تعهد ریسک-بازده یک اصل تجاری است که رابطه مستقیمی بین ریسک و بازده بالقوه برقرار می‌کند.
بر اساس تعهد ریسک-بازده، پول سرمایه‌گذاری شده تنها در صورتی می‌تواند سود بیشتری به همراه داشته باشد که سرمایه‌گذار احتمال بیشتری برای زیان را بپذیرد. با استفاده از این اصل، افراد سطوح پایین عدم اطمینان را با بازده بالقوه پایین و سطوح بالای عدم اطمینان یا ریسک را با بازده بالقوه بالا مرتبط می‌کنند.
نکات کلیدی
- تعهد ریسک-بازده جزء ضروری تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاری است.
- برای محاسبه تعهد مناسب ریسک-بازده، سرمایه‌گذاران باید عوامل متعددی از جمله تحمل ریسک کلی، امکان جایگزینی وجوه از دست رفته و غیره را در نظر بگیرند.
- سرمایه‌گذاران تعهد ریسک-بازده را هم در سرمایه‌گذاری‌های فردی و هم در کل پرتفوی خود در نظر می‌گیرند.
- سه نسبت ریسک-بازده وجود دارد: آلفا، بتا و شارپ.
درک تعهد ریسک-بازده
تعهد ریسک-بازده اصل تجاری است که ریسک بالا را با پاداش بالا مرتبط می‌کند. تعهد مناسب ریسک-بازده به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله تحمل ریسک سرمایه‌گذار، سال‌های باقیمانده تا بازنشستگی سرمایه‌گذار و امکان جایگزینی وجوه از دست رفته. زمان نیز نقش مهمی در تعیین پرتفویی با سطوح مناسب ریسک و پاداش ایفا می‌کند. به عنوان مثال، اگر سرمایه‌گذار توانایی سرمایه‌گذاری در سهام را برای بلندمدت داشته باشد، این امکان را به او می‌دهد که از ریسک‌های بازار نزولی بهبود یابد و در بازار صعودی مشارکت کند؛ از سوی دیگر، اگر سرمایه‌گذار تنها بتواند در بازه زمانی کوتاه سرمایه‌گذاری کند، همان سهام پیشنهاد ریسک بالاتری دارند. سرمایه‌گذاران از تعهد ریسک-بازده به عنوان یکی از اجزای ضروری هر تصمیم سرمایه‌گذاری و همچنین برای ارزیابی کل پرتفوی خود استفاده می‌کنند. در سطح پرتفوی، تعهد ریسک-بازده می‌تواند شامل ارزیابی‌های تمرکز یا تنوع دارایی‌ها و این که آیا ترکیب موجود ریسک بیش از حد یا پتانسیل بازده کمتر از حد مطلوب را ارائه می‌دهد، باشد.
کاربردهای تعهد ریسک-بازده
اندازه‌گیری ریسک منفرد در زمینه هنگامی که سرمایه‌گذار سرمایه‌گذاری‌های با ریسک بالا و بازده بالا را در نظر می‌گیرد، می‌تواند تعهد ریسک-بازده را به صورت منفرد برای وسیله سرمایه‌گذاری و همچنین در زمینه کل پرتفوی اعمال کند. نمونه‌هایی از سرمایه‌گذاری‌های با ریسک بالا و بازده بالا شامل آپشن‌ها، سهام پنی و صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF) اهرمی هستند. به طور کلی، پرتفوی متنوع ریسک‌های ناشی از موقعیت‌های سرمایه‌گذاری منفرد را کاهش می‌دهد. به عنوان مثال، یک موقعیت سهام پنی ممکن است به صورت منفرد ریسک بالایی داشته باشد، اما اگر تنها موقعیت از نوع خود در یک پرتفوی بزرگ‌تر باشد، ریسک ناشی از نگهداری آن سهام حداقل است.
