اهداکننده فردی یا نهادی است که یک تراست ایجاد می‌کند و دارایی‌های خود را در آن قرار می‌دهد. اهداکننده همچنین ممکن است به عنوان متولی (trustee) عمل کند و ممکن است به عنوان settlor، trustmaker یا trustor نیز نامیده شود.
اهداکننده همچنین می‌تواند به فروشنده یا نویسنده قراردادهای آپشن‌های خرید (call) یا فروش (put) اشاره داشته باشد که حق بیمه (premiums) مربوط به آپشن‌های فروخته‌شده را جمع‌آوری می‌کند. این آپشن‌ها از طریق بورس‌ها به دارندگان آپشن که مسئول پرداخت حق بیمه هستند، فروخته می‌شوند.
نکات کلیدی
- اهداکننده نهادی است که یک تراست ایجاد می‌کند و کنترل قانونی دارایی‌ها را به متولی منتقل می‌کند که تراست را برای یک یا چند ذینفع مدیریت می‌کند.
- دارایی‌های موجود در تراست توسط اهداکننده تأمین می‌شوند که در برخی موارد مالکیت را واگذار می‌کند.
- اهداکننده ممکن است در انواع خاصی از تراست‌ها خود ذینفع، متولی یا هر دو باشد.
- اهداکننده همچنین می‌تواند به نویسنده آپشن اشاره داشته باشد که هنگام فروش قراردادهای آپشن حق بیمه کسب می‌کند.
اهداکنندگان به عنوان سازندگان تراست
اهداکننده فردی است که یک تراست ایجاد می‌کند. ذینفعان افرادی هستند که در اسناد تراست برای دریافت دارایی‌های موجود در آن مشخص شده‌اند.
دارایی‌های تراست توسط اهداکننده تأمین می‌شوند. اموال و وجوه مرتبط به مالکیت تراست منتقل می‌شوند.
مهم: اهداکننده ممکن است به عنوان متولی عمل کند و اموال موجود در تراست را مدیریت کند، اما این الزامی نیست و در برخی انواع تراست‌ها امکان‌پذیر نیست.
اگر اهداکننده متولی باشد، تراست به عنوان تراست اهداکننده (grantor trust) شناخته می‌شود. تراست‌های غیراهداکننده همچنان توسط اهداکننده تأمین مالی می‌شوند اما کنترل دارایی‌ها واگذار می‌شود. این امر به تراست اجازه می‌دهد به عنوان یک نهاد مالیاتی جداگانه از اهداکننده عمل کند.
تراست‌ها چیستند؟
تراست‌ها برای نگهداری پول، سرمایه‌گذاری‌ها یا اموال برای اهداف مختلف طراحی شده‌اند. انواع تراست‌ها شامل تراست‌های وصیت‌نامه‌ای (testamentary trusts)، تراست‌های زنده (inter vivos trusts)، تراست‌های قابل‌لغو (revocable trusts) و تراست‌های غیرقابل‌لغو (irrevocable trusts) هستند. آن‌ها به روش‌های مختلفی ایجاد می‌شوند و از دارایی‌ها محافظت می‌کنند.
تراست‌ها می‌توانند انتقال روان و سریع دارایی‌ها را پس از مرگ اهداکننده تسهیل کنند. آن‌ها می‌توانند هزینه‌های پروبیت (probate) را حذف کنند، مالیات‌های املاک را به حداقل برسانند و اطمینان دهند که دارایی‌های اهداکننده طبق نیت او استفاده می‌شوند.
یک تراست می‌تواند به والدین اجازه دهد اطمینان حاصل کنند که فرزندشان ارث را هدر نمی‌دهد. تراست‌ها همچنین به اهداکننده اجازه می‌دهند تصمیم بگیرند که در صورت ناتوانی ذهنی یا جسمی در آینده چه اتفاقی برای دارایی‌ها بیفتد، مشروط بر اینکه در زمان تنظیم شرایط، توانایی ذهنی کامل داشته باشند.
اهداکنندگان به عنوان فروشندگان آپشن
اهداکننده همچنین مترادف با «نویسنده آپشن» (option writer) است. اهداکننده در این زمینه قراردادهایی برای فروش آپشن‌ها برای یک دارایی یا علاقه زیربنایی ایجاد می‌کند. یک اهداکننده ممکن است یک آپشن خرید را فروخته باشد یا یک موقعیت کوتاه در یک آپشن خرید را بر عهده گرفته باشد. اگر آپشن خرید اعمال شود، اهداکننده باید سهام زیربنایی را به قیمت اعمال (strike price) بفروشد.
