صندوق سرمایه‌گذاری واحدی چیست؟

صندوق سرمایه‌گذاری واحدی (UIT) چیست؟

صندوق سرمایه‌گذاری واحدی (UIT) یک شرکت سرمایه‌گذاری است که مجموعه‌ای ثابت از سهام و اوراق قرضه را به‌صورت واحدهای قابل بازخرید برای مدت مشخصی به سرمایه‌گذاران عرضه می‌کند. این صندوق‌ها برای ایجاد رشد سرمایه و/یا درآمد حاصل از سود سهام طراحی شده‌اند. صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی، همراه با صندوق‌های مشترک و صندوق‌های بسته، به‌عنوان شرکت‌های سرمایه‌گذاری شناخته می‌شوند.

نکات کلیدی

• صندوق سرمایه‌گذاری واحدی یک شرکت مالی در ایالات متحده است که مجموعه‌ای از اوراق بهادار را خریداری یا نگهداری می‌کند و آن‌ها را به‌صورت واحدهای قابل بازخرید در اختیار سرمایه‌گذاران قرار می‌دهد.

• این صندوق‌ها مشابه صندوق‌های مشترک باز و بسته هستند، زیرا همه آن‌ها سرمایه سرمایه‌گذاران را جمع‌آوری کرده و توسط مدیران پرتفوی مدیریت می‌شوند.

• این صندوق‌ها مستقیماً از شرکت صادرکننده یا در بازار ثانویه خرید و فروش می‌شوند و از طریق عرضه اولیه عمومی (IPO) منتشر می‌شوند.

• برخلاف صندوق‌های مشترک، صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی دارای تاریخ انقضای مشخصی هستند که بر اساس سرمایه‌گذاری‌های موجود در پرتفوی آن‌ها تعیین می‌شود.

• این صندوق‌ها به‌صورت فعال معامله نمی‌شوند، به این معنا که اوراق بهادار خرید و فروش نمی‌شوند مگر در صورت تغییر در سرمایه‌گذاری پایه.

شناخت صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی (UIT)

شرکت‌های سرمایه‌گذاری به افراد امکان می‌دهند با حداقل سرمایه‌گذاری اولیه در یک پرتفوی متنوع از اوراق بهادار سرمایه‌گذاری کنند. صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی توسط مشاوران سرمایه‌گذاری فروخته می‌شوند و مالک می‌تواند واحدها را به صندوق یا تراست بازخرید کند، به‌جای اینکه در بازار ثانویه معامله کند.

صندوق سرمایه‌گذاری واحدی می‌تواند یک شرکت سرمایه‌گذاری تنظیم‌شده (RIC) یا یک تراست اعطاکننده باشد. در RIC، سرمایه‌گذاران مالکان مشترک هستند، در حالی که تراست اعطاکننده به سرمایه‌گذاران مالکیت متناسب با اوراق بهادار پایه صندوق را اعطا می‌کند.

سرمایه‌گذاران می‌توانند واحدهای صندوق سرمایه‌گذاری واحدی (یا سهام صندوق‌های مشترک) را با ارزش خالص دارایی (NAV) به صندوق یا تراست، به‌صورت مستقیم یا با کمک مشاور سرمایه‌گذاری بازخرید کنند. ارزش خالص دارایی به‌عنوان کل ارزش پرتفوی تقسیم بر تعداد سهام یا واحدهای موجود تعریف می‌شود و این ارزش هر روز کاری محاسبه می‌شود.

در مقابل، صندوق‌های بسته قابل بازخرید نیستند و در بازار ثانویه به قیمت بازار فعلی فروخته می‌شوند. قیمت بازار صندوق‌های بسته بر اساس تقاضای سرمایه‌گذاران تعیین می‌شود و نه بر اساس محاسبه ارزش خالص دارایی.

نکته

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی معمولاً طی ۲۴ ماه به سررسید می‌رسند، اما سررسیدهایی بین یک تا پنج سال نیز رایج است.

