فهرست «سخت برای قرض گرفتن» یک گزارش موجودی است که توسط کارگزاری‌ها برای نشان دادن سهامی که قرض گرفتن آن‌ها برای معاملات فروش استقراضی دشوار است، استفاده می‌شود. فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن یک کارگزاری، کاتالوگی به‌روز از سهامی ارائه می‌دهد که به راحتی نمی‌توان آن‌ها را برای فروش استقراضی قرض گرفت.
فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن را می‌توان با فهرست «آسان برای قرض گرفتن» (easy-to-borrow list) یک کارگزاری مقایسه کرد.
نکات کلیدی
- فروشندگان استقراضی به کارگزاران متکی هستند تا سهام موجود برای قرض گرفتن داشته باشند.
- اگر کارگزار تعداد بسیار کمی از سهام یک شرکت را در دسترس داشته باشد، آن سهام در فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن قرار می‌گیرد.
- سهامی که در این فهرست قرار دارند ممکن است قابل فروش استقراضی نباشند یا کارمزدهای بالاتری برای وام سهام داشته باشند.
درک فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن
فروش استقراضی سهام بر این اساس استوار است که یک معامله‌گر یا سرمایه‌گذار، برای کسب سود از کاهش قیمت سهام، بتواند آن سهام را از کارگزار قرض بگیرد.
کارگزاری‌ها روش‌های مختلفی برای دسترسی به سهامی که می‌توان آن‌ها را فروش استقراضی کرد، در اختیار دارند. با این حال، فارغ از روش‌هایشان، تعداد سهام قابل استفاده برای فروش استقراضی محدود است. زمانی که تعداد این سهام رو به پایان می‌رود، کارگزار یادداشتی را در پلتفرم خود منتشر می‌کند. این موضوع به دارندگان حساب هشدار می‌دهد که اگر بخواهند آن اوراق بهادار را فروش استقراضی کنند، احتمال دارد سفارششان رد شود.
مهم: کمبود عرضه تنها دلیل قرار گرفتن یک اوراق بهادار در فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن نیست. نوسانات شدید یا عوامل دیگر نیز می‌توانند دلیل آن باشند.
برای ورود به یک معامله فروش استقراضی، مشتری کارگزاری ابتدا باید سهام را از کارگزار خود قرض بگیرد. برای فراهم کردن سهام، کارگزار می‌تواند از موجودی داخلی خود استفاده کند یا از حساب مارجین مشتری دیگر یا از کارگزاری دیگری قرض بگیرد. قرض‌گیرنده (یعنی فروشنده استقراضی) باید بابت سهام قرضی، بهره و کارمزد پرداخت کند. سهامی که در فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن قرار دارند، به دلیل کمیاب بودن، معمولاً کارمزد وام سهام بالاتری دارند.
سرمایه‌گذارانی که وارد معاملات فروش استقراضی می‌شوند، تلاش می‌کنند در بازار نزولی سود به دست آورند. برای مثال، اگر یک سرمایه‌گذار فکر کند سهام اپل احتمالاً کاهش خواهد یافت، می‌تواند سهام را به فروش استقراضی بگذارد و اگر قیمت مطابق انتظارش افت کند، آن را دوباره با قیمت پایین‌تر خریداری کرده و سود ببرد. اما اگر قیمت افزایش یابد، سرمایه‌گذار متحمل زیان می‌شود.
الزامات فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن
کارگزاری‌ها فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن خود را روزانه به‌روزرسانی می‌کنند. کارگزار باید بتواند پیش از اجرای معامله فروش استقراضی مشتری، سهام لازم برای قرض دادن به او را فراهم کرده یا بیابد.
مقررات SHO که در 3 ژانویه 2005 اجرایی شد، دارای شرط «یافتن» (locate) است که ایجاب می‌کند کارگزاران باور منطقی داشته باشند که سهام مورد نظر برای فروش استقراضی می‌تواند قرض گرفته شده و به فروشنده استقراضی تحویل داده شود. این مقرره برای جلوگیری از فروش استقراضی برهنه (naked short selling) طراحی شده است؛ حالتی که سرمایه‌گذار بدون در اختیار داشتن سهام، سفارش فروش استقراضی ثبت می‌کند.
فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن در مقابل فهرست آسان‌برای‌قرض‌گرفتن
فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن در مقابل فهرست آسان‌برای‌قرض‌گرفتن قرار دارد. فهرست آسان‌برای‌قرض‌گرفتن یک گزارش موجودی از اوراق بهاداری است که برای معاملات فروش استقراضی در دسترس هستند. به‌طور کلی، یک سرمایه‌گذار می‌تواند فرض کند که اوراقی که در فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن قرار ندارند، برای فروش استقراضی موجود خواهند بود.
در حالی که فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن معمولاً یک فهرست داخلی است و در اختیار مشتریان قرار نمی‌گیرد، مشتریان کارگزاری معمولاً به فهرست آسان‌برای‌قرض‌گرفتن دسترسی دارند.
مشتریان کارگزاری ممکن است برای برخی فروش‌های استقراضی، کارمزدهای «سخت‌برای‌قرض‌گرفتن» پرداخت کنند. معمولاً هزینه قرض گرفتن سهامی که در فهرست سخت‌برای‌قرض‌گرفتن هستند، بالاتر از سهامی است که در فهرست آسان‌برای‌قرض‌گرفتن قرار دارند. کارگزاری‌های بزرگ معمولاً یک میز وام اوراق بهادار دارند که به یافتن سهام سخت‌برای‌قرض‌گرفتن کمک می‌کند. میز وام اوراق بهادار یک کارگزاری همچنین اوراق بهادار را به شرکت‌های دیگر قرض می‌دهد.
نظرات کاربران