تعهد ریسک-بازده در سطح پرتفوی
تعهد ریسک-بازده در سطح پرتفوی نیز وجود دارد. به عنوان مثال، پرتفویی که کاملاً از سهام تشکیل شده باشد، هم ریسک بالاتر و هم بازده بالقوه بالاتری ارائه می‌دهد. در یک پرتفوی تماماً سهامی، ریسک و پاداش می‌تواند با تمرکز سرمایه‌گذاری‌ها در بخش‌های خاص یا با گرفتن موقعیت‌های منفرد که درصد زیادی از دارایی‌ها را تشکیل می‌دهند، افزایش یابد. برای سرمایه‌گذاران، ارزیابی تعهد تجمعی ریسک-بازده همه موقعیت‌ها می‌تواند بینشی در مورد این که آیا پرتفوی ریسک کافی برای دستیابی به اهداف بازده بلندمدت را متحمل می‌شود یا خیر، یا این که سطوح ریسک با ترکیب موجود دارایی‌ها بیش از حد بالا است، ارائه دهد.
محاسبه ریسک-بازده
نسبت آلفا
هنگامی که می‌خواهید بازده اضافی سرمایه‌گذاری را تعیین کنید، از نسبت آلفا استفاده کنید، که به بازده‌های کسب‌شده از سرمایه‌گذاری بالاتر از بازده معیار اشاره دارد. به عبارت دیگر، بازده اضافی از شاخص معیار را اندازه‌گیری می‌کند. طبق گفته اینوستوپدیا، «آلفا، که اغلب به عنوان بازده فعال یک سرمایه‌گذاری در نظر گرفته می‌شود، عملکرد یک سرمایه‌گذاری را در مقایسه با یک شاخص بازار یا معیاری که به عنوان نماینده حرکت کلی بازار در نظر گرفته می‌شود، ارزیابی می‌کند.» برای محاسبه آلفا به روش ساده، بازده کل یک سرمایه‌گذاری را از یک معیار قابل مقایسه در دسته دارایی آن کم کنید. برای در نظر گرفتن سرمایه‌گذاری‌های دارایی که کاملاً مشابه نیستند، آلفا را با استفاده از آلفای جنسن محاسبه کنید، که از مدل قیمت‌گذاری دارایی‌های سرمایه‌ای (CAPM) به عنوان معیار استفاده می‌کند. اینجا یک نمونه از آلفا است:
- اگر یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک نسبت به معیار خود 1٪ عملکرد ضعیف‌تری داشته باشد، آلفای آن -1.0 خواهد بود.
- اگر یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک نه عملکرد ضعیف‌تر داشته باشد و نه عملکرد بهتری، آلفای آن صفر خواهد بود زیرا نسبت به شاخص معیار ارزشی از دست نداده یا به دست نیاورده است.
- اگر یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک 1٪ عملکرد بهتری داشته باشد، آلفای آن +1.0 خواهد بود.
نسبت بتا
محاسبه بتا نشان می‌دهد که سهام تا چه حد با معیاری که بازار کلی را تعیین می‌کند، معمولاً شاخص استاندارد اند پورز 500 یا S&P 500، همبستگی دارد. S&P 500 یک شاخص وزنی بر اساس ارزش بازار از 500 شرکت برتر معامله‌شده عمومی در ایالات متحده است. برای محاسبه بتا، واریانس (که معیاری از چگونگی حرکت بازار نسبت به میانگین آن است) را بر کوواریانس (که معیاری از بازده سهام نسبت به بازار است) تقسیم کنید. اینجا یک نمونه از بتا است:
- اگر یک سهام بتای 1٪ داشته باشد، به شدت با S&P 500 همبستگی دارد.
- اگر یک سهام بتای صفر داشته باشد، خیلی با S&P 500 همبستگی ندارد.
- اگر یک سهام بتای -1٪ داشته باشد، به صورت معکوس با S&P 500 همبستگی دارد—به عبارت دیگر، رابطه‌ای متضاد دارد.
