأمین اجتماعی معرفی شد. درآمد بیکاری برای ارائه درآمد معیشتی برای مدت زمان مشخص طراحی شده است تا به دریافت‌کننده بیکار فرصت دهد شغل دیگری پیدا کند.

در ایالات متحده، درآمد بیکاری به افراد بیکاری که واجد شرایط باشند پرداخت می‌شود. افراد باید حداقل یک فصل در سال گذشته کار کرده باشند و توسط کارفرمای خود اخراج شده باشند. آن‌ها باید به‌طور فعال در جستجوی کار باشند تا بتوانند مزایا را درخواست و دریافت کنند. کارگران موقت یا کسانی که به‌صورت غیررسمی (بدون ثبت رسمی) کار کرده‌اند واجد شرایط نیستند، همچنین افرادی که خودشان شغلشان را ترک کرده‌اند یا به دلیل سوءرفتار اخراج شده‌اند.

ادعاها ممکن است به دلایل مختلفی رد شوند، از جمله اگر:

• کارگر بدون دلیل موجه، مانند دلایل پزشکی یا مراقبت از یکی از اعضای خانواده، شغل خود را ترک کرده باشد.

• کارگر برای کار در دسترس نباشد (به این معنا که چیزی مانع پذیرش شغل جدید توسط او نشود).

• کارگر به دلیل سوءرفتار اخراج شده باشد.

• کارگر از پذیرش کار مناسب امتناع کرده باشد.

• بیکاری ناشی از اختلافات کارگری باشد.

درآمد بیکاری به‌طور کامل به‌عنوان درآمد عادی مشمول مالیات است. دریافت‌کنندگان در پایان سال فرم 1099-G دریافت می‌کنند که میزان دریافتی آن‌ها را نشان می‌دهد و باید در فرم 1040 خود گزارش کنند.

مبالغ درآمد بیکاری

ایالت‌های مختلف تعیین می‌کنند که هر فرد هر هفته چه مقدار درآمد بیکاری دریافت می‌کند، مقداری که ممکن است از ایالتی به ایالت دیگر به‌طور قابل‌توجهی متفاوت باشد.

برای مثال، مینه‌سوتا یکی از بالاترین مبالغ مزایای هفتگی را با حداکثر ۷۶۲ دلار داشت، که تنها ماساچوست با ۸۵۵ دلار از آن پیشی گرفت. ماساچوست تا ۳۰ هفته پرداخت را مجاز می‌داند، در حالی که مینه‌سوتا حداکثر ۲۶ هفته ارائه می‌دهد. اگرچه فلوریدا کمترین نیست، اما حداکثر مزایای هفتگی ۳۷۵ دلار و ۱۴ هفته مزایا از جمله کم‌سخاوتمندانه‌ها هستند.

در زمان بیکاری بالا، مانند در طول رکود بزرگ، پرداخت‌های درآمد بیکاری ممکن است تا ۹۹ هفته ادامه یابد. در زمان‌های بیکاری پایین، این مزایا معمولاً تا حدود شش ماه یا ۲۶ هفته در اکثر ایالت‌ها ادامه دارند، اگرچه برخی ایالت‌ها ممکن است کسری از این مدت را ارائه دهند.

همه‌گیری کووید-۱۹ و درآمد بیکاری

در تاریخ ۸ فروردین ۱۳۹۹ (۲۷ مارس ۲۰۲۰)، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ قانون محرک اضطراری ویروس کرونا به ارزش ۲ تریلیون دلار به نام قانون کمک، امداد و امنیت اقتصادی کرونا (CARES) را امضا کرد که مقرراتی برای ارائه مزایای بیکاری به افراد بیکار شده تحت تأثیر همه‌گیری وضع کرد.

