کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده چیست؟

کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده (UCCC) چیست؟

کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده (UCCC) یک قانون پیشنهادی است که توسط ۱۱ ایالت آمریکا پذیرفته شده و تراکنش‌های اعتباری مصرف‌کنندگان را تنظیم می‌کند. این کد مقرراتی را برای صدور و استفاده از انواع محصولات اعتباری، از کارت‌های اعتباری گرفته تا وام‌های رهنی، تعیین می‌کند. هدف اصلی این کد، حفاظت از مصرف‌کنندگان در برابر کلاهبرداری و رویه‌های غیرمنصفانه از سوی وام‌دهندگان است.

نکات کلیدی

• کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده (UCCC) برای پیشگیری از کلاهبرداری و سوءاستفاده در تراکنش‌های اعتباری طراحی شده است.

• یازده ایالت این کد را پذیرفته‌اند، در حالی که برخی ایالت‌های دیگر بخش‌هایی از مفاد آن را در قوانین خود گنجانده‌اند.

• این کد دستورالعمل‌هایی برای اعتبار ارائه می‌دهد، از جمله محدودیت‌هایی بر نرخ‌های بهره، حفاظت در برابر رباخواری، و ایجاد قراردادهای منصفانه.

نحوه عملکرد کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده (UCCC)

کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده در سال ۱۳۴۷ (۱۹۶۸ میلادی) توسط کنفرانس ملی کمیسرهای قوانین یکنواخت ایالتی تصویب شد و در سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴ میلادی) مورد بازنگری قرار گرفت. این کد به‌خودی‌خود یک قانون فدرال یا ایالتی نیست، اما ایالت‌ها می‌توانند از آن برای تدوین قوانین یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده استفاده کنند.

اگرچه این کد به‌صورت ملی اجرا نمی‌شود، اما در ۱۱ ایالت—کلرادو، آیداهو، ایندیانا، آیووا، کانزاس، مِین، اکلاهما، کارولینای جنوبی، یوتا، ویسکانسین و وایومینگ—پذیرفته شده است و برخی ایالت‌های دیگر نیز دست‌کم بخشی از مفاد آن را در قوانین خود گنجانده‌اند.

یکی از مهم‌ترین دستورالعمل‌های UCCC، محدودیت بر نرخ‌های بهره‌ای است که وام‌دهندگان می‌توانند دریافت کنند. با این حال، سقف واقعی نرخ‌ها بسته به نوع اعتبار صادرشده متفاوت است. این کد همچنین با کاهش موانع ورود به حوزه اعتبار مصرف‌کننده، نرخ‌های بهره پایین‌تر را تشویق می‌کند. این کار بر این نظریه استوار است که رقابت بیشتر منجر به کاهش نرخ‌های بهره برای مصرف‌کنندگان خواهد شد.

علاوه بر حفاظت در برابر رباخواری—وام‌دهی غیرقانونی پول و دریافت هزینه‌های بیش از حد بالا—بسیاری از دستورالعمل‌ها به ایجاد قراردادهای منصفانه برای مصرف‌کنندگان توسط وام‌دهندگان مربوط می‌شوند. برای مثال، این کد استفاده از بندهای «سلب حق دفاع» در وام‌دهی را ممنوع می‌کند. بند سلب حق دفاع بیان می‌کند که وام‌گیرنده از هرگونه حق دفاع قانونی در صورت بروز اختلاف با وام‌دهنده صرف‌نظر می‌کند. چنین مفادی به وام‌دهنده اجازه می‌دهد بدون دادن فرصت دفاع به وام‌گیرنده در دادگاه یا داوری، حکم خلاصه علیه او دریافت کند.

این کد همچنین تراکنش‌های «غیرمنصفانه» را محدود می‌کند. آنچه یک تراکنش غیرمنصفانه را تشکیل می‌دهد ممکن است به تفسیر بستگی داشته باشد، اما معمولاً شامل مذاکراتی است که به‌قدری یک‌طرفه هستند که غیرقابل اجرا تلقی می‌شوند. این رویه‌های یک‌جانبه ممکن است شامل سلب مسئولیت ضمانت یا تحریف آشکار محصولات باشد.

قوانین فدرال برخی از دستورالعمل‌های این کد را جایگزین کرده‌اند. به عنوان مثال، محدودیت‌هایی در مورد رویه‌های تهاجمی وصول مطالبات، اکنون توسط قانون «رویه‌های منصفانه وصول مطالبات» (FDCPA) تنظیم می‌شود. مثال دیگر، دستورالعمل اولیه در مورد افشای شرایط وام است که اکنون در قانون «حقیقت در وام‌دهی» (TILA) گنجانده شده است.

تاریخچه کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده (UCCC)

همان‌طور که ذکر شد، UCCC در سال ۱۳۴۷ (۱۹۶۸ میلادی) به‌منظور حفاظت از مصرف‌کنندگان در برابر تراکنش‌های اعتباری غارتگرانه و مشکوک ایجاد شد. اصلاحاتی در سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴ میلادی) برای به‌روزرسانی این کد با توجه به تغییرات صنعت مالی و چشم‌انداز قانونی انجام شد.