انواع صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی (UIT)

اگرچه ویژگی‌های اساسی صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی اغلب در انواع مختلف آن‌ها مشابه است، اما استراتژی‌های متفاوتی برای این صندوق‌ها وجود دارد. این انواع مختلف بر اساس دارایی‌های پایه‌ای که خریداری و نگهداری می‌شوند متفاوت هستند و هر یک استراتژی سرمایه‌گذاری متفاوتی دارند:

• پرتفوی استراتژیک: این نوع صندوق به دنبال پیشی گرفتن از یک شاخص بازار و عملکرد بهتر از سرمایه‌گذاری‌های عمومی است. این صندوق از تحلیل بنیادی برای شناسایی سرمایه‌گذاری‌هایی استفاده می‌کند که ممکن است بازار را شکست دهند.

• پرتفوی درآمدی: این نوع صندوق به دنبال ایجاد درآمد از سود سهام است و اغلب رشد سرمایه را در اولویت کمتری قرار می‌دهد.

• پرتفوی متنوع: این نوع صندوق به دنبال تنوع‌بخشی به دارایی‌های پرتفوی در طیف گسترده‌ای از سرمایه‌گذاری‌ها است و هدف آن کاهش ریسک است.

• پرتفوی خاص بخشی: این نوع صندوق بر یک بخش خاص یا بازار ویژه تمرکز دارد. این صندوق‌ها معمولاً ریسک بالاتری دارند، اما ممکن است سود بیشتری به همراه داشته باشند.

• پرتفوی متمرکز بر مالیات: این صندوق به دنبال سرمایه‌گذاری در دارایی‌های با مزایای مالیاتی یا معاف از مالیات است، از جمله اوراق بهادار با درآمد ثابت معاف از مالیات ایالتی یا فدرال.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی با صندوق‌های سرمایه‌گذاری متفاوت هستند. صندوق سرمایه‌گذاری یک شرکت عمومی محدود است که عمدتاً در ژاپن و بریتانیا یافت می‌شود و با سرمایه‌گذاری در شرکت‌های دیگر به دنبال کسب سود است.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی (UIT) در مقابل صندوق‌های مشترک

تاریخ پایان

صندوق‌های مشترک، صندوق‌های باز هستند، به این معنا که مدیر پرتفوی می‌تواند اوراق بهادار را در پرتفوی خرید و فروش کند. در مقابل، صندوق سرمایه‌گذاری واحدی درآمد سود اوراق قرضه را پرداخت می‌کند و پرتفوی را تا تاریخ پایان مشخصی نگه می‌دارد، زمانی که اوراق فروخته شده و مبلغ اصلی به مالکان بازگردانده می‌شود.

سرمایه‌گذاران ممکن است صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی را ترجیح دهند اگر به دنبال سرمایه‌گذاری‌هایی با برنامه‌های شروع و پایان مشخص باشند. توجه داشته باشید که یک صندوق سرمایه‌گذاری واحدی ممکن است به صندوق دیگری منتقل شود اگر بخشی از یک سری باشد.

تعداد سهام

بسیاری از سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند از صندوق‌های مشترک برای سرمایه‌گذاری در سهام استفاده کنند تا بتوانند پرتفوی را معامله کنند. اگر سرمایه‌گذاری به خرید و نگهداری پرتفوی اوراق قرضه و کسب سود علاقه‌مند باشد، ممکن است یک صندوق سرمایه‌گذاری واحدی یا صندوق بسته با پرتفوی ثابت خریداری کند. صندوق سرمایه‌گذاری واحدی تعداد محدودی از سهام موجود دارد که نمی‌توانند ادغام یا تقسیم شوند.

سطح فعالیت

هدف سرمایه‌گذاری هر صندوق مشترک، پیشی گرفتن از یک شاخص خاص است و مدیر پرتفوی اوراق بهادار را برای دستیابی به این هدف معامله می‌کند. برای مثال، یک صندوق مشترک سهام ممکن است هدفی برای پیشی گرفتن از شاخص S&P 500 داشته باشد.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی به‌صورت فعال مدیریت نمی‌شوند. دارایی‌ها در ابتدا خریداری شده و برای مدت زمان تراست نگهداری می‌شوند. در موارد نادر، حامیان تراست ممکن است اجازه تعویض دارایی‌های تراست را داشته باشند.

