هزینه‌های نگهداری چیست؟

هزینه‌های نگهداری (Holding Costs) هزینه‌هایی هستند که یک شرکت هنگام ذخیره موجودی فروخته‌نشده متحمل می‌شود، از جمله هزینه کالاهای آسیب‌دیده یا فاسدشده.

هزینه‌های نگهداری چیست؟ هزینه‌های نگهداری هزینه‌هایی هستند که با ذخیره موجودی فروخته‌نشده مرتبط هستند. این هزینه‌ها یکی از اجزای هزینه‌های کل موجودی هستند، همراه با هزینه‌های سفارش و هزینه‌های کمبود. هزینه‌های نگهداری یک شرکت شامل هزینه کالاهای آسیب‌دیده یا فاسدشده، و همچنین هزینه فضای ذخیره‌سازی، نیروی کار و بیمه است.

نکات کلیدی

• هزینه‌های نگهداری هزینه‌هایی هستند که با ذخیره موجودی فروخته‌نشده مرتبط هستند.
• هزینه‌های نگهداری یک شرکت شامل فضای ذخیره‌سازی، نیروی کار، بیمه و همچنین هزینه کالاهای آسیب‌دیده یا فاسدشده است.
• به حداقل رساندن هزینه‌های موجودی یک استراتژی مهم مدیریت زنجیره تأمین است.
• استراتژی‌هایی برای اجتناب از هزینه‌های نگهداری شامل جمع‌آوری سریع پرداخت‌ها و محاسبه دقیق نقاط سفارش مجدد است.

درک هزینه‌های نگهداری

به حداقل رساندن هزینه‌های موجودی یک استراتژی مهم مدیریت زنجیره تأمین است. موجودی یک حساب دارایی است که نیاز به صرف مقدار زیادی پول نقد دارد، و تصمیم‌گیری درباره هزینه‌های موجودی می‌تواند مقدار پول نقد در دسترس برای سایر اهداف را کاهش دهد. به عنوان مثال، افزایش موجودی به میزان ۱۰,۰۰۰ دلار به این معناست که پول نقد کمتری هر ماه برای اداره کسب‌وکار در دسترس است. این موقعیت به عنوان هزینه فرصت (Opportunity Cost) در نظر گرفته می‌شود.

مثال هزینه‌های نگهداری

فرض کنید که شرکت تولیدی ABC مبلمان تولید می‌کند که در یک انبار ذخیره می‌شود و سپس به خرده‌فروشان ارسال می‌گردد. ABC باید فضای انبار را اجاره کند یا بخرد و هزینه‌های آب و برق، بیمه و امنیت محل را پرداخت کند. این شرکت همچنین باید به کارکنان برای انتقال موجودی به انبار و سپس بارگیری کالاهای فروخته‌شده روی کامیون‌ها برای حمل‌ونقل هزینه پرداخت کند. شرکت با ریسک‌هایی مواجه است که مبلمان ممکن است هنگام ورود و خروج از انبار آسیب ببیند.

روش‌های کاهش هزینه‌های نگهداری

یکی از راه‌های اطمینان از اینکه شرکت پول نقد کافی برای اداره عملیات خود دارد، فروش موجودی و جمع‌آوری سریع پرداخت‌هاست. هرچه سریع‌تر پول نقد از مشتریان جمع‌آوری شود، شرکت نیاز به پول نقد کمتری برای ادامه عملیات دارد. کسب‌وکارها فرکانس جمع‌آوری پول نقد را با استفاده از نسبت گردش موجودی (Inventory Turnover Ratio) اندازه‌گیری می‌کنند، که به صورت هزینه کالاهای فروخته‌شده (COGS) تقسیم بر میانگین موجودی محاسبه می‌شود. به عنوان مثال، شرکتی با ۱ میلیون دلار هزینه کالاهای فروخته‌شده و موجودی ۲۰۰,۰۰۰ دلار، نسبت گردش ۵ دارد. هدف افزایش فروش و کاهش مقدار موجودی مورد نیاز است تا نسبت گردش افزایش یابد. استراتژی مهم دیگر برای به حداقل رساندن هزینه‌های نگهداری و سایر هزینه‌های موجودی، محاسبه نقطه سفارش مجدد (Reorder Point) است، یعنی سطح موجودی که به شرکت هشدار می‌دهد تا موجودی بیشتری از تأمین‌کننده سفارش دهد. یک نقطه سفارش مجدد دقیق به شرکت امکان می‌دهد سفارش‌های مشتریان را بدون صرف هزینه زیاد برای ذخیره موجودی پر کند. شرکت‌هایی که از نقطه سفارش مجدد استفاده می‌کنند از هزینه‌های کمبود (Shortage Costs) جلوگیری می‌کنند، که ریسک از دست دادن سفارش مشتری به دلیل سطح پایین موجودی است. نقطه سفارش مجدد مدت زمان لازم برای دریافت سفارش از تأمین‌کننده و همچنین سطح فروش محصول در هفته یا ماه را در نظر می‌گیرد. نقطه سفارش مجدد همچنین به کسب‌وکار کمک می‌کند تا مقدار سفارش اقتصادی (EOQ) یا مقدار ایده‌آل موجودی که باید از تأمین‌کننده سفارش داده شود را محاسبه کند. EOQ می‌تواند با استفاده از نرم‌افزار موجودی محاسبه شود.