بازار نفت در دوراهی مازاد عرضه و بازگشت ریسک‌های ژئوپلیتیکی

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز  بازار نفت خام آمریکا (WTI) در واپسین روزهای ژوئن ۲۰۲۶ وارد یکی از حساس‌ترین مقاطع خود از ابتدای سال شده است؛ دوره‌ای که طی آن روایت غالب بازار تنها در فاصله چند هفته از «کمبود عرضه ناشی از ریسک ژئوپلیتیکی» به «نگرانی از مازاد عرضه» تغییر مسیر داده است. نفت وست‌تگزاس اینترمدیت اکنون در محدوده ۶۹ تا ۷۰.۵۰ دلار به ازای هر بشکه معامله می‌شود؛ سطحی که نه تنها پایین‌ترین قیمت چند ماه اخیر محسوب می‌شود، بلکه بازتابی از تغییر سریع انتظارات معامله‌گران نسبت به آینده بازار جهانی انرژی است.

افت بیش از ۲۰ تا ۳۰ درصدی قیمت‌ها نسبت به اوج‌های ثبت‌شده در دوره تشدید تنش‌های خاورمیانه، تنها یک اصلاح تکنیکال ساده نیست، بلکه نتیجه هم‌زمان فروکش کردن ریسک‌های ژئوپلیتیکی، بازگشت تدریجی جریان صادرات نفت از منطقه خلیج فارس، تغییر انتظارات نسبت به توازن عرضه و تقاضا و همچنین تعدیل چشم‌انداز رشد اقتصاد جهانی است. بازگشایی نسبی مسیر انتقال نفت از تنگه هرمز و ازسرگیری تردد نفتکش‌ها پس از تحولات سیاسی میان ایالات متحده و ایران، مهم‌ترین متغیری بود که فضای روانی بازار را در مدت کوتاهی تغییر داد و فشار فروش سنگینی را بر معاملات نفت وارد کرد.

با این حال، کاهش قیمت‌ها به معنای رفع کامل نگرانی‌های بازار نیست. موجودی پایین انبارهای نفت آمریکا، استمرار محدودیت تولید در برخی کشورهای عضو اوپک‌پلاس، ابهام درباره سرعت بازگشت کامل ظرفیت‌های تولیدی و همچنین شکنندگی تقاضای جهانی، همچنان عواملی هستند که می‌توانند مسیر قیمت‌ها را در نیمه دوم سال ۲۰۲۶ با نوسانات قابل توجهی همراه کنند. از همین رو، تحلیل وضعیت کنونی نفت تنها با بررسی هم‌زمان عوامل بنیادی و تکنیکال امکان‌پذیر است؛ زیرا هر دو بعد بازار در شرایط فعلی سیگنال‌هایی متفاوت اما مکمل از آینده قیمت‌ها ارائه می‌کنند.

زمانی که ریسک ژئوپلیتیکی جای خود را به واقعیت عرضه داد

در هفته‌های گذشته مهم‌ترین عامل شکل‌دهنده روند نزولی نفت، تغییر روایت بازار از «اختلال در عرضه» به «بازگشت تدریجی جریان صادرات» بوده است. در اوج تنش‌های منطقه‌ای، اختلال در صادرات نفت خاورمیانه موجب شد تولید و عرضه جهانی نسبت به شرایط عادی بیش از ۱۱ میلیون بشکه در روز کاهش یابد. همین موضوع باعث افت سریع ذخایر جهانی و افزایش قابل توجه پریمیوم ریسک ژئوپلیتیکی در قیمت نفت شد.

بازار در آن مقطع بیش از آنکه به وضعیت واقعی تقاضا توجه کند، بر احتمال گسترش بحران و بسته شدن مسیرهای حیاتی انتقال نفت متمرکز بود. تنگه هرمز که بخش قابل توجهی از صادرات نفت جهان از آن عبور می‌کند، به مهم‌ترین متغیر تعیین‌کننده قیمت‌ها تبدیل شده بود و هر خبر مرتبط با امنیت این گذرگاه استراتژیک، واکنش‌های شدیدی را در معاملات نفت ایجاد می‌کرد.

