صندوق‌های پوشش ریسک پس از بزرگ‌ترین فشار فروش استقراضی از ۲۰۲۰ به بازار بازگشتند

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از کریپتو بریفینگ، صندوق‌های پوشش ریسک -که با پیش‌بینی افت قیمت سهام، دارایی قرض می‌گیرند و می‌فروشند تا بعداً ارزان‌تر بازخرید کنند- در ماه مارس ۲۰۲۶ وارد یکی از تهاجمی‌ترین موج‌های فروش استقراضی تاریخ اخیر بازار سهام آمریکا شدند. طبق داده‌های بخش کارگزاری اصلی گلدمن ساکس، نسبت فروش استقراضی به خرید بلندمدت در سطح جهانی به ۷٫۶ به ۱ رسید؛ سریع‌ترین روند فروش خالص در ۱۳ سال گذشته. حدود ۷۶ درصد از این فروش‌های استقراضی روی شاخص‌های اصلی سهام و صندوق‌های قابل معامله (ETF) متمرکز بود، به این معنا که صندوق‌ها دیگر روی سهام شرکت‌های خاص شرط نمی‌بستند، بلکه عملاً در برابر کل بازار موضع گرفته بودند.

این وضعیت در هشتم آوریل ۲۰۲۶ (۱۹ فروردین ۱۴۰۵) به‌طور ناگهانی تغییر کرد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، از برقراری یک آتش‌بس موقت در تنش‌های میان آمریکا و ایران خبر داد. با کاهش نگرانی از ریسک ژئوپلیتیک، بازارهای سهام واکنشی سریع و صعودی نشان دادند و شاخص‌های اصلی به‌سرعت بالا رفتند.

فروش اجباری در اوج نگرانی

صعود ناگهانی قیمت‌ها صندوق‌های پوشش ریسک را وادار کرد موقعیت‌های استقراضی خود را به‌سرعت ببندند؛ فرایندی که به آن «فشار فروش استقراضی» گفته می‌شود، یعنی زمانی که فروشندگان استقراضی برای جلوگیری از زیان بیشتر ناچار به بازخرید دارایی می‌شوند و همین خرید اجباری قیمت را باز هم بالاتر می‌برد. طبق گزارش‌ها، سرعت بازخرید موقعیت‌های استقراضی در این دوره بیشترین میزان از مارس ۲۰۲۰ بود؛ زمانی که رشد ناگهانی بازار پس از افت همه‌گیری کرونا نیز صندوق‌های نزولی را غافلگیر کرده بود. پیش از این تعدیل، سهم موقعیت‌های استقراضی در محصولات کلان بازار به ۱۲ درصد از کل مواجهه ناخالص صندوق‌ها رسیده بود؛ بالاترین سطح از دوران همه‌گیری کرونا تاکنون.

بازگشت محتاطانه به بازار

از اواخر آوریل و اوایل مه ۲۰۲۶، با فروکش کردن نوسانات، صندوق‌های پوشش ریسک به‌تدریج موقعیت‌های خود را بازتعریف کردند. بر خلاف روش قبلی که بر فروش استقراضی گسترده شاخص‌ها متمرکز بود، بخشی از صندوق‌ها این‌بار به سمت راهبردهای خنثی نسبت به بازار حرکت کردند؛ رویکردی که در آن سود یا زیان صندوق کمتر به جهت کلی بازار و بیشتر به عملکرد نسبی دارایی‌های انتخابی وابسته است. برخی دیگر نیز به‌صورت گزینشی، موقعیت‌های استقراضی روی سهام منفرد یا معاملات ارزش نسبی را بازسازی کردند؛ یعنی به‌جای شرط‌بندی روی افت کل بازار، شرکت‌های مشخصی را هدف قرار دادند.

در این میان، صندوق‌های چندراهبردی عملکرد به‌مراتب بهتری داشتند. بر اساس گزارش‌ها، شرکت‌هایی مانند سیتادل، شون‌فلد و اکسودوس‌پوینت در طول این نوسانات بازده مثبت ثبت کردند؛ نتیجه‌ای که تحلیل‌گران آن را به توانایی این صندوق‌ها در جابه‌جایی سریع میان راهبردهای متنوع داخلی نسبت می‌دهند.

کارشناسان بازار، رویداد اخیر را با ماجرای مارس ۲۰۲۰ مقایسه می‌کنند؛ زمانی که صندوق‌های پوشش ریسک نیز پیش از رالی بازگشتی بازار پس از همه‌گیری کرونا، در موقعیت‌های استقراضی گیر افتاده بودند. تفاوت اصلی این‌بار آن است که محرک تغییر جهت بازار، به‌جای سیاست بانک مرکزی، یک تحول ژئوپلیتیک بود؛ اما الگوی رفتاری صندوق‌ها و سرعت واکنش بازار شباهت قابل‌توجهی با آن دوره داشت.