نکته مهم

اگرچه صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی هم برای سهام و هم برای اوراق قرضه وجود دارند، صندوق‌های اوراق قرضه معمولاً محبوب‌تر هستند، زیرا درآمد قابل پیش‌بینی ارائه می‌دهند و احتمال ضرر کمتری دارند.

مزایا و معایب صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی (UIT)

مزایا

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی پرتفوی متنوعی از اوراق بهادار را به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهند که می‌تواند ریسک زیان ناشی از عملکرد ضعیف یک اوراق بهادار را کاهش دهد. توجه داشته باشید که برخی صندوق‌ها مختص یک صنعت هستند (مانند سرمایه‌گذاری ۱۰۰٪ در بخش بهداشت) و این صندوق‌ها ریسک بیشتری دارند.

این صندوق‌ها باید پرتفوی خود را به‌طور منظم افشا کنند، که شفافیت بیشتری در مورد دارایی‌ها و استراتژی سرمایه‌گذاری به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهد.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی معمولاً سرمایه‌گذاری‌های غیرفعال هستند، به این معنا که مدیریت فعال یا معاملات مکرر ندارند. این امر می‌تواند منجر به کارمزد‌ها و هزینه‌های کمتری نسبت به صندوق‌های مدیریت‌شده فعال شود.

این صندوق‌ها معمولاً به‌عنوان نهادهای عبوری ساختاربندی می‌شوند، به این معنا که در سطح تراست مالیات نمی‌پردازند. این می‌تواند منجر به کارایی مالیاتی بیشتری شود.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی اغلب حداقل الزامات سرمایه‌گذاری پایینی دارند و برای طیف وسیع‌تری از سرمایه‌گذاران قابل دسترسی هستند. سرمایه‌گذاران ممکن است سادگی این صندوق‌ها را قدردانی کنند. این صندوق‌ها دارای پرتفوی ثابت و استراتژی سرمایه‌گذاری مشخصی هستند. این به این معناست که عملکرد آن‌ها معمولاً نسبت به صندوق‌های مدیریت‌شده فعال که ممکن است دارایی‌ها و استراتژی سرمایه‌گذاری خود را تغییر دهند، قابل پیش‌بینی‌تر است.

معایب

از آنجا که صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی دارای پرتفوی ثابت و استراتژی سرمایه‌گذاری مشخصی هستند، سرمایه‌گذاران کنترل کمی بر سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده توسط تراست دارند. در برخی موارد، عملکرد ضعیف دارایی‌ها نیز حفظ می‌شود و حامیان معمولاً دارایی‌های صندوق را بدون معامله یا تغییر استراتژی حفظ می‌کنند.

همان‌طور که ذکر شد، اگرچه این صندوق‌ها مقداری تنوع ارائه می‌دهند، اما معمولاً در یک بخش خاص بازار یا کلاس دارایی سرمایه‌گذاری می‌کنند. این به این معناست که ممکن است سطح تنوعی مشابه با سرمایه‌گذاری‌های گسترده‌تر فراهم نکنند.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی برای سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت طراحی شده‌اند، بنابراین ممکن است برای سرمایه‌گذارانی که نیاز به دسترسی سریع به وجوه خود دارند مناسب نباشند. این صندوق‌ها همچنین در بورس‌ها معامله نمی‌شوند و ممکن است هزینه‌های اولیه‌ای داشته باشند، بنابراین سرمایه‌گذاران ممکن است در خرید یا فروش واحدها با مشکل مواجه شوند یا باید آماده پرداخت هزینه‌های بالاتری هنگام خرید سرمایه‌گذاری باشند.

در برخی موارد، این صندوق‌ها ممکن است اطلاعات کمتری درباره استراتژی سرمایه‌گذاری یا عملکرد خود نسبت به انواع دیگر سرمایه‌گذاری‌ها ارائه دهند. این شامل عدم شفافیت کافی در مورد کارمزدها، هزینه‌ها یا برنامه‌های تغییر در دارایی‌ها است.