اما با کاهش تنش‌های سیاسی، افزایش امنیت خطوط کشتیرانی و بازگشت تدریجی نفتکش‌ها به مسیرهای عادی، این ریسک به سرعت از قیمت‌ها تخلیه شد. اکنون معامله‌گران بیش از آنکه نگران کمبود عرضه باشند، درباره سرعت ورود دوباره بشکه‌های نفت به بازار و احتمال ایجاد مازاد عرضه در ماه‌های آینده بحث می‌کنند. همین تغییر ذهنیت، فشار فروش شدیدی را بر بازار تحمیل کرده و موجب شده بخش مهمی از رشد قیمت‌های ناشی از بحران ژئوپلیتیکی طی مدت کوتاهی از بین برود.

نکته قابل توجه آن است که بازار نفت معمولاً سریع‌تر از داده‌های واقعی به تغییر انتظارات واکنش نشان می‌دهد. بنابراین افت اخیر قیمت‌ها بیش از آنکه ناشی از افزایش بالفعل عرضه باشد، نتیجه تغییر انتظارات سرمایه‌گذاران نسبت به آینده توازن بازار است. به همین دلیل، هرگونه تغییر دوباره در شرایط ژئوپلیتیکی می‌تواند با همان سرعت، جهت حرکت قیمت‌ها را معکوس کند.

موجودی پایین نفت آمریکا؛ سیگنالی که هنوز از بازار حذف نشده است

اگرچه روند نزولی قیمت‌ها تصویری از کاهش فشار عرضه ارائه می‌دهد، اما داده‌های بنیادین بازار آمریکا هنوز نشانه‌هایی از محدودیت عرضه کوتاه‌مدت را حفظ کرده‌اند. تازه‌ترین آمارها نشان می‌دهد ذخایر تجاری نفت خام ایالات متحده در هفته منتهی به ۱۹ ژوئن با کاهش ۶.۱ میلیون بشکه‌ای به ۴۱۲.۱ میلیون بشکه رسیده است؛ رقمی که همچنان پایین‌تر از میانگین پنج‌ساله قرار دارد.

اهمیت این داده تنها به کاهش حجم ذخایر محدود نمی‌شود. سطح پایین موجودی‌ها در هاب کوشینگ، که نقطه تحویل قراردادهای آتی نفت WTI محسوب می‌شود، نشان می‌دهد بازار فیزیکی هنوز از کمبود نسبی عرضه در کوتاه‌مدت رنج می‌برد. این موضوع تا حدی با افت شدید قیمت‌ها در تضاد است و نشان می‌دهد بازار بیش از شرایط فعلی، آینده عرضه را قیمت‌گذاری کرده است.

از سوی دیگر، کاهش ذخایر تجاری معمولاً در شرایط عادی از قیمت‌ها حمایت می‌کند؛ زیرا بیانگر مصرف بالاتر از عرضه یا کاهش سرعت ورود نفت به انبارهاست. اما در شرایط فعلی، وزن عوامل روانی و انتظارات نسبت به آینده به اندازه‌ای افزایش یافته که اثر حمایتی این داده‌ها تا حد زیادی خنثی شده است. در واقع، معامله‌گران کاهش موجودی‌ها را پدیده‌ای موقتی می‌دانند که با افزایش صادرات کشورهای تولیدکننده و رشد تولید خارج از اوپک‌پلاس در ماه‌های آینده جبران خواهد شد.

همین تضاد میان داده‌های فعلی و انتظارات آینده، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های بازار نفت در مقطع کنونی است. از یک سو، موجودی‌های پایین و محدودیت نسبی عرضه اجازه نمی‌دهد سناریوی سقوط آزاد قیمت‌ها به راحتی محقق شود و از سوی دیگر، امید به افزایش عرضه جهانی مانع شکل‌گیری موج خرید پایدار شده است. نتیجه این وضعیت، بازاری است که با وجود فشار نزولی، همچنان نسبت به هر داده جدید از موجودی‌ها یا هر تحول ژئوپلیتیکی واکنش‌های سریع و بعضاً شدید نشان می‌دهد.

اوپک‌پلاس در دوراهی حمایت از قیمت یا حفظ سهم بازار

در سوی دیگر معادله عرضه، سیاست‌های اوپک‌پلاس همچنان یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده مسیر میان‌مدت نفت محسوب می‌شود. این ائتلاف طی ماه‌های اخیر تلاش کرده است از طریق ترکیبی از کاهش تولید، تعدیل داوطلبانه عرضه و افزایش تدریجی سهمیه برخی اعضا، تعادل بازار را حفظ کند؛ اما تغییر شرایط ژئوپلیتیکی، اجرای این سیاست را با چالش‌های تازه‌ای روبه‌رو کرده است.

