به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز زمانی که بازارهایِ جهانی در آرامشِ تعطیلات غرق‌اند، در تالارهایِ فردوسیِ تهران، نقدینگیِ وحشت‌زده در حالِ سنگرگیری است. با دلارِ در کانال 171 هزار تومانی در زمان ویرایش این گزارش، بازارِ طلا در ایران از مدارِ جهانی خارج شده و سکه، در حبابی سنگین، تنها مأمنِ مردمی است که دیگر سود نمی‌خواهند؛ آن‌ها فقط می‌خواهند ریالشان را «قربانی» نکنند.
وقتی انسِ جهانی در خواب است، تهران بیدار می‌ماند
در حالی که بازارهایِ جهانی به دلیلِ تعطیلاتِ آخرِ هفته در سکوتِ مطلق به سر می‌برند، تالارهایِ بورس و بازارِ فردوسیِ تهران، شاهدِ یکی از پرشتاب‌ترین حرکاتِ قیمتیِ سال‌هایِ اخیر هستند. در نبودِ سیگنال‌هایِ برون‌زا، طلا در تهران از «کالایِ جهانی» به «آینه‌یِ تمام‌نمایِ دلار» تبدیل شده است. بازارِ داخلی دیگر برایِ تعیینِ قیمتِ طلایِ ۱۸ عیار به اونسِ جهانی چشم نمی‌دوزد؛ بلکه با اتکا به اهرمِ کانال دلارِ ۱۷1 هزار تومانی، قیمت‌ها را به سقفِ جدیدی در کانالِ ۱۷ میلیون تومان رسانده است.
فرمانرواییِ اسکناسِ سبز؛ دلار در نقشِ دماسنجِ ناامنی‌هایِ سیاسی
دلارِ ۱۷1 هزار تومانی، دیگر فقط یک نرخِ ارزیِ ساده نیست؛ بلکه دماسنجِ دقیقی برایِ سنجشِ ریسکِ ژئوپلیتیک است. افزایشِ ۴ هزار تومانیِ قیمتِ دلار در یک روز، سیگنالی‌ست که به وضوح نشان می‌دهد بازار در حالِ «پیش‌خور کردن» تنش‌هایِ منطقه‌ای در تنگه‌یِ هرمز و اختلافاتِ سیاسی است. وقتی دلار در بازارِ آزاد با این شتاب حرکت می‌کند، تمامیِ دارایی‌ها را با خود به بالا می‌کشد؛ این یعنی دلار، فرمانروایِ مطلقِ بازارهایِ مالیِ ایران است و سایرِ بازارها، تنها پیروانِ سرسپرده‌یِ این روند هستند.
بیمه‌یِ عمرِ ریالی؛ چرا حبابِ ۲۷ درصدیِ سکه دیگر احمقانه نیست؟
در بازارِ سکه، شاهدِ وقوعِ یک رفتارِ توده‌ای هستیم که فراتر از منطقِ اقتصادیِ کلاسیک است. در زمان ویرایش این گزارش، حبابِ ۲۷ درصدی در ربع‌سکه و حبابِ ۴.۷ درصدی در سکه‌یِ امامی، دیگر نشان‌دهنده‌یِ سوداگریِ صرف نیست؛ بلکه گویایِ یک «وحشتِ عمیق» در میانِ خریدارانِ خرد است. مردمِ عادی، خسته از فرسایشِ قدرتِ خرید، در حالِ خریدِ «بیمه‌یِ عمرِ ریالی» هستند. آن‌ها می‌دانند که حبابِ سکه، بهایِ گزافی است که برایِ تبدیلِ ریالِ بی‌ارزش به یک داراییِ فیزیکیِ قابلِ نگهداری می‌پردازند؛ رفتاری که نشان می‌دهد نقدینگی، دیگر به دنبالِ «سود» نیست، بلکه به دنبالِ «سنگر» می‌گردد.
تغییرِ فازِ نقدینگی؛ از جستجویِ سود تا سنگرگیری برایِ حفظِ دارایی
آنچه امروز در تهران می‌بینیم، نه یک نوسانِ گذرا، بلکه آغازِ یک تغییرِ ساختاری در اقتصادِ ایران است. ما در حالِ گذار از یک «اقتصادِ تورمیِ کُند» به یک اقتصادِ «شتاب‌گیرنده» هستیم. وقتی دلار، طلا و سکه همگی با همبستگیِ نزدیک به ۱۰۰ درصد حرکت می‌کنند، یعنی بازار از حالتِ تحلیلی خارج شده و واردِ فازِ «هرج‌ومرجِ سیستماتیک» شده است. پولِ هوشمند اکنون در حالِ خروجِ گسترده از سیستمِ رسمی (سپرده‌هایِ بانکی و بورس) است تا خود را در بازارهایِ فیزیکیِ دارایی سنگر دهد. این «فرارِ بزرگ»، سیاست‌گذارانِ پولی را در یک بن‌بستِ کلاسیک قرار داده: اگر نرخِ بهره را بالا ببرند، رکودِ کمرشکنِ ساخت‌وساز را تشدید می‌کنند، و اگر نبرند، اجازه می‌دهند نقدینگی، تورمِ مصرفیِ شبِ عید را به سطوحِ غیرقابلِ کنترلی پرتاب کند. حقیقت این است که بازارِ تهران، دیگر بر اساسِ منطقِ سود کار نمی‌کند؛ اینجا، بازارِ بقاست.
نظرات کاربران