برعکس، اگر اهداکننده یک آپشن فروش را بفروشد، گفته می‌شود که در موقعیت بلند (long) است و باید سهام زیربنایی را به قیمت اعمال خریداری کند. فعالیت به عنوان نویسنده آپشن نسبتاً پرریسک است، به‌ویژه در یک موقعیت عریان (naked position) که نویسنده مالک دارایی مرتبط با قرارداد نیست.
قراردادهای آپشن چیستند؟
آپشن‌ها قراردادهایی هستند که به خریدار و فروشنده حق می‌دهند اما تعهدی برای خرید یا فروش یک دارایی خاص به قیمت مشخصی در تاریخ معینی ندارند. این قیمت به عنوان قیمت اعمال (strike price) شناخته می‌شود. این قراردادها توسط حضور دارایی زیربنایی پشتیبانی می‌شوند که ممکن است شامل یک سهام خاص، صندوق قابل‌معامله در بورس (ETF) یا سایر محصولات مالی قابل‌قبول باشد.
نویسنده آپشن یا اهداکننده هیچ اختیاری در مورد اینکه آیا آپشن قبل از انقضای قرارداد اعمال خواهد شد یا خیر ندارد. در مواردی که اهداکننده بر اساس موقعیت پیش‌بینی ضرر می‌کند، می‌تواند انتخاب کند که در یک معامله ثانویه با طرف دیگری شرکت کند که برای جبران ریسک مرتبط با تعهد طراحی شده است.
تراست غیرقابل‌لغو چیست؟
یک تراست غیرقابل‌لغو مستلزم آن است که اهداکننده پس از تشکیل و تأمین مالی تراست کنار برود. اهداکننده نمی‌تواند به عنوان متولی عمل کند و نمی‌تواند اموال تأمین‌شده در تراست را بازپس بگیرد. همچنین نمی‌تواند هیچ‌یک از شرایط آن، از جمله ذینفعان نام‌گذاری‌شده، را تغییر دهد. همان‌طور که نام آن نشان می‌دهد، تراست به هیچ دلیلی قابل‌لغو نیست.
اما این محدودیت‌ها با مزایای قابل‌توجهی، به‌ویژه برای افراد ثروتمند، همراه است. اموال موجود در تراست مشمول مالیات‌های املاک در زمان مرگ اهداکننده نمی‌شوند زیرا اهداکننده مالکیت آن دارایی‌ها را واگذار کرده است. این دارایی‌ها دیگر به ارزش املاک او کمک نمی‌کنند. این تراست‌ها همچنین از طلبکاران محافظت می‌کنند.
چگونه یک تراست می‌تواند از هدر رفتن ارث جلوگیری کند؟
تراستی که می‌تواند از ارث محافظت کند، به عنوان تراست ولخرج (spendthrift trust) شناخته می‌شود. این تراست شامل مفادی است که از گرفتن کل ارث توسط یک ذینفع بالقوه ولخرج به یکباره و هدر دادن تمام پول یا دارایی‌ها جلوگیری می‌کند. تراست ارث را در مقادیر کوچک‌تر، معمولاً در طول چند سال، تقسیم می‌کند. ذینفع در هیچ زمان خاصی مقدار زیادی پول برای خرج کردن یا هدر دادن ندارد.
این تراست‌ها همچنین می‌توانند مقداری محافظت از طلبکاران ارائه دهند.
تفاوت بین آپشن خرید و آپشن فروش چیست؟
آپشن‌ها قراردادهایی هستند. یک آپشن خرید به خریدار حق قراردادی می‌دهد تا یک اوراق بهادار را به قیمت «اعمال» مشخص خریداری کند. آپشن فروش طرف مقابل آن است و به خریدار اوراق بهادار حق می‌دهد آن را بفروشد، باز هم به قیمت اعمال آن. اهداکننده در زمینه سرمایه‌گذاری این آپشن‌ها را می‌نویسد یا ایجاد می‌کند.
نتیجه‌گیری
دو نوع اهداکننده وجود دارد. یکی به عنوان بخشی از برنامه‌ریزی املاک، تراستی را تأمین مالی می‌کند و ممکن است کنترل و مالکیت دارایی‌های قرار داده شده در آن را حفظ کند یا نکند. نوع دیگر اهداکننده در ظرفیت سرمایه‌گذاری فعالیت می‌کند. آن‌ها قراردادهای آپشن خرید یا فروش را می‌نویسند و هنگام فروش آپشن‌ها حق بیمه جمع‌آوری می‌کنند.
هر دو نقش نیازمند سطح بالایی از صداقت هستند اما وظایف ذاتی آن‌ها بسیار متفاوت است.
نظرات کاربران