در حالی که بخشی از ظرفیت تولید کشورهای حوزه خلیج فارس همچنان به طور کامل به بازار بازنگشته، رشد تولید ایالات متحده و سایر تولیدکنندگان خارج از اوپک‌پلاس در حال جبران بخشی از کمبود عرضه است. همین موضوع موجب شده توان اوپک‌پلاس برای حفظ قیمت‌ها نسبت به گذشته کاهش یابد؛ زیرا هرگونه کاهش بیشتر تولید، می‌تواند به از دست رفتن سهم بازار به نفع تولیدکنندگان مستقل منجر شود.

در همین حال، برآوردهای اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) نیز بر پایه بازگشت تدریجی عرضه در سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ تنظیم شده است. این پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد بازار به سمت شرایطی حرکت می‌کند که در آن شوک کمبود عرضه جای خود را به رقابت میان تولیدکنندگان برای مدیریت مازاد احتمالی خواهد داد. از این منظر، تصمیم‌های آینده اوپک‌پلاس نه تنها بر روند قیمت نفت، بلکه بر توازن کل بازار جهانی انرژی نیز تأثیر مستقیم خواهد گذاشت.

از نگاه سرمایه‌گذاران نهادی، موفقیت اوپک‌پلاس در ماه‌های آینده بیش از هر زمان دیگری به توانایی این ائتلاف در هماهنگی میان اعضا و مدیریت انتظارات بازار وابسته خواهد بود. هرگونه اختلاف در سیاست‌های تولید یا افزایش عرضه فراتر از برآوردهای فعلی، می‌تواند فشار نزولی بر نفت WTI را تشدید کند؛ در مقابل، حفظ انضباط تولید و تأخیر در بازگشت کامل ظرفیت‌ها، همچنان یکی از معدود عوامل حمایتی بازار در نیمه دوم سال ۲۰۲۶ محسوب می‌شود.

تقاضای جهانی زیر سایه اقتصاد؛ بازاری که دیگر تنها به عرضه واکنش نشان نمی‌دهد

اگر در نیمه نخست سال، مهم‌ترین متغیر اثرگذار بر قیمت نفت اختلال در عرضه بود، اکنون سمت تقاضا به همان اندازه در کانون توجه سرمایه‌گذاران قرار گرفته است. کاهش ریسک‌های ژئوپلیتیکی باعث شده نگاه بازار بار دیگر به شاخص‌های کلان اقتصادی، وضعیت فعالیت‌های صنعتی و روند مصرف انرژی در اقتصادهای بزرگ معطوف شود؛ متغیرهایی که تصویر چندان امیدوارکننده‌ای از رشد مصرف نفت در کوتاه‌مدت ارائه نمی‌کنند.

اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) در تازه‌ترین برآورد خود، پیش‌بینی رشد تقاضای جهانی را به شکل محسوسی تعدیل کرده و اکنون انتظار دارد مصرف نفت در سال ۲۰۲۶ حدود ۱.۱ میلیون بشکه در روز کاهش یابد؛ تغییری که نسبت به برآوردهای قبلی، چرخشی قابل توجه در چشم‌انداز بازار محسوب می‌شود. هرچند این نهاد همچنان برای سال ۲۰۲۷ رشد حدود ۲.۵ میلیون بشکه در روزی تقاضا را پیش‌بینی می‌کند، اما این بازگشت بیش از آنکه ناشی از رونق پایدار اقتصاد جهانی باشد، بر فرض بهبود تدریجی شرایط اقتصادی و عادی شدن جریان تجارت بین‌المللی استوار است.

آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) نیز تصویری مشابه ارائه می‌دهد. این نهاد ضمن تأکید بر تداوم آسیب‌پذیری بازار، هشدار داده است که ترکیب رشد اقتصادی ضعیف، افزایش بهره‌وری انرژی و احتیاط مصرف‌کنندگان می‌تواند روند بازیابی تقاضا را کندتر از انتظارات قبلی کند. در چنین شرایطی، حتی اگر عرضه تحت کنترل باقی بماند، نبود تقاضای کافی مانع از شکل‌گیری یک روند صعودی پایدار در قیمت نفت خواهد شد.

