FIFO به معنای «اولین ورودی، اولین خروجی» است. این یک روش ارزش‌گذاری است که در آن موجودی قدیمی‌تر قبل از موجودی جدیدتر خارج می‌شود. اولین کالاهایی که فروخته می‌شوند، همان کالاهایی هستند که ابتدا خریداری شده‌اند. روش FIFO جدیدترین اقلام را در موجودی نگه می‌دارد.
روش ارزش‌گذاری موجودی که یک شرکت استفاده می‌کند، لازم نیست دقیقاً جریان واقعی موجودی در کسب‌وکار را دنبال کند، اما باید توجیه کند که چرا این روش ارزش‌گذاری را انتخاب کرده است.
نکات کلیدی
- هزینه موجودی که ابتدا خریداری شده است، تحت FIFO ابتدا شناسایی می‌شود.
- FIFO در تضاد با LIFO است، روشی حسابداری که در آن دارایی‌هایی که آخر خریداری یا تحصیل شده‌اند، ابتدا فروخته می‌شوند.
- FIFO فرض می‌کند که دارایی‌هایی با قدیمی‌ترین هزینه‌ها در بخش بهای تمام‌شده کالای فروخته‌شده (COGS) صورت سود و زیان درج می‌شوند.
اولین ورودی، اولین خروجی
روش FIFO در کسب‌وکارهایی که با کالاهای فاسدشدنی یا محصولاتی با تاریخ انقضا سروکار دارند، استفاده می‌شود، به‌ویژه در صنایع غذایی و نوشیدنی.
روش کار FIFO چگونه است؟
روش FIFO برای فرض جریان هزینه استفاده می‌شود. هزینه‌های مربوط به محصولات تولیدی باید به‌عنوان هزینه شناسایی شوند، زیرا اقلام به مراحل بعدی توسعه پیش می‌روند و موجودی‌های نهایی فروخته می‌شوند. هزینه موجودی که ابتدا خریداری شده است، تحت FIFO ابتدا شناسایی می‌شود.
ارزش دلاری کل موجودی در این فرآیند کاهش می‌یابد، زیرا موجودی از مالکیت شرکت خارج شده است. هزینه‌های مرتبط با موجودی می‌تواند به روش‌های مختلف محاسبه شود که یکی از آن‌ها FIFO است.
شرایط اقتصادی معمولی شامل بازارهای تورمی و افزایش قیمت‌ها هستند. در این شرایط، هزینه‌های قدیمی‌تر به‌طور نظری کمتر از موجودی‌های اخیر هستند که با قیمت‌های تورمی خریداری شده‌اند، اگر FIFO هزینه‌های قدیمی‌تر را به COGS تخصیص دهد. این هزینه پایین‌تر منجر به سود خالص بالاتر می‌شود. مانده موجودی پایان دوره نیز متورم خواهد شد.
مثال
موجودی بر اساس ترتیب ورود محصول برای فروش قیمت‌گذاری می‌شود. این قیمت‌گذاری بر اساس اقلامی است که ابتدا وارد شده‌اند.
فرض کنید یک شرکت ۱۰۰ قلم کالا را به قیمت ۱۰ دلار برای هر کدام خریداری کرده و سپس ۱۰۰ قلم دیگر را به قیمت ۱۵ دلار خریده است. شرکت ۶۰ قلم کالا را فروخته است. بهای تمام‌شده هر یک از ۶۰ قلم کالا تحت روش FIFO برابر با ۱۰ دلار به ازای هر واحد است، زیرا اولین کالاهای خریداری‌شده، اولین کالاهای فروخته‌شده هستند. از ۱۴۰ قلم موجودی باقی‌مانده، ارزش ۴۰ قلم کالا برابر با ۱۰ دلار برای هر واحد و ارزش ۱۰۰ قلم کالا برابر با ۱۵ دلار برای هر واحد است، زیرا موجودی بر اساس آخرین هزینه‌ها تخصیص داده می‌شود.
شرکت ۵۰ قلم دیگر از این موجودی ۱۴۰ واحدی می‌فروشد. بهای تمام‌شده کالاهای فروخته‌شده برای ۴۰ قلم، ۱۰ دلار است و کل سفارش اول ۱۰۰ واحدی به‌طور کامل فروخته شده است. ۱۰ قلم دیگر فروخته‌شده، هر کدام ۱۵ دلار هزینه دارند و ۹۰ واحد موجودی باقی‌مانده به قیمت ۱۵ دلار برای هر واحد ارزش‌گذاری می‌شوند.