بتا به سرمایه‌گذاران بینش اضافی می‌دهد وقتی تحلیل بیشتری انجام می‌دهند و می‌پرسند: «آیا دلیلی وجود دارد که یک سهام خاص عملکرد ضعیف‌تر یا بهتری داشته باشد؟» بتا می‌تواند به پاسخ به این سؤال کمک کند وقتی عملکرد نسبی کلی را ارزیابی می‌کنید، زیرا ممکن است دلیلی را روشن کند که چرا سهام در زمان‌های خاصی عملکرد بهتری یا ضعیف‌تری دارد.
نسبت شارپ
نسبت شارپ برای تعیین این که آیا ریسک ارزش پاداش را دارد یا خیر، مفید است. این نسبت هنگام مقایسه همتایان یا ETFهایی که دارایی‌های مشابهی دارند، استفاده می‌شود. محاسبه نسبت شارپ بازده تعدیل‌شده تقسیم بر سطح ریسک یا انحراف معیار آن است. طبق گفته اینوستوپدیا، «صورت کسر نسبت شارپ تفاوت در طول زمان بین بازده‌های محقق‌شده یا مورد انتظار و یک معیار مانند نرخ بازده بدون ریسک یا عملکرد یک دسته سرمایه‌گذاری خاص است.» به طور کلی، هنگام مقایسه پرتفوی‌های مشابه، هرچه نسبت شارپ بالاتر باشد، بهتر است زیرا بازده تعدیل‌شده با ریسک جذاب‌تری را نشان می‌دهد، به این معنا که بازده پس از در نظر گرفتن درجه ریسکی که برای دستیابی به آن گرفته شده، محاسبه می‌شود.
آیا بهتر است از نسبت آلفا، بتا یا شارپ استفاده شود؟ هر سه روش محاسبه اطلاعات متفاوتی به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهند. نسبت آلفا برای تعیین بازده اضافی یک سرمایه‌گذاری مفید است. نسبت بتا همبستگی بین سهام و معیاری که بازار کلی را تعیین می‌کند، معمولاً شاخص استاندارد اند پورز 500، نشان می‌دهد. نسبت شارپ به تعیین این که آیا ریسک سرمایه‌گذاری ارزش پاداش را دارد، کمک می‌کند.
نسبت ریسک-پاداش چگونه محاسبه می‌شود؟
برای محاسبه نسبت ریسک-پاداش، بازده مورد انتظار (پاداش) معامله را بگیرید و بر مقدار سرمایه ریسک‌شده تقسیم کنید.
آیا سرمایه‌گذاری‌های با ریسک بالاتر بازده بهتری دارند؟
نه لزوماً. تعهد مناسب ریسک-بازده به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله تحمل ریسک سرمایه‌گذار، سال‌های باقیمانده تا بازنشستگی سرمایه‌گذار و امکان جایگزینی وجوه از دست رفته. زمان نیز نقش مهمی در تعیین پرتفویی با سطوح مناسب ریسک و پاداش ایفا می‌کند. طبق تعهد ریسک-بازده، پول سرمایه‌گذاری شده تنها در صورتی می‌تواند سود بیشتری به همراه داشته باشد که سرمایه‌گذار احتمال بیشتری برای زیان را بپذیرد.
نتیجه‌گیری تعهد ریسک-بازده اصل تجاری است که ریسک را با پاداش مرتبط می‌کند. طبق تعهد ریسک-بازده، اگر سرمایه‌گذار مایل به پذیرش احتمال بیشتری برای زیان باشد، پول سرمایه‌گذاری شده می‌تواند سود بیشتری به همراه داشته باشد. برای محاسبه ریسک سرمایه‌گذاری، سرمایه‌گذاران از نسبت‌های آلفا، بتا و شارپ استفاده می‌کنند.
نظرات کاربران