یک مطالعه هشت‌ساله در فنلاند نشان می‌دهد کودکانی که از سالهای ابتدایی زندگی زمان بیشتری را صرف استفاده از نمایشگرها کرده‌اند، در دوران نوجوانی عملکرد شناختی بهتری داشته‌اند؛ یافته‌ای که نشان می‌دهد نوع فعالیت دیجیتال ممکن است از مدت‌زمان استفاده مهم‌تر باشد.
به گزارش خبرگزاری ایمنا ، پژوهشگران دانشگاه یووسکوله در فنلاند در مطالعه‌ای هشت‌ساله، رابطه میان فعالیت بدنی، رفتارهای کم‌تحرک و زمان استفاده از نمایشگرها را با عملکرد شناختی کودکان و نوجوانان بررسی کردند. نتیجه این پژوهش برخلاف تصور رایج درباره آثار منفی استفاده از صفحه‌نمایش‌ها بود؛ به‌طوری‌که زمان بیشتر استفاده از نمایشگر از دوران کودکی با عملکرد شناختی بهتر در دوره نوجوانی ارتباط داشت.
محققان تأکید می‌کنند این نتیجه به معنای مفید بودن هر نوع استفاده از تلفن همراه، رایانه یا تلویزیون نیست، بلکه نشان می‌دهد محتوای فعالیت دیجیتال و نحوه استفاده از نمایشگر اهمیت زیادی دارد.
«پتری جالانکو»، پژوهشگر دانشگاه یووسکوله، اظهار کرد یافته‌های مطالعه نشان می‌دهد زمان استفاده از نمایشگر می‌تواند از عملکرد شناختی کودکان و نوجوانان حمایت کند، اما نکته اساسی این است که آن‌ها در این مدت چه کاری انجام می‌دهند.
به گفته وی، والدین و معلمان باید کودکان را به استفاده‌ای از ابزارهای دیجیتال تشویق کنند که تفکر فعال، حل مسئله، خلاقیت و یادگیری را درگیر می‌کند. این پژوهش در واقع نگاه ساده «هرچه زمان نمایشگر کمتر باشد، بهتر است» را به چالش می‌کشد و بر اهمیت کیفیت فعالیت‌های دیجیتال تأکید دارد.
پژوهشگران در بررسی فعالیت بدنی نیز به نتایج متفاوتی رسیدند. در دختران، میزان بیشتر فعالیت بدنی سبک از دوران کودکی با عملکرد بهتر حافظه کاری در نوجوانی ارتباط داشت. در پسران نیز مشارکت بیشتر در فعالیت‌های بدنی هدایت‌شده با حافظه کاری بهتر همراه بود، با این حال ارتباط میان فعالیت بدنی، کم‌تحرکی و عملکرد شناختی در مجموع پیچیده بود و به جنسیت، نوع فعالیت و روش اندازه‌گیری آن بستگی داشت.
این مطالعه چه چیزی را ثابت نمی‌کند؟
محققان هشدار می‌دهند که نتایج این پژوهش تنها ارتباط میان زمان استفاده از نمایشگر و عملکرد شناختی را نشان می‌دهد و نمی‌توان از آن نتیجه گرفت که افزایش زمان صفحه‌نمایش مستقیم موجب بهبود توانایی‌های ذهنی می‌شود.
این مطالعه بخشی از پروژه هشت‌ساله PANIC درباره فعالیت بدنی و تغذیه کودکان است و ۱۲۴ دختر و ۱۳۶ پسر با میانگین سنی ۱۵.۸ سال را شامل می‌شود. عملکرد شناختی شرکت‌کنندگان نیز با آزمون‌های استاندارد یادگیری، توجه و حافظه کاری ارزیابی شد.
نتایج این پژوهش در نشریه Pediatric Exercise Science منتشر شده است. پژوهشگران تأکید دارند برای مشخص شدن رابطه علت و معلولی و همچنین تفاوت‌های احتمالی میان دختران و پسران، به مطالعات مداخله‌ای بیشتری نیاز است.
این یافته‌ها در نهایت یک پیام مهم برای والدین دارد: مسئله فقط مدت‌زمان خیره شدن کودک به صفحه‌نمایش نیست؛ آنچه کودک در دنیای دیجیتال انجام می‌