مزایا

• ارائه تنوع بر اساس دارایی‌های انتخاب‌شده

• الزامات گزارش‌دهی خاص، شفافیت را ترویج می‌دهند

• کارمزدهای پایین به دلیل استراتژی مدیریت غیرفعال

• قابل پیش‌بینی‌تر به دلیل استراتژی سرمایه‌گذاری ثابت

• کارایی مالیاتی بسته به استراتژی صندوق

معایب

• انعطاف‌پذیری کمتر به دلیل استراتژی ثابت

• تنوع کمتر در صورت سرمایه‌گذاری در یک صنعت یا کلاس دارایی خاص

• هزینه‌های اولیه

• مناسب برای دوره‌های نگهداری بلندمدت با نقدینگی محدود

• اطلاعات محدود درباره کارمزدها، هزینه‌ها یا استراتژی آینده

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی (UIT) و مالیات

صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی معمولاً برای اهداف مالیاتی به‌عنوان نهادهای عبوری ساختاربندی می‌شوند. این به این معناست که این صندوق‌ها اغلب در سطح تراست مالیات نمی‌پردازند. در عوض، درآمد، سود و زیان به سرمایه‌گذاران در تراست منتقل می‌شود. در نتیجه، سرمایه‌گذاران مسئول پرداخت مالیات بر سهم خود از درآمد، سود و زیان تراست هستند و تراست از مالیات معاف است.

رفتار مالیاتی یک صندوق سرمایه‌گذاری واحدی می‌تواند بسته به نوع اوراق بهادار نگهداری‌شده توسط تراست و وضعیت مالیاتی سرمایه‌گذار متفاوت باشد. برای مثال، اگر تراست سهام یا اوراق بهاداری داشته باشد که سود سهام پرداخت می‌کنند، این سودها به سرمایه‌گذار منتقل شده و به‌عنوان درآمد عادی مشمول مالیات می‌شوند. به همین ترتیب، اگر تراست اوراق بهاداری را با سود بفروشد، تمام سود سرمایه‌ای به سرمایه‌گذار منتقل می‌شود.

یکی از مزایای مالیاتی بالقوه این صندوق‌ها این است که معمولاً به‌عنوان سرمایه‌گذاری غیرفعال ساختاربندی می‌شوند. این به این معناست که به دلیل خرید و فروش کمتر دارایی‌ها، ممکن است گردش مالی کمتری داشته باشند و سود سرمایه‌ای کمتری نسبت به صندوق‌های مدیریت‌شده فعال ایجاد کنند. این می‌تواند برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال کاهش مالیات بر سود سرمایه‌ای خود هستند، کارایی مالیاتی بیشتری به همراه داشته باشد.

هزینه‌های صندوق سرمایه‌گذاری واحدی (UIT)

مانند سایر اشکال سرمایه‌گذاری، صندوق‌های سرمایه‌گذاری واحدی هزینه‌های مختلفی دارند. برخی از این صندوق‌ها کارمزد فروش به نام «لود» دریافت می‌کنند. این کارمزد فروش معمولاً درصدی از مبلغ سرمایه‌گذاری است.

این صندوق‌ها معمولاً کارمزد مدیریتی دریافت می‌کنند که درصدی از دارایی‌های نگهداری‌شده در تراست است. کارمزد مدیریتی هزینه‌های مدیریت پرتفوی و سایر هزینه‌های اداری را پوشش می‌دهد، اگرچه این کارمزدها ممکن است کمتر از سرمایه‌گذاری‌های مدیریت‌شده فعال باشد.

این صندوق‌ها همچنین کارمزدهای امانی دریافت می‌کنند. این کارمزدهای امانی هزینه‌های متولی مسئول نظارت بر تراست را پوشش می‌دهند. کارمزدهای امانی معمولاً مبلغ ثابتی یا درصدی از دارایی‌های نگهداری‌شده در تراست هستند، اگرچه ممکن است هزینه‌های دیگری برای خدمات حقوقی، حسابداری، نگهداری یا اداری وجود داشته باشد.