بازار اکنون بیش از هر زمان دیگری به داده‌های اقتصادی وابسته شده است. شاخص‌های تولید صنعتی، آمار مصرف سوخت، فعالیت پالایشگاه‌ها و وضعیت اقتصاد چین و ایالات متحده، به متغیرهایی تبدیل شده‌اند که می‌توانند در کنار اخبار ژئوپلیتیکی، مسیر قیمت نفت را در کوتاه‌ترین زمان تغییر دهند.

پیش‌بینی‌های متفاوت؛ شکاف عمیق میان سناریوهای خوش‌بینانه و بدبینانه

یکی از ویژگی‌های بازار نفت در سال ۲۰۲۶، اختلاف چشمگیر میان برآوردهای مؤسسات معتبر درباره آینده قیمت‌هاست. این اختلاف نشان می‌دهد عدم قطعیت همچنان مهم‌ترین مشخصه بازار انرژی باقی مانده و هیچ سناریوی واحدی بر ذهن فعالان بازار حاکم نیست.

اداره اطلاعات انرژی آمریکا معتقد است با وجود فشارهای فعلی، متوسط قیمت نفت برنت در سال ۲۰۲۶ می‌تواند در محدوده ۹۵ دلار قرار گیرد و سپس همزمان با افزایش عرضه جهانی، در سال ۲۰۲۷ به حدود ۷۹ دلار کاهش یابد. این سناریو بر این فرض استوار است که بازگشت عرضه به بازار به‌تدریج انجام می‌شود و رشد تقاضا نیز هرچند محدود، اما ادامه خواهد داشت.

در مقابل، برخی مؤسسات مالی بزرگ از جمله جی‌پی مورگان، چشم‌اندازی محتاطانه‌تر ارائه کرده‌اند. از دید این گروه، در صورت ادامه ضعف تقاضا، افزایش تولید آمریکا و بازگشت کامل ظرفیت‌های اوپک‌پلاس، احتمال افت قیمت نفت به محدوده ۶۰ دلار نیز وجود دارد. این برآورد بر پایه احتمال شکل‌گیری مازاد عرضه در بازار جهانی تنظیم شده و نسبت به سناریوی EIA رویکردی به‌مراتب بدبینانه‌تر دارد.

در همین حال، بخشی از تحلیلگران نیز سناریوی میانه‌ای را مطرح می‌کنند که بر اساس آن، نفت در کوتاه‌مدت می‌تواند در دامنه‌ای میان ۷۱ تا بیش از ۱۰۶ دلار نوسان کند؛ دامنه‌ای بسیار گسترده که نشان‌دهنده شدت عدم اطمینان موجود در بازار است. تفاوت این پیش‌بینی‌ها بیش از هر چیز به نحوه ارزیابی ریسک‌های ژئوپلیتیکی، سرعت بازگشت عرضه و روند مصرف جهانی وابسته است.

برای سرمایه‌گذاران نهادی، این اختلاف دیدگاه‌ها پیام روشنی دارد؛ مدیریت ریسک در شرایط کنونی اهمیت بیشتری نسبت به پیش‌بینی دقیق قیمت پیدا کرده است. تا زمانی که تصویر روشنی از تعادل عرضه و تقاضا شکل نگیرد، بازار نفت مستعد واکنش‌های هیجانی به هر خبر اقتصادی یا سیاسی خواهد بود.

بازار در آستانه تغییر رژیم؛ از نگرانی کمبود عرضه تا احتمال مازاد تولید

ترکیب متغیرهای بنیادی نشان می‌دهد بازار نفت در حال عبور از یک نقطه عطف تاریخی است. طی ماه‌های گذشته، قیمت‌ها عمدتاً تحت تأثیر نگرانی از کمبود عرضه شکل گرفته بودند، اما اکنون بسیاری از مؤلفه‌های اصلی بازار به سمت افزایش تولید و کاهش فشار بر زنجیره تأمین حرکت کرده‌اند.

پیش‌بینی افزایش تولید ایالات متحده تا حدود ۱۳.۷ میلیون بشکه در روز، رشد عرضه از سوی تولیدکنندگان خارج از اوپک‌پلاس و بازگشت تدریجی صادرات خاورمیانه، همگی نشانه‌هایی از تقویت سمت عرضه هستند. در مقابل، تقاضا هنوز نتوانسته همگام با این افزایش ظرفیت حرکت کند و همین عدم توازن، احتمال شکل‌گیری مازاد عرضه را در نیمه دوم سال افزایش داده است.

