اثر پول خانه یک نظریه است که برای توضیح این گرایش به کار می‌رود که سرمایه‌گذاران هنگام سرمایه‌گذاری مجدد سود به‌دست‌آمده از سرمایه‌گذاری، ریسک بیشتری را می‌پذیرند تا زمانی که پس‌انداز یا دستمزد خود را سرمایه‌گذاری کنند. افراد اغلب درآمد حاصل از سرمایه‌گذاری را جدا از پولی که به روش‌های دیگر به دست آورده‌اند در نظر می‌گیرند، که باعث تحریف حسابداری ذهنی آن‌ها می‌شود.
از آنجا که آن پول به‌طور نادرست به‌عنوان «اضافی» یا «جدا» از پولی که به روش‌های دیگر به دست آمده در نظر گرفته می‌شود، سرمایه‌گذاران آن را با تحمل ریسک بسیار بالاتری نسبت به حالت عادی سرمایه‌گذاری می‌کنند و در نتیجه تصمیمات سرمایه‌گذاری آن‌ها دچار انحراف می‌شود.
نکات کلیدی
- اثر پول خانه یک مفهوم در مالی رفتاری است که بر اساس آن مردم با سودهای به‌دست‌آمده بیشتر ریسک می‌کنند تا در حالت عادی.
- این اثر را می‌توان به این ادراک نسبت داد که سرمایه‌گذار پول جدیدی دارد که قبلاً متعلق به او نبوده است.
- نمونه‌های زیادی از این اثر وجود دارد، اما همه آن‌ها یک ویژگی مشترک دارند: کمبود دقت.
- اثر پول خانه نباید با یک استراتژی از پیش تعیین‌شده و محاسبه‌شده ریاضی برای افزایش اندازه موقعیت در زمان کسب سودهای بیشتر از حد انتظار اشتباه گرفته شود.
درک اثر پول خانه
ریچارد اچ. تالر و اریک جی. جانسون از مدرسه عالی مدیریت جانسون در دانشگاه کورنل نخستین بار «اثر پول خانه» را تعریف کردند و این اصطلاح را از کازینوها قرض گرفتند. این اصطلاح به قماربازی اشاره دارد که بردهای حاصل از شرط‌های قبلی را می‌گیرد و بخشی یا همه آن‌ها را در شرط‌های بعدی استفاده می‌کند.
اثر پول خانه، برای مثال، نشان می‌دهد که افراد تمایل دارند پس از معاملات سودآور، سهام یا دارایی‌های پرریسک‌تر بخرند. به عنوان مثال، پس از کسب سود کوتاه‌مدت از یک سهم با بتای ۱.۵، عجیب نیست که سرمایه‌گذار بعدی به معامله سهمی با بتای ۲ یا بیشتر بپردازد. دلیل این امر آن است که نتیجه موفق اخیر در معامله اول با ریسک بالاتر از متوسط، به‌طور موقت تحمل ریسک سرمایه‌گذار را افزایش داده است. بنابراین این سرمایه‌گذار در گام بعدی به دنبال ریسک بیشتر است.
معاملات بادآورده نیز ممکن است اثر پول خانه را به همراه داشته باشند. فرض کنید یک سرمایه‌گذار سود خود را در یک معامله بلندمدت چهارماهه بیش از دو برابر کند. به جای آنکه معامله بعدی را کم‌ریسک‌تر کند یا بخشی از سود را نقد کند تا آن را حفظ نماید، اثر پول خانه نشان می‌دهد که ممکن است او معامله پرریسک دیگری انجام دهد، بدون ترس از افت ارزش تا زمانی که بخشی از سودهای اولیه حفظ شوند.
سرمایه‌گذاران بلندمدت و اثر پول خانه
سرمایه‌گذاران بلندمدت نیز گاهی سرنوشتی مشابه دارند. فرض کنید یک سرمایه‌گذار در یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک رشدمحور طی یک سال بیش از ۳۰٪ سود به دست آورد، عمدتاً به دلیل شرایط بسیار قوی بازار. در نظر داشته باشید که میانگین سود سالانه سهام معمولاً حدود ۶٪ تا ۸٪ است. حال، اگر این سرمایه‌گذار در پایان سال صندوق رشدمحور را ترک کند و در عوض در یک صندوق پوشش ریسک تهاجمی لانگ-شورت سرمایه‌گذاری کند، این می‌تواند نمونه‌ای از اثر پول خانه باشد که به‌طور موقت تحمل ریسک سرمایه‌گذار را افزایش داده است.
