گونار میردال، اقتصاددان و جامعه‌شناس سوئدی با گرایش کینزی بود که در سال ۱۹۷۴ به همراه اقتصاددان محافظه‌کار اتریشی، فریدریش هایک، برنده جایزه یادبود نوبل در علوم اقتصادی شد، با وجود اینکه این دو نفر در دو سر طیف سیاسی قرار داشتند. میردال به خاطر کارهایش در زمینه توسعه بین‌المللی و اقتصاد تجارت، همچنین فعالیت‌هایش در ترویج برابری نژادی و مخالفت با سیاست خارجی آمریکا، شناخته شده است.
نکات کلیدی
- گونار میردال اقتصاددان، سیاستمدار و فعال اجتماعی سوئدی بود که در سال ۱۹۷۴ جایزه نوبل را دریافت کرد.
- کارهای اقتصادی میردال شامل مشارکت در نظریه قیمت و کارهای کاربردی در توسعه بین‌المللی بود.
- دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی چپ‌گرایانه او تأثیر عمیقی بر تحقیقات و نوشته‌هایش در اقتصاد و جامعه‌شناسی داشت.
درک گونار میردال
گونار میردال، عضو پارلمان سوئد از حزب سوسیال دموکرات و یکی از بنیان‌گذاران دولت رفاه سوئد در دهه ۱۹۶۰، به تدوین بسیاری از برنامه‌های اجتماعی و اقتصادی کمک کرد. به عنوان یک اقتصاددان، میردال مشارکت‌های اولیه‌ای در نظریه قیمت داشت و نقش عدم اطمینان و انتظارات را در قیمت‌ها وارد کرد. بسیاری از کارهای بعدی او بر اقتصاد توسعه و مسائل اجتماعی متمرکز بود. او در سال ۱۹۷۴ به همراه اقتصاددان اف. ای. فون هایک جایزه نوبل اقتصاد را دریافت کرد «به خاطر کارهای پیشگامانه‌شان در نظریه پول و نوسانات اقتصادی و تحلیل عمیقشان از وابستگی متقابل پدیده‌های اقتصادی، اجتماعی و نهادی». علاوه بر خدمت در پارلمان، میردال در هیئت مدیره بانک سوئد حضور داشت و ریاست کمیسیون برنامه‌ریزی پس از جنگ سوئد را بر عهده داشت. او بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ وزیر بازرگانی سوئد بود و بعدها به عنوان دبیر اجرایی کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای اروپا منصوب شد. در طول حرفه‌اش، تحقیقات اقتصادی میردال بر اساس دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی چپ‌گرایانه او شکل گرفته بود. اولین اثر منتشر شده او پس از تحصیلات تکمیلی، کتاب «عنصر سیاسی در توسعه نظریه اقتصادی»، نظریه‌های اقتصادی موجود را به عنوان محصول قضاوت‌های ارزشی سیاسی نویسندگانشان نقد کرد. با وجود دریافت جایزه نوبل، او بعدها علناً خواستار لغو جایزه نوبل اقتصاد شد، به این دلیل که گاهی به اقتصاددانانی اعطا می‌شد که باورهای سیاسی او را نداشتند. در آمریکا، او به خاطر کتاب تأثیرگذارش در سال ۱۹۴۴ درباره روابط نژادی، «معضل آمریکایی: مسئله سیاه‌پوستان در دموکراسی مدرن»، شهرت یافت. این مطالعه در تصمیم تاریخی دیوان عالی آمریکا در سال ۱۹۵۴ در پرونده براون علیه هیئت آموزش، که به جداسازی نژادی قانونی در مدارس پایان داد، تأثیرگذار بود. میردال، که تمام عمرش مخالف نابرابری و حامی بازتوزیع ثروت بود، نشان داد که چگونه سیاست‌های اقتصادی اجرا شده توسط رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت، از جمله قانون حداقل دستمزد و محدودیت‌های تولید پنبه، به سیاه‌پوستان آسیب رساند. این کتاب به طور خاص توسط کمیته جایزه نوبل به عنوان اثری بسیار مهم در تصمیم به اعطای جایزه به او ذکر شد. در اواخر عمر، او به فقر در کشورهای جهان سوم توجه ویژه‌ای نشان داد و در جنوب آسیا اصلاحات ارضی را به عنوان پیش‌نیازی برای ریشه‌کن کردن فقر ترویج کرد. میردال مطالعه‌ای چندجلدی درباره نابرابری و فقر در جنوب آسیا نوشت و جلد بعدی را به تجویز سیاست‌هایی برای بازتوزیع درآمد و اصلاحات ارضی اختصاص داد. او مخالف سرسخت جنگ آمریکا در ویتنام بود و کمیسیونی بین‌المللی را برای بررسی اتهامات جنایات جنگی آمریکا رهبری کرد. اقتصاددانان سوئدی ادعا کردند که ایده کینز درباره استفاده از سیاست تثبیت برای هموار کردن چرخه‌های اقتصادی، پیش‌تر در کتاب «اقتصاد پولی» میردال، منتشر شده در سال ۱۹۳۲، مطرح شده بود. این سیاست شامل هزینه‌های کسری برای تقویت اقتصاد در دوران رکود و افزایش مالیات در دوران رونق اقتصادی برای جلوگیری از داغ شدن بیش از حد اقتصاد است. مانند جان کنت گالبریت، اقتصاددان لیبرال-کینزی دیگر، میردال بعدها از این سیاست‌ها انتقاد کرد، زیرا ترمزهای مالی به ندرت در دوران رونق اقتصادی استفاده می‌شدند و در عوض، سیاست‌های تورمی به طور مداوم اعمال می‌شدند که به فقیرترین افراد جامعه آسیب می‌رساند. میردال در سال ۱۸۹۸ در سوئد متولد شد و در سال ۱۹۸۷ درگذشت. او مدرک حقوق و دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه استکهلم گرفت و بعدها در همان دانشگاه استاد اقتصاد سیاسی و بین‌المللی شد. همسرش، آلوا میردال، در سال ۱۹۸۲ به دلیل تلاش‌هایش برای ترویج خلع سلاح جهانی، به طور مشترک برنده جایزه صلح نوبل شد. پسرشان، یان میردال، نویسنده و ستون‌نویس سیاسی کمونیست، سیاست‌های لیبرال والدینش را رد کرد و از مائوئیسم حمایت کرد و از دیکتاتور خمرهای سرخ، پل پوت، که مسئول نسل‌کشی بود، دفاع کرد. او در سال ۲۰۲۰ درگذشت.
نظرات کاربران