با این حال، این سناریو قطعی نیست. سطح پایین ذخایر تجاری، احتمال خرید مجدد نفت برای تکمیل ذخایر راهبردی آمریکا، آغاز فصل اوج سفرهای تابستانی و احتمال وقوع هرگونه اختلال جدید در زنجیره تأمین، عواملی هستند که می‌توانند دوباره تعادل بازار را برهم بزنند. به همین دلیل، بازار نفت همچنان بازاری کاملاً رویدادمحور باقی مانده است؛ بازاری که در آن تغییر یک متغیر سیاسی یا اقتصادی می‌تواند مسیر قیمت‌ها را ظرف چند ساعت دگرگون کند.

در چنین فضایی، معامله‌گران حرفه‌ای بیش از آنکه بر یک سناریوی قطعی تکیه کنند، مجموعه‌ای از سناریوهای جایگزین را در تصمیم‌گیری‌های خود لحاظ می‌کنند. این رویکرد، به‌ویژه برای سرمایه‌گذاران نهادی، ابزاری ضروری برای مدیریت نوسانات شدید بازاری است که همچنان درگیر بالاترین سطح عدم قطعیت طی سال‌های اخیر است.

شکست حمایت‌های کلیدی؛ نموداری که روایت بنیادی را تأیید می‌کند

رفتار قیمت نفت در نمودارهای روزانه و هفتگی نیز همسو با تحولات بنیادی، تصویری نزولی از بازار ارائه می‌دهد. افت سریع WTI تا محدوده ۶۹ تا ۷۰ دلار نه‌تنها بخش عمده رشد ناشی از بحران‌های ژئوپلیتیکی را خنثی کرده، بلکه ساختار تکنیکال بازار را نیز به نفع فروشندگان تغییر داده است.

یکی از مهم‌ترین اتفاقات هفته‌های اخیر، شکست میانگین متحرک ۲۰۰ روزه در محدوده ۷۳ تا ۷۴ دلار بود. این میانگین در ماه‌های گذشته به‌عنوان یکی از مهم‌ترین سطوح حمایتی بلندمدت شناخته می‌شد و از دست رفتن آن، سیگنال مهمی برای تغییر روند میان‌مدت بازار محسوب می‌شود. همزمان، میانگین‌های متحرک کوتاه‌مدت ۲۰ و ۵۰ روزه نیز شیب نزولی گرفته‌اند که بر برتری فروشندگان در معاملات اخیر تأکید می‌کند.

اندیکاتور RSI در تایم‌فریم روزانه طی روزهای اخیر به محدوده اشباع فروش نزدیک شده و در بازه ۳۰ تا ۴۰ نوسان کرده است. هرچند چنین شرایطی معمولاً احتمال شکل‌گیری یک بازگشت موقت قیمت را افزایش می‌دهد، اما در روندهای نزولی قدرتمند، حضور RSI در محدوده اشباع فروش الزاماً به معنای پایان کاهش قیمت نیست و بیشتر از ضعف شدید مومنتوم حکایت دارد.

در سوی دیگر، اندیکاتور MACD همچنان در ناحیه منفی قرار دارد و فاصله میان خطوط آن، ادامه برتری مومنتوم نزولی را نشان می‌دهد. مجموع این سیگنال‌ها بیانگر آن است که اگرچه بازار از نظر کوتاه‌مدت مستعد یک جهش اصلاحی است، اما تا زمانی که مقاومت‌های کلیدی بازپس گرفته نشوند، روند غالب همچنان به سود فروشندگان باقی خواهد ماند.

نبرد خریداران و فروشندگان در محدوده‌های سرنوشت‌ساز

پس از شکست میانگین متحرک ۲۰۰ روزه، اکنون توجه معامله‌گران به محدوده‌های حمایتی و مقاومتی معطوف شده است؛ سطوحی که می‌توانند جهت حرکت نفت WTI در هفته‌های آینده را تعیین کنند. نخستین حمایت مهم بازار در محدوده ۶۹ دلار قرار دارد؛ سطحی که همزمان با کف‌های اخیر قیمت شکل گرفته و تاکنون مانع از تشدید موج فروش شده است. از دست رفتن این ناحیه می‌تواند مسیر را برای حرکت قیمت به سمت محدوده ۶۵ تا ۶۲ دلار هموار کند؛ منطقه‌ای که آخرین بار در جریان اصلاح‌های ابتدای سال مورد توجه بازار قرار گرفته بود.

