بانکداری وحشی چیست؟

بانکداری وحشی چیست؟

بانکداری وحشی به صنعت بانکداری در بخش‌هایی از ایالات متحده از سال ۱۲۱۶ تا ۱۲۴۴ (۱۸۳۷ تا ۱۸۶۵ میلادی) اشاره دارد، زمانی که بانک‌ها در مکان‌های دورافتاده و غیرقابل‌دسترس تأسیس می‌شدند. در این دوره، بانک‌ها تحت قوانین ایالتی تأسیس می‌شدند و هیچ نظارتی از سوی دولت فدرال وجود نداشت. مقررات کمتر سخت‌گیرانه در صنعت بانکداری، این دوره را به‌عنوان «عصر بانکداری آزاد» نیز معروف کرد.

نکات کلیدی

• بانکداری وحشی به فعالیت بانک‌ها در مناطق دورافتاده ایالات متحده بین سال‌های ۱۲۱۶ تا ۱۲۴۴ (۱۸۳۷ تا ۱۸۶۵ میلادی) اشاره دارد.

• این بانک‌ها از نظارت فدرال آزاد بودند، اما تحت قوانین ایالتی فعالیت می‌کردند و مقررات بانکی از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت بود.

• اصطلاح «بانکداری وحشی» احتمالاً در دهه ۱۲۱۰ (۱۸۳۰ میلادی) در میشیگان شکل گرفت، جایی که بانک‌ها در مناطق چنان دورافتاده‌ای تأسیس شدند که گربه‌های وحشی در آنجا پرسه می‌زدند.

• قانون بانک ملی سال ۱۲۴۲ (۱۸۶۳ میلادی) به این دوره پایان داد و سیستم بانکداری ملی ایالات متحده را تأسیس کرد.

درک بانکداری وحشی

بانک‌های وحشی کاملاً بدون مقررات نبودند؛ آن‌ها صرفاً از نظارت فدرال آزاد بودند و تحت قوانین ایالتی فعالیت می‌کردند. در نتیجه، مقررات بانکی در طول عصر بانکداری آزاد از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت بود. این دوره با تصویب قانون بانک ملی در سال ۱۲۴۲ (۱۸۶۳ میلادی) پایان یافت، که مقررات فدرال را برای بانک‌ها وضع کرد، سیستم بانکداری ملی ایالات متحده را تأسیس نمود و توسعه یک ارز ملی با پشتوانه دارایی‌های خزانه‌داری ایالات متحده را ترویج کرد.

منشأ اصطلاح «بانکداری وحشی»

اصطلاح «بانکداری وحشی» احتمالاً در دهه ۱۲۱۰ (۱۸۳۰ میلادی) در میشیگان شکل گرفت، جایی که بانک‌ها در مناطق چنان دورافتاده‌ای تأسیس شدند که گفته می‌شد گربه‌های وحشی در آنجا پرسه می‌زدند. برخی دیگر معتقدند این اصطلاح از بانکی سرچشمه گرفت که ارزی با تصویر یک گربه وحشی منتشر می‌کرد.

از اوایل سال ۱۱۹۱ (۱۸۱۲ میلادی)، واژه «وحشی» برای اشاره به سفته‌بازان بی‌محابا یا بی‌پروا به کار می‌رفت. تا سال ۱۲۱۷ (۱۸۳۸ میلادی)، این اصطلاح برای هر فعالیت تجاری غیرمطمئن یا پرخطر استفاده شد. بنابراین، وقتی به یک بانک اطلاق می‌شد، «بانک وحشی» به معنای بانکی ناپایدار و در معرض خطر ورشکستگی بود. این تصویر در فیلم‌های وسترن نیز به نمایش درآمده است، جایی که برخی بانکداران وحشی به‌عنوان افرادی نشان داده می‌شوند که خزانه‌های خود را باز می‌گذاشتند تا سپرده‌گذاران بشکه‌های پر از پول نقد را ببینند، در حالی که این بشکه‌ها در واقع پر از میخ، آرد یا اقلام بی‌ارزش دیگر بودند و تنها لایه‌ای از پول نقد روی آن‌ها برای فریب سپرده‌گذاران قرار داشت.

ارزهای منتشرشده توسط بانک‌های وحشی

صرف‌نظر از منشأ این اصطلاح، بانک‌های وحشی تا زمان ممنوعیت این عمل توسط قانون بانک ملی سال ۱۲۴۲ (۱۸۶۳ میلادی)، ارزهای خاص خود را منتشر می‌کردند. این بانک‌ها گاهی تنها مکان‌هایی بودند که دارندگان اسکناس می‌توانستند آن‌ها را بازخرید کنند، که این امر مانعی بزرگ برای بازخرید اسکناس‌ها ایجاد می‌کرد و مزیتی ناعادلانه به بانکداران بی‌وجدان می‌داد.

به‌طور سنتی، ارزهای منتشرشده توسط بانک‌های وحشی بی‌ارزش تلقی می‌شدند و اوراق بهاداری که برای پشتیبانی از این ارزها استفاده می‌شدند، اغلب مشکوک بودند. برخی بانک‌های وحشی از سکه‌های فلزی (specie) برای پشتیبانی از ارزهای خود استفاده می‌کردند، در حالی که برخی دیگر از اوراق قرضه یا وام‌های رهنی بهره می‌بردند. ارزهای مختلف منتشرشده توسط بانک‌های مختلف با تخفیف‌های متفاوتی نسبت به ارزش اسمی خود معامله می‌شدند. فهرست‌های منتشرشده برای تشخیص اسکناس‌های معتبر از جعلی و کمک به بانکداران و معامله‌گران ارز در ارزیابی ارزهای وحشی استفاده می‌شد.

پیش از تأسیس سیستم فدرال رزرو در سال ۱۲۹۲ (۱۹۱۳ میلادی)، بانک‌ها اسکناس‌هایی برای ارائه وام به مشتریان خود منتشر می‌کردند. افراد می‌توانستند اسکناس‌ها یا حواله‌های خود را به بانک صادرکننده ببرند و آن‌ها را با تخفیف به ارزش نقدی مبادله کنند. وام‌گیرندگان اسکناس‌هایی را دریافت می‌کردند که با اوراق قرضه دولتی یا سکه‌ها پشتیبانی می‌شدند. چنین اسکناسی به دارنده آن حقی بر دارایی‌های بانک می‌داد، که در طول عصر بانکداری آزاد، در بسیاری از ایالت‌ها ملزم به پشتیبانی توسط اوراق قرضه ایالتی بودند.