این قانون همچنین واجد شرایط بودن را گسترش داد تا شامل افرادی شود که معمولاً واجد شرایط مزایا نیستند، از جمله افراد خوداشتغال، فریلنسرها و پیمانکاران مستقل، و سه ابتکار به نام‌های برنامه کمک بیکاری همه‌گیری (PUA)، برنامه جبران بیکاری فدرال همه‌گیری (FPUC) و برنامه جبران اضطراری بیکاری همه‌گیری (PEUC) ایجاد کرد.

در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ (۶ سپتامبر ۲۰۲۱)، تمام این مزایای ویژه مرتبط با همه‌گیری به پایان رسید.

مهم

در حالی که طرح نجات آمریکا مهلت امداد بیکاری فدرال همه‌گیری را تا ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ (۶ سپتامبر ۲۰۲۱) تمدید کرد، تعدادی از ایالت‌ها تصمیم گرفتند مشارکت خود در برنامه‌های FPUC و PEUC را زودتر پایان دهند. بهترین راه برای تأیید وضعیت و مدت زمان مزایای بیکاری شما، بررسی با دفتر بیکاری ایالت شماست.

کمک بیکاری همه‌گیری (PUA)

همان‌طور که ذکر شد، مزایای بیکاری تحت PUA گسترش یافت تا افرادی را که معمولاً واجد شرایط این نوع درآمد نیستند، شامل شود. این مزایا بر اساس درآمد قبلی فرد، طبق فرمولی توسط برنامه کمک بیکاری در بلایا محاسبه می‌شد.

حداقل مزایای ارائه‌شده ۵۰٪ میانگین مزایای هفتگی یک ایالت بود، که برای آن دوره حدود ۱۹۰ دلار بود.

جبران بیکاری فدرال همه‌گیری (FPUC)

قانون CARES همچنین برنامه FPUC را ایجاد کرد که به افراد بیکار مزایای اضافی ۶۰۰ دلار ارائه می‌داد. این مزایا به‌صورت هفتگی علاوه بر سایر درآمدهای بیکاری تا تیرماه ۱۳۹۹ پرداخت می‌شد.

این مزایا پس از تصویب قانون تخصیص‌های تلفیقی (CAA) در آذر ۱۳۹۹ (دسامبر ۲۰۲۰) تمدید شد. مبلغ آن سپس به ۳۰۰ دلار کاهش یافت، که از ۵ دی ۱۳۹۹ (۲۶ دسامبر ۲۰۲۰) تا ۲۳ اسفند ۱۳۹۹ (۱۴ مارس ۲۰۲۱) به‌صورت هفتگی قابل پرداخت بود. رئیس‌جمهور جو بایدن پس از امضای بسته ۱.۹ تریلیون دلاری به نام قانون طرح نجات آمریکا در ۲۰ اسفند ۱۳۹۹ (۱۱ مارس ۲۰۲۱)، تاریخ انقضا را تغییر داد. طبق قانون جدید، افراد بیکار می‌توانستند تا ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ (۶ سپتامبر ۲۰۲۱) مزایای اضافی ۳۰۰ دلار هفتگی دریافت کنند.

جبران اضطراری بیکاری همه‌گیری (PEUC)

ایالت‌ها معمولاً به افراد ۲۶ هفته مزایای بیکاری ارائه می‌دهند. اما قانون CARES این جدول زمانی را تحت PEUC گسترش داد و به افراد اجازه داد تا ۱۳ هفته اضافی مزایا درخواست کنند. اما قانون مقرر کرد که افراد باید «قادر به کار، در دسترس برای کار و به‌طور فعال در جستجوی کار» باشند.

این مزایا با تصویب قانون CAA در آذر ۱۳۹۹ (دسامبر ۲۰۲۰) به ۲۴ هفته تمدید شد. دولت بایدن در اسفند ۱۳۹۹ (مارس ۲۰۲۱) آن را دوباره به ۵۳ هفته تغییر داد و PEUC در ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ (۶ سپتامبر ۲۰۲۱) منقضی شد.