برای مثال، کارت‌های اعتباری در زمان نگارش نسخه اولیه کد، نوع نسبتاً جدیدی از اعتبار مصرف‌کننده بودند. اما با افزایش استفاده از کارت‌های اعتباری، دستورالعمل‌های کنونی UCCC برای حفاظت از مصرف‌کنندگان حیاتی بوده‌اند. یکی از دستورات اصلی بیان می‌کند که بانک صادرکننده کارت اعتباری نیز در برابر ادعاهای دارنده کارت علیه تاجر مسئول است.

با ظهور فناوری‌ها و سیستم‌های جدید و تغییر چشم‌انداز مالی، برخی خدمات از شمول UCCC مستثنی مانده‌اند. به عنوان مثال، توافق‌نامه‌های اشتراک درآمد (ISAs) که توسط دانشگاه پوردو و دیگر دانشگاه‌ها معرفی شده‌اند، مشمول UCCC نبوده‌اند. در چنین توافق‌نامه‌هایی، یک مؤسسه آموزشی بخشی از هزینه‌های دانشجو را در ازای سهمی از درآمد آینده او تقبل می‌کند.

UCCC توسط کنفرانس ملی کمیسرهای قوانین یکنواخت ایالتی—که به عنوان کمیسیون قوانین یکنواخت نیز شناخته می‌شود—تدوین شد. این کمیسیون در سال ۱۲۷۱ (۱۸۹۲ میلادی) برای کمک به ایالت‌ها در تدوین قوانینی که یکنواختی بین ایالت‌ها مطلوب و عملی است، ایجاد شد. بیش از ۳۰۰ کمیسر—که همگی وکیل هستند—توسط ۵۰ ایالت، ناحیه کلمبیا، پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده منصوب می‌شوند.

تاکنون، این کمیسیون مسئول بیش از ۳۰۰ قانون یکنواخت، از جمله UCCC و کد تجارت یکنواخت (UCC) بوده است. UCC مجموعه‌ای از قوانین و مقررات است که برای کمک به استانداردسازی تراکنش‌های تجاری بین نهادها در ایالت‌های مختلف طراحی شده است. این کد در سال ۱۳۳۱ (۱۹۵۲ میلادی) در پاسخ به مشکلاتی که شرکت‌ها در انجام تجارت بین ایالتی با آن مواجه بودند، ایجاد شد. اکنون که به‌صورت جهانی توسط همه ایالت‌ها پذیرفته شده، UCC دستورالعمل‌ها و استانداردهای قانونی را برای تراکنش‌هایی مانند بانکداری و وام‌دهی ارائه می‌دهد.

سایر قوانین یکنواخت تدوین‌شده توسط این کمیسیون موضوعات حقوقی مختلفی از جمله قوانین خانواده و داخلی، املاک، وصیت‌نامه، حقوق تجاری، حل اختلاف، امانت‌ها و حقوق ملکی را پوشش می‌دهند.

کمیسرهای کمیسیون قوانین یکنواخت چگونه منصوب می‌شوند؟

به گفته کمیسیون قوانین یکنواخت، «هر حوزه قضایی روش انتصاب و تعداد کمیسرهای خود را تعیین می‌کند. در اکثر ایالت‌ها، فرماندار کمیسرهای ایالت را برای دوره‌ای مشخص منصوب می‌کند. در چند ایالت، کمیسرهای ULC به خواست مقام انتصاب‌کننده خدمت می‌کنند و دوره مشخصی ندارند.»

این کمیسیون می‌افزاید که «کمیسرهای ULC داوطلبانی هستند که برای خدمات عمومی خود حقوق یا پاداش دیگری دریافت نمی‌کنند.»

تفاوت بین کد یکنواخت و قانون نمونه چیست؟

کدهای یکنواخت یا قوانین یکنواخت توسط کمیسیون قوانین یکنواخت تدوین می‌شوند و ممکن است به‌صورت کامل یا جزئی توسط مجالس قانون‌گذاری ایالتی پذیرفته شوند. قوانین نمونه می‌توانند توسط هر کسی تدوین شوند. این قوانین به‌ندرت به‌طور کامل اجرا می‌شوند، اما به‌عنوان راهنما عمل می‌کنند. کمیسیون قوانین یکنواخت همچنین قوانین نمونه‌ای تدوین کرده است.

چه قوانین فدرالی از دارندگان کارت اعتباری محافظت می‌کنند؟

دارندگان کارت اعتباری توسط تعدادی از قوانین فدرال و همچنین ایالتی محافظت می‌شوند. جدیدترین قانون عمده در سطح فدرال، قانون «مسئولیت‌پذیری و افشای کارت اعتباری» سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۹ میلادی)، معروف به قانون CARD، است که قانون حقیقت در وام‌دهی را اصلاح کرد. مفاد این قانون شامل افشای واضح‌تر شرایط اعتبار و محدودیت‌هایی بر هزینه‌هایی است که وام‌دهندگان می‌توانند دریافت کنند.

نتیجه‌گیری

کد یکنواخت اعتبار مصرف‌کننده (UCCC) قوانین حقوقی را برای حفاظت از مصرف‌کنندگانی که در ایالت‌های پذیرنده این کد از اعتبار استفاده می‌کنند، ایجاد می‌کند. این کد در کنار مجموعه‌ای از قوانین فدرال با هدف مشابه عمل می‌کند.