در سوی مقابل، محدوده ۷۳ تا ۷۴ دلار اکنون مهم‌ترین مقاومت کوتاه‌مدت بازار محسوب می‌شود. این ناحیه که پیش‌تر نقش حمایت را ایفا می‌کرد، پس از شکست ساختار صعودی به مقاومت تبدیل شده است. عبور دوباره قیمت از این سطح، نخستین نشانه از بازگشت قدرت خریداران خواهد بود و می‌تواند راه را برای حرکت به سمت محدوده ۷۵ تا ۸۰ دلار باز کند.

آنچه اهمیت این سطوح را دوچندان می‌کند، همگرایی تحلیل تکنیکال با متغیرهای بنیادی است. اگر اخبار مربوط به کاهش موجودی‌های نفت آمریکا، کند شدن روند بازگشت عرضه یا افزایش تنش‌های ژئوپلیتیکی منتشر شود، احتمال واکنش مثبت قیمت در همین نواحی حمایتی افزایش خواهد یافت. در مقابل، انتشار داده‌های ضعیف از اقتصاد جهانی یا افزایش تولید فراتر از انتظار، می‌تواند شکست این حمایت‌ها را تسریع کند.

به همین دلیل، معامله‌گران حرفه‌ای در شرایط فعلی بیش از آنکه به دنبال پیش‌بینی دقیق قیمت باشند، رفتار بازار را در اطراف این سطوح کلیدی زیر نظر دارند؛ زیرا واکنش قیمت به این نواحی می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره قدرت روند غالب در اختیار سرمایه‌گذاران قرار دهد.

الگوی نموداری همچنان به نفع فروشندگان است

بررسی ساختار نمودار روزانه نشان می‌دهد شکست الگوی مثلث متقارن، یکی از مهم‌ترین سیگنال‌های نزولی هفته‌های اخیر بوده است. این الگو که طی ماه‌های گذشته به‌عنوان یک ساختار تجمیعی شکل گرفته بود، پس از شکست ضلع پایینی، موج تازه‌ای از فشار فروش را وارد بازار کرد و افت قیمت را تا کف‌های چندماهه تسریع نمود.

همزمان، قرار گرفتن قیمت در پایین‌تر از میانگین متحرک ۲۰۰ روزه باعث شده ساختار بلندمدت بازار نیز تضعیف شود. در تحلیل تکنیکال، همزمانی شکست یک الگوی ادامه‌دهنده با از دست رفتن یک میانگین متحرک بلندمدت، معمولاً اعتبار بیشتری به روند نزولی می‌دهد؛ موضوعی که در رفتار اخیر نفت WTI نیز به‌وضوح قابل مشاهده است.

با وجود این، بازار در کوتاه‌مدت وارد محدوده‌ای شده که احتمال نوسانات اصلاحی را افزایش می‌دهد. قرار گرفتن RSI در محدوده اشباع فروش، کاهش سرعت افت قیمت و افزایش حساسیت معامله‌گران به اخبار بنیادی، همگی می‌توانند زمینه‌ساز یک رشد موقت باشند. با این حال، چنین حرکتی تا زمانی که مقاومت‌های اصلی شکسته نشوند، بیشتر به‌عنوان یک اصلاح در روند نزولی ارزیابی خواهد شد تا آغاز یک روند صعودی جدید.

همچنین گزارش‌های تحلیلی منتشرشده از سوی پلتفرم‌هایی مانند Investing.com و Barchart نیز تصویری مشابه ارائه می‌دهند؛ به‌گونه‌ای که اگرچه برخی نشانه‌های اشباع فروش در بازار مشاهده می‌شود، اما ارزیابی کلی در نمودارهای روزانه و هفتگی همچنان متمایل به سناریوی نزولی است.

سناریوهای پیش روی نفت؛ بازار در انتظار محرک بعدی

چشم‌انداز کوتاه‌مدت نفت بیش از هر چیز به تعامل میان متغیرهای بنیادی و سیگنال‌های تکنیکال وابسته خواهد بود. در سناریوی صعودی، ادامه کاهش ذخایر نفت آمریکا، بازگشت تنش‌های ژئوپلیتیکی، اختلال دوباره در عرضه یا بهبود غیرمنتظره تقاضای جهانی می‌تواند باعث افزایش تقاضای سرمایه‌گذاری شود و قیمت را بار دیگر به سمت مقاومت‌های ۷۵ تا ۸۰ دلار هدایت کند.

