سیاست پولی انقباضی چیست؟

سیاست پولی انقباضی چیست؟

سیاست پولی انقباضی یا تنگاتنگ، اقدامی است که توسط بانک مرکزی مانند فدرال رزرو انجام می‌شود تا رشد اقتصادی بیش از حد سریع را کاهش دهد، هزینه‌ها را در اقتصادی که به نظر می‌رسد بیش از حد سریع رشد می‌کند محدود کند، یا تورم را زمانی که بیش از حد بالا می‌رود مهار کند.

بانک مرکزی با افزایش نرخ‌های بهره کوتاه‌مدت از طریق تغییر در نرخ تنزیل و نرخ وجوه فدرال، سیاست را سخت‌تر می‌کند یا پول را تنگ می‌کند. افزایش نرخ‌های بهره، هزینه استقراض را بالا می‌برد و جذابیت آن را به‌طور مؤثر کاهش می‌دهد. سیاست پولی انقباضی همچنین می‌تواند از طریق عملیات بازار باز (OMO) با فروش دارایی‌های موجود در ترازنامه بانک مرکزی به بازار اجرا شود.

نکات کلیدی

• سیاست پولی انقباضی اقدامی است که توسط بانک مرکزی مانند فدرال رزرو برای کاهش رشد اقتصادی بیش از حد سریع انجام می‌شود.
• بانک‌های مرکزی زمانی سیاست پولی انقباضی را اعمال می‌کنند که اقتصاد بیش از حد سریع رشد می‌کند یا تورم بیش از حد بالا می‌رود.
• افزایش نرخ وجوه فدرال—نرخی که بانک‌ها به یکدیگر وام می‌دهند—نرخ‌های استقراض را افزایش داده و وام‌دهی را کاهش می‌دهد.

درک سیاست پولی انقباضی

بانک‌های مرکزی در سراسر جهان از سیاست پولی برای تنظیم عوامل خاص در اقتصاد استفاده می‌کنند. بانک‌های مرکزی اغلب از نرخ وجوه فدرال به‌عنوان ابزار اصلی برای تنظیم عوامل بازار استفاده می‌کنند.

نرخ وجوه فدرال به‌عنوان نرخ پایه در اقتصادهای جهانی استفاده می‌شود. این نرخ به نرخی اشاره دارد که بانک‌ها به یکدیگر وام می‌دهند. افزایش نرخ وجوه فدرال منجر به افزایش نرخ‌های استقراض در سراسر اقتصاد می‌شود.

افزایش نرخ‌ها، استقراض را کمتر جذاب می‌کند، زیرا پرداخت‌های بهره افزایش می‌یابد. این موضوع بر انواع مختلف استقراض، از جمله وام‌های شخصی، وام‌های مسکن و نرخ‌های بهره کارت‌های اعتباری تأثیر می‌گذارد. افزایش نرخ‌ها همچنین پس‌انداز را جذاب‌تر می‌کند، زیرا نرخ‌های پس‌انداز نیز در محیط سیاست انقباضی افزایش می‌یابد.

فدرال رزرو همچنین ممکن است الزامات ذخیره را برای بانک‌های عضو افزایش دهد تا عرضه پول را کاهش دهد یا با فروش دارایی‌هایی مانند اوراق خزانه ایالات متحده به سرمایه‌گذاران بزرگ، عملیات بازار باز انجام دهد. این فروش‌های گسترده، قیمت بازار این دارایی‌ها را کاهش داده و بازده آن‌ها را افزایش می‌دهد، که برای پس‌اندازکنندگان و دارندگان اوراق قرضه اقتصادی‌تر است.

سیاست پولی انقباضی با سیاست مالی انقباضی متفاوت است، اما می‌تواند با آن هماهنگ شود. سیاست مالی انقباضی توسط نهادهای قانون‌گذاری اجرا می‌شود و شامل افزایش مالیات‌ها یا کاهش هزینه‌های دولت می‌شود. هنگامی که فدرال رزرو نرخ‌ها را کاهش می‌دهد و محیط را برای استقراض آسان‌تر می‌کند، به آن تسهیل پولی گفته می‌شود.

