تخصیص دارایی تاکتیکی چیست؟

تخصیص دارایی تاکتیکی (Tactical Asset Allocation یا TAA) چیست؟

تخصیص دارایی تاکتیکی یک استراتژی مدیریت فعال پرتفوی است که درصد دارایی‌های نگهداری‌شده در دسته‌های مختلف را تغییر می‌دهد تا از ناهنجاری‌های قیمتی بازار یا بخش‌های قوی بازار بهره‌برداری کند. این استراتژی به مدیران پرتفوی اجازه می‌دهد ارزش اضافی ایجاد کنند و از موقعیت‌های خاص در بازار استفاده کنند. این یک استراتژی نسبتاً فعال است، زیرا مدیران پس از دستیابی به سود کوتاه‌مدت موردنظر، به ترکیب دارایی‌های اصلی پرتفوی بازمی‌گردند.

نکات کلیدی

• تخصیص دارایی تاکتیکی شامل اتخاذ موضع فعال نسبت به تخصیص دارایی استراتژیک و تنظیم وزن‌های هدف بلندمدت برای مدت کوتاهی است تا از فرصت‌های بازار یا اقتصادی بهره ببرد.

• تغییرات تاکتیکی می‌تواند در داخل یک کلاس دارایی نیز رخ دهد.

• در TAA اختیاری، سرمایه‌گذار تخصیص دارایی را بر اساس ارزش‌گذاری بازار و تغییرات همان بازار تنظیم می‌کند.

اصول پایه تخصیص دارایی تاکتیکی (TAA)

برای درک تخصیص دارایی تاکتیکی، ابتدا باید تخصیص دارایی استراتژیک را بفهمیم. مدیر پرتفوی ممکن است یک بیانیه سیاست سرمایه‌گذاری (Investor Policy Statement یا IPS) ایجاد کند تا ترکیب استراتژیک دارایی‌ها برای قرارگیری در دارایی‌های مشتری را تعیین کند. مدیر پرتفوی عوامل متعددی را بررسی می‌کند، مانند نرخ بازده مورد نیاز، سطوح ریسک قابل قبول، الزامات قانونی و نقدینگی، مالیات، افق زمانی و شرایط منحصر به فرد سرمایه‌گذار.

درصد وزنی که هر کلاس دارایی در بلندمدت دارد، تخصیص دارایی استراتژیک نامیده می‌شود. این تخصیص، ترکیب دارایی‌ها و وزن‌هایی است که به سرمایه‌گذار کمک می‌کند اهداف خاص خود را محقق کند. نمونه‌ای ساده از تخصیص معمول یک پرتفوی به شرح زیر است:

• نقدینگی (Cash) = ۱۰٪

• اوراق قرضه (Bonds) = ۳۵٪

• سهام (Stocks) = ۴۵٪

• کالاها (Commodities) = ۱۰٪

کاربرد تخصیص دارایی تاکتیکی

تخصیص دارایی تاکتیکی فرآیند اتخاذ موضع فعال نسبت به تخصیص دارایی استراتژیک و تنظیم وزن‌های هدف بلندمدت برای مدت کوتاهی است تا از فرصت‌های بازار یا اقتصادی بهره ببرد.

به عنوان مثال، فرض کنید داده‌ها نشان می‌دهد که در ۱۸ ماه آینده تقاضا برای کالاها به طور قابل توجهی افزایش خواهد یافت. ممکن است برای یک سرمایه‌گذار عاقلانه باشد که سرمایه بیشتری به این کلاس دارایی منتقل کند تا از فرصت بهره ببرد. در حالی که تخصیص استراتژیک پرتفوی ثابت می‌ماند، تخصیص تاکتیکی ممکن است به شکل زیر تغییر کند:

• نقدینگی = ۵٪

• اوراق قرضه = ۳۵٪

• سهام = ۴۵٪

• کالاها = ۱۵٪

تغییرات تاکتیکی همچنین می‌تواند در داخل یک کلاس دارایی رخ دهد. فرض کنید ۴۵٪ تخصیص استراتژیک سهام شامل ۳۰٪ سهام بزرگ (Large-Cap) و ۱۵٪ سهام کوچک (Small-Cap) باشد. اگر چشم‌انداز سهام کوچک مطلوب نباشد، ممکن است تصمیم تاکتیکی هوشمندانه این باشد که تخصیص داخل سهام را برای مدت کوتاهی به ۴۰٪ سهام بزرگ و ۵٪ سهام کوچک تغییر دهد تا شرایط تغییر کند.

معمولاً تغییرات تاکتیکی بین ۵٪ تا ۱۰٪ هستند، اگرچه ممکن است کمتر باشند. در عمل، غیرمعمول است که هر کلاس دارایی بیش از ۱۰٪ تاکتیکی تغییر کند، زیرا این میزان تغییر نشان‌دهنده مشکل بنیادی در ساختار تخصیص دارایی استراتژیک خواهد بود.

تفاوت تخصیص دارایی تاکتیکی با متعادل‌سازی مجدد پرتفوی

در متعادل‌سازی مجدد، معاملات انجام می‌شود تا پرتفوی به تخصیص دارایی استراتژیک مطلوب بازگردد.
تخصیص دارایی تاکتیکی، تخصیص دارایی استراتژیک را برای مدت کوتاهی تنظیم می‌کند و قصد دارد پس از از بین رفتن فرصت‌های کوتاه‌مدت، به تخصیص استراتژیک بازگردد.

انواع تخصیص دارایی تاکتیکی

استراتژی‌های TAA می‌توانند اختیاری (Discretionary) یا سیستماتیک (Systematic) باشند:

1. TAA اختیاری (Discretionary TAA)

   • سرمایه‌گذار تخصیص دارایی را بر اساس ارزش‌گذاری بازار و تغییرات همان بازار تنظیم می‌کند.

   • برای مثال، اگر انتظار می‌رود اوراق قرضه برای مدتی بهتر از سهام عمل کنند، سرمایه‌گذار ممکن است سهام خود را کاهش دهد.

   • برخلاف انتخاب سهام (Stock Picking)، TAA شامل قضاوت در مورد کل بازارها یا بخش‌ها است.

2. TAA سیستماتیک (Systematic TAA)

   • از یک مدل سرمایه‌گذاری کمی استفاده می‌کند تا از ناکارآمدی‌ها یا عدم تعادل‌های موقت بین کلاس‌های دارایی بهره ببرد.

   • این تغییرات بر اساس ناهنجاری‌ها یا ناکارآمدی‌های شناخته‌شده بازارهای مالی و تحقیقات علمی و عملیاتی انجام می‌شود.

مثال واقعی

۴۶٪ پاسخ‌دهندگان در یک نظرسنجی از صندوق‌های پوشش کوچک، بنیادها و اندوومن‌ها از تکنیک‌های تخصیص دارایی تاکتیکی برای پیشی گرفتن از بازار و بهره‌برداری از روندهای بازار استفاده می‌کردند.