دارایی‌های سریع چیستند؟

دارایی‌های سریع به دارایی‌هایی گفته می‌شود که یک شرکت مالک آن‌هاست و دارای ارزش تجاری یا مبادله‌ای بوده و می‌توانند به‌راحتی به وجه نقد تبدیل شوند یا از پیش به‌صورت نقد در اختیار باشند. بنابراین، دارایی‌های سریع به‌عنوان نقدشونده‌ترین دارایی‌های یک شرکت در نظر گرفته می‌شوند. این دسته شامل وجه نقد و معادل‌های نقد، اوراق بهادار قابل معامله و حساب‌های دریافتنی است. شرکت‌ها از دارایی‌های سریع برای محاسبه نسبت‌های مالی خاصی استفاده می‌کنند که در تصمیم‌گیری به کار می‌روند، به‌ویژه نسبت سریع (Quick Ratio).

نکات کلیدی

• دارایی‌های جاری و دارایی‌های سریع دو دسته از ترازنامه هستند که تحلیلگران برای بررسی نقدینگی یک شرکت از آن‌ها استفاده می‌کنند.
• دارایی‌های سریع برابر است با مجموع وجه نقد و معادل‌های نقدی، اوراق بهادار قابل معامله و حساب‌های دریافتنی یک شرکت که همگی دارایی‌هایی هستند که نقدی بوده یا به‌راحتی به وجه نقد تبدیل می‌شوند.
• دارایی‌های سریع معیاری محافظه‌کارانه‌تر از نقدینگی شرکت در مقایسه با دارایی‌های جاری به شمار می‌آید، زیرا موجودی کالاها را شامل نمی‌شود.
• نسبت سریع برای تحلیل توانایی فوری یک شرکت در پرداخت بدهی‌های جاری آن بدون نیاز به فروش موجودی کالا یا استفاده از تأمین مالی به کار می‌رود.

اصول پایه‌ای دارایی‌های سریع

برخلاف سایر انواع دارایی‌ها، دارایی‌های سریع منابع اقتصادی‌ای هستند که می‌توانند در یک دوره زمانی نسبتاً کوتاه و بدون کاهش قابل‌توجه در ارزش، به وجه نقد تبدیل شوند. وجه نقد و معادل‌های نقدی نقدشونده‌ترین اقلام دارایی جاری هستند که در دارایی‌های سریع لحاظ می‌شوند، در حالی که اوراق بهادار قابل معامله و حساب‌های دریافتنی نیز در زمره دارایی‌های سریع قرار می‌گیرند.

دارایی‌های سریع موجودی کالا را شامل نمی‌شوند، زیرا ممکن است تبدیل آن‌ها به وجه نقد زمان بیشتری ببرد.

شرکت‌ها معمولاً بخشی از دارایی‌های سریع خود را به‌صورت وجه نقد و اوراق بهادار قابل معامله نگه می‌دارند تا به‌عنوان حاشیه‌ای برای پوشش نیازهای فوری عملیاتی، سرمایه‌گذاری یا تأمین مالی مورد استفاده قرار گیرد. شرکتی که تراز وجه نقد پایینی در دارایی‌های سریع خود داشته باشد، ممکن است برای رفع نیاز نقدینگی خود از خطوط اعتباری موجود استفاده کند.

بسته به ماهیت کسب‌وکار و صنعتی که در آن فعالیت می‌کند، بخش قابل‌توجهی از دارایی‌های سریع ممکن است به حساب‌های دریافتنی گره خورده باشد. به‌عنوان مثال:

• شرکت‌هایی که محصولات و خدمات خود را به مشتریان شرکتی می‌فروشند، ممکن است مانده‌های حساب‌های دریافتنی بزرگی داشته باشند.
• در حالی که شرکت‌های خرده‌فروشی که محصولات خود را به مصرف‌کنندگان فردی می‌فروشند، ممکن است حساب‌های دریافتنی بسیار ناچیزی در ترازنامه خود داشته باشند.

مثال از دارایی‌های سریع: نسبت سریع

تحلیلگران معمولاً از دارایی‌های سریع برای ارزیابی توانایی یک شرکت در پرداخت صورتحساب‌ها و تعهدات فوری که ظرف یک سال سررسید می‌شوند، استفاده می‌کنند. مجموع دارایی‌های سریع در نسبت سریع یا همان آزمون اسیدی (Acid Test) به کار می‌رود.

این نسبت از تقسیم مجموع وجه نقد و معادل‌های نقد، اوراق بهادار قابل معامله و حساب‌های دریافتنی یک شرکت بر بدهی‌های جاری آن به دست می‌آید.

فرمول نسبت سریع:

$\text{Quick Ratio} = \frac{C\&E + MS + AR}{\text{Current Liabilities}}$

که در آن:

• C & E = وجه نقد و معادل‌های نقدی
• MS = اوراق بهادار قابل معامله
• AR = حساب‌های دریافتنی

یا می‌توان آن را به شکل دیگری نوشت:

$\text{Quick Ratio} = \frac{CA - Inventory - PE}{\text{Current Liabilities}}$

که در آن:

• CA = دارایی‌های جاری
• Inventory = موجودی کالا
• PE = پیش‌پرداخت‌ها

دارایی‌های سریع در مقابل دارایی‌های جاری

دارایی‌های سریع دیدگاهی محافظه‌کارانه‌تر نسبت به نقدینگی یک شرکت یا توانایی آن در پرداخت بدهی‌های کوتاه‌مدت از محل دارایی‌های کوتاه‌مدت ارائه می‌دهند، زیرا موجودی کالا و سایر دارایی‌های جاری که نقدشوندگی کمتری دارند در آن لحاظ نمی‌شوند.

با حذف موجودی کالا و دارایی‌های کمتر نقدشونده، دارایی‌های سریع بر نقدشونده‌ترین دارایی‌های شرکت تمرکز می‌کنند.

نسبت سریع همچنین با نسبت جاری قابل مقایسه است. نسبت جاری برابر است با مجموع دارایی‌های جاری یک شرکت (از جمله موجودی کالا) تقسیم بر بدهی‌های جاری آن. در مقایسه، نسبت سریع یک آزمون سخت‌گیرانه‌تر از نقدینگی شرکت محسوب می‌شود.

نکته جالب:

واژه Quick (سریع) ریشه در زبان انگلیسی کهن cwic دارد که به معنای "زنده" یا "هشیار" بوده است.