برای سرمایه‌گذاران بلندمدت، یکی از دو مسیر معمولاً بهتر از اثر پول خانه است: یا ادامه دادن مسیر و حفظ سطح ثابت تحمل ریسک، یا کمی محافظه‌کارتر شدن پس از سودهای بزرگ.
شایان ذکر است که اثر پول خانه به اختیار خرید سهام شرکتی نیز تسری پیدا می‌کند. در دوران رونق دات‌کام، برخی کارکنان از اعمال اختیار خرید سهام خود در طول زمان خودداری کردند، زیرا معتقد بودند بهتر است آن‌ها را نگه دارند و بگذارند سه برابر شوند و دوباره سه برابر شوند. این استراتژی در سال ۲۰۰۰ به کارکنان ضربه سختی زد، زمانی که برخی میلیونرهای کاغذی همه‌چیز را از دست دادند.
اثر پول خانه در برابر نگه‌داشتن برندگان
یک تحلیلگر تکنیکال تمایل دارد بین اثر پول خانه و مفهوم «نگه‌داشتن برندگان» تمایز قائل شود. برعکس، یکی از روش‌های معامله‌گران تکنیکال برای مدیریت ریسک این است که پس از رسیدن به هدف قیمتی اولیه، نیمی از ارزش معامله را نقد کنند. سپس، معامله‌گران تکنیکال معمولاً حد ضرر خود را بالاتر می‌آورند پیش از آنکه به نیمه دوم معامله اجازه دهند تا به هدف قیمتی ثانویه برسد.
بسیاری از معامله‌گران تکنیکال از نوعی از این روش استفاده می‌کنند، به این امید که همچنان از اقلیت معاملات که به رشد ادامه می‌دهند سود ببرند؛ این رویکرد هنوز با روح نگه‌داشتن برندگان سازگار است، در حالی که قربانی اثر پول خانه نمی‌شود. تفاوت بین این دو مفهوم در واقع محاسباتی است. نگه‌داشتن برندگان در یک استراتژی محاسبه‌شده اندازه موقعیت، راهی عالی برای ترکیب سودها است. برخی معامله‌گران در گذشته مستند کرده‌اند که چنین استراتژی‌هایی در موفقیت آن‌ها نقش اساسی داشته است.
تحمل ریسک به چه معناست؟
تحمل ریسک به میزان ریسکی اشاره دارد که یک فرد مایل است هنگام معامله یا سرمایه‌گذاری بپذیرد. فردی با تحمل ریسک بالا از پذیرش ریسک‌های بالاتر راحت است. او در دارایی‌ها یا استراتژی‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کند که با خطر بالای زیان همراه‌اند اما همچنین امکان بازدهی بالاتری نیز دارند. افراد با تحمل ریسک پایین برعکس هستند. آن‌ها نمی‌خواهند پول از دست بدهند و بنابراین سرمایه‌گذاری‌های کم‌ریسک را انتخاب می‌کنند. به طور کلی، افراد جوان‌تر تحمل ریسک بیشتری دارند زیرا تمام عمر خود را برای کسب درآمد یا جبران زیان‌ها در پیش دارند. افراد مسن‌تر، مانند کسانی که در بازنشستگی هستند، تحمل ریسک بالایی ندارند زیرا بر حفظ پول خود تمرکز کرده‌اند.
آیا نوسان برای معامله‌گری خوب است؟
بله، نوسان برای معامله‌گری خوب در نظر گرفته می‌شود. وقتی بازارها نوسانی هستند، به این معناست که نوسان‌های قیمتی بزرگ‌تری وجود دارد، که فرصت خوبی برای کسب سود بالاتر از میانگین فراهم می‌کند. با این حال، از طرف دیگر، افزایش نوسان همچنین به معنای افزایش احتمال زیان نیز هست. و این زیان‌ها نیز به دلیل حرکات قیمتی بزرگ‌تر از حد معمول تشدید می‌شوند. در اصل، نوسان فرصت‌های معاملاتی را فراهم می‌کند.
مالیات بر عایدی سرمایه بر سود سرمایه‌گذاری چیست؟
اگر یک سرمایه‌گذاری کمتر از یک سال نگه‌داشته شود، سودها در طبقه مالیات بر درآمد معمول فرد مشمول مالیات می‌شوند. اگر سرمایه‌گذاری‌ها بیش از یک سال نگه‌داشته شوند، سودها مشمول مالیات بر عایدی سرمایه می‌شوند. نرخ‌های مالیات بر عایدی سرمایه ۰٪، ۱۵٪ و ۲۰٪ هستند.
نظرات کاربران