در مقابل، اگر روند بازگشت عرضه با سرعت بیشتری ادامه یابد، تولید ایالات متحده و سایر تولیدکنندگان غیراوپکی افزایش پیدا کند و داده‌های اقتصادی به تضعیف تقاضای جهانی اشاره داشته باشند، احتمال حرکت قیمت به محدوده ۶۰ دلار و حتی سطوح پایین‌تر نیز دور از انتظار نخواهد بود. این سناریو به‌ویژه در شرایطی تقویت می‌شود که بازار به این جمع‌بندی برسد که مازاد عرضه در نیمه دوم سال اجتناب‌ناپذیر است.

در کنار این عوامل، انتشار گزارش‌های هفتگی موجودی نفت آمریکا، تصمیم‌های آینده اوپک‌پلاس، تغییرات حاشیه سود پالایشگاه‌ها، روند تولید نفت شیل آمریکا و اخبار مربوط به تنگه هرمز، همچنان مهم‌ترین محرک‌های نوسان قیمت خواهند بود. هر یک از این متغیرها می‌توانند در مدت کوتاهی روایت بازار را تغییر دهند و موجب جابه‌جایی انتظارات سرمایه‌گذاران شوند.

به همین دلیل، معامله در بازار نفت طی ماه‌های آینده همچنان نیازمند رویکردی مبتنی بر مدیریت ریسک خواهد بود؛ زیرا دامنه نوسانات بالا و حساسیت شدید بازار نسبت به اخبار، احتمال شکل‌گیری حرکات سریع و غیرمنتظره را افزایش داده است.

جمع‌بندی و چشم‌انداز نهایی

بازار نفت خام آمریکا در پایان ژوئن ۲۰۲۶ وارد مرحله‌ای شده که در آن روایت غالب از نگرانی کمبود عرضه به احتمال شکل‌گیری مازاد تولید تغییر یافته است. کاهش تنش‌های ژئوپلیتیکی، ازسرگیری جریان صادرات از تنگه هرمز و رشد عرضه از سوی تولیدکنندگان خارج از اوپک‌پلاس، مهم‌ترین عواملی هستند که فشار نزولی بر قیمت‌ها را افزایش داده‌اند.

با این حال، افت قابل توجه ذخایر نفت آمریکا، محدودیت نسبی عرضه در برخی مناطق، سیاست‌های آینده اوپک‌پلاس و احتمال وقوع شوک‌های جدید ژئوپلیتیکی، همچنان مانع از شکل‌گیری یک چشم‌انداز کاملاً نزولی برای بازار شده‌اند. این وضعیت موجب شده نفت در یکی از پیچیده‌ترین دوره‌های خود طی سال‌های اخیر قرار گیرد؛ دوره‌ای که در آن هر خبر بنیادی می‌تواند به سرعت ساختار تکنیکال بازار را تحت تأثیر قرار دهد.

از منظر تکنیکال نیز شکست میانگین متحرک ۲۰۰ روزه، قرار گرفتن MACD در محدوده منفی، حفظ RSI در ناحیه اشباع فروش و شکست الگوی مثلث متقارن، برتری فروشندگان را تأیید می‌کند. با این حال، نزدیکی قیمت به حمایت‌های کلیدی احتمال وقوع بازگشت‌های اصلاحی را نیز افزایش داده است.

در مجموع، تا زمانی که قیمت موفق به تثبیت دوباره بالای محدوده ۷۳ تا ۷۴ دلار نشود، سناریوی غالب همچنان ادامه فشار نزولی خواهد بود. با این وجود، ماهیت رویدادمحور بازار نفت ایجاب می‌کند که سرمایه‌گذاران علاوه بر سیگنال‌های تکنیکال، به‌صورت مستمر گزارش‌های موجودی نفت، تصمیم‌های اوپک‌پلاس، داده‌های اقتصاد کلان و تحولات ژئوپلیتیکی را نیز زیر نظر داشته باشند؛ زیرا مسیر آینده WTI بیش از هر زمان دیگری به تعامل این متغیرها وابسته است.