FIFO در مقابل LIFO
روش ارزش‌گذاری موجودی LIFO عکس FIFO است. آخرین قلم خریداری‌شده یا تحصیل‌شده، اولین قلم فروخته‌شده خواهد بود. این موضوع در اقتصادهای تورمی منجر به کاهش سود خالص و مانده کمتر موجودی نسبت به FIFO می‌شود. یک شرکت آخرین قلم موجودی را به جای اولین قلم می‌فروشد. موجودی فروخته‌شده در دوره‌های افزایش قیمت، بهای تمام‌شده بالاتری تحت LIFO خواهد داشت.
بین این دو روش ارزش‌گذاری، پیامدهای ترازنامه‌ای نیز وجود دارد. معمولاً موجودی‌های گران‌تر تحت LIFO فروخته می‌شوند، بنابراین موجودی‌های گران‌تر تحت FIFO در ترازنامه باقی می‌مانند. نه‌تنها سود خالص تحت FIFO اغلب بیشتر است، بلکه موجودی نیز معمولاً بالاتر است.
مهم: LIFO تحت استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS) مجاز نیست.
سایر روش‌های ارزش‌گذاری
-
میانگین موزون موجودی: هزینه یکسانی را به هر قلم تخصیص می‌دهد. این روش با تقسیم هزینه کالاهای موجودی بر تعداد کل اقلامی که برای فروش در دسترس هستند محاسبه می‌شود. این باعث ایجاد سود خالص و مانده موجودی بین FIFO و LIFO می‌شود.
-
ردیابی خاص موجودی: زمانی استفاده می‌شود که همه اجزای مربوط به یک محصول نهایی مشخص باشند. اگر اجزا ناشناخته باشند، FIFO، LIFO یا میانگین موزون مناسب هستند.
مزایا و معایب FIFO
مزایا:
- ساده برای درک و پیاده‌سازی
- پیروی از جریان طبیعی موجودی
- منعکس‌کننده بهتر ارزش فعلی موجودی نسبت به LIFO
- الزامی در برخی حوزه‌های قضایی
معایب:
- می‌تواند سود شرکت را بیش از حد نشان دهد به دلیل فاصله بین هزینه‌ها و درآمد
- ممکن است منجر به مالیات بر درآمد بالاتر برای شرکت شود
- ممکن است واقعاً جریان موجودی را منعکس نکند، به‌ویژه در صنایع نوآورانه
چرا روش FIFO محبوب است؟
FIFO رایج‌ترین روش ارزش‌گذاری موجودی در جهان است. همچنین دقیق‌ترین روش برای هم‌راستا کردن جریان مورد انتظار هزینه با جریان واقعی کالاها است. این موضوع تصویری دقیق از هزینه‌های موجودی برای کسب‌وکارها ارائه می‌دهد. همچنین اثر تورم را کاهش می‌دهد، با این فرض که هزینه خرید موجودی جدیدتر بالاتر از هزینه خرید موجودی قدیمی‌تر خواهد بود.
سایر روش‌های ارزش‌گذاری موجودی چیست؟
- LIFO: عکس FIFO است. آخرین قلم خریداری‌شده، اولین قلم خارج‌شده خواهد بود.
- میانگین موزون موجودی: هزینه یکسانی به هر قلم تخصیص داده می‌شود.
- ردیابی خاص موجودی: تنها زمانی استفاده می‌شود که همه اجزا مشخص باشند.
FIFO چگونه محاسبه می‌شود؟
FIFO با جمع‌کردن هزینه‌های ابتدایی‌ترین اقلام موجودی فروخته‌شده محاسبه می‌شود. مثلاً اگر ۱۰ واحد موجودی فروخته شود، قیمت اولین ۱۰ قلم خریداری‌شده با هم جمع می‌شوند. این عدد برابر با بهای تمام‌شده کالای فروخته‌شده خواهد بود. بسته به روش ارزش‌گذاری انتخاب‌شده، این هزینه ممکن است متفاوت باشد.
نتیجه نهایی
روش FIFO یا «اولین ورودی، اولین خروجی» یک رویه استاندارد حسابداری است که فرض می‌کند دارایی‌ها به همان ترتیبی فروخته می‌شوند که خریداری شده‌اند. در برخی حوزه‌های قضایی، همه شرکت‌ها موظف‌اند از روش FIFO برای حسابداری موجودی استفاده کنند، اما حتی در جایی که الزامی نیست، FIFO به دلیل سادگی و شفافیت، استاندارد محبوبی به شمار می‌رود.
نظرات کاربران