مزیت سیاست پولی انقباضی: فروش اوراق خزانه در بازار باز

در محیط سیاست انقباضی، فدرال رزرو همچنین می‌تواند اوراق خزانه را در بازار باز بفروشد تا در محیط سیاست پولی انقباضی بخشی از سرمایه اضافی را جذب کند. این کار به‌طور مؤثر سرمایه را از بازارهای باز خارج می‌کند، زیرا فدرال رزرو با وعده بازپرداخت مبلغ با بهره، وجوه را از فروش دریافت می‌کند.

نکته مهم: سیاست انقباضی زمانی رخ می‌دهد که بانک‌های مرکزی نرخ وجوه فدرال را افزایش می‌دهند و تسهیل زمانی رخ می‌دهد که بانک‌های مرکزی نرخ وجوه فدرال را کاهش می‌دهند.

در محیط سیاست پولی انقباضی، کاهش عرضه پول عاملی است که می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی به کاهش یا جلوگیری از تورم ارز داخلی کمک کند. فدرال رزرو اغلب در زمان‌های رشد اقتصادی قوی به سیاست پولی انقباضی نگاه می‌کند.

محیط سیاست پولی تسهیلی هدف متفاوتی دارد. در محیط سیاست تسهیلی، بانک مرکزی نرخ‌ها را کاهش می‌دهد تا رشد اقتصاد را تحریک کند. نرخ‌های پایین‌تر باعث می‌شود مصرف‌کنندگان بیشتر استقراض کنند و عرضه پول را نیز به‌طور مؤثر افزایش می‌دهند.

بسیاری از اقتصادهای جهانی نرخ وجوه فدرال خود را به صفر رسانده‌اند و برخی اقتصادهای جهانی در محیط‌های نرخ منفی هستند. هر دو محیط صفر و منفی به اقتصاد از طریق استقراض آسان‌تر سود می‌رسانند. در محیط نرخ بسیار منفی، وام‌گیرندگان حتی پرداخت‌های بهره دریافت می‌کنند که می‌تواند تقاضای قابل‌توجهی برای اعتبار ایجاد کند.

سه ابزار اصلی پولی فدرال رزرو چیست؟

سه ابزار اصلی پولی فدرال رزرو عبارت‌اند از الزامات ذخیره، نرخ تنزیل و عملیات بازار باز. الزام ذخیره، مقدار ذخایری را که بانک‌های عضو باید در دسترس داشته باشند، تعیین می‌کند، نرخ تنزیل نرخی است که بانک‌ها می‌توانند از فدرال رزرو وام بگیرند، و عملیات بازار باز شامل خرید یا فروش اوراق خزانه ایالات متحده توسط فدرال رزرو است.

سیاست پولی انقباضی و تسهیلی چیست؟

سیاست پولی انقباضی تلاش بانک مرکزی برای محدود کردن اقتصاد در حال رشد با افزایش نرخ‌های بهره، افزایش الزامات ذخیره برای بانک‌ها و فروش اوراق خزانه ایالات متحده است. در مقابل، سیاست پولی تسهیلی سیاستی است که به دنبال گسترش یا رشد اقتصاد است و با کاهش نرخ‌های بهره، کاهش الزامات ذخیره برای بانک‌ها و خرید اوراق خزانه ایالات متحده انجام می‌شود.

سیاست پولی چیست؟

سیاست پولی اقداماتی است که بانک مرکزی یک کشور برای کنترل عرضه پول در اقتصاد انجام می‌دهد تا اقتصاد کند شده را رشد دهد یا اقتصادی را که بیش از حد سریع رشد می‌کند محدود کند.

نتیجه‌گیری

سیاست پولی انقباضی استراتژی‌ای است که توسط بانک‌های مرکزی برای کاهش رشد اقتصادی سریع یا مهار تورم فزاینده‌ای که ناسالم تلقی می‌شود، استفاده می‌شود. بانک‌های مرکزی این کار را عمدتاً با افزایش نرخ‌های بهره و کاهش عرضه پول انجام می‌دهند.

این کار استقراض را گران‌تر و پس‌انداز را جذاب‌تر می‌کند، در نتیجه هزینه‌ها را کاهش می‌دهد و اقتصاد را کند می‌کند. کاهش هزینه‌ها همچنین تقاضا را کاهش می‌دهد که منجر به کاهش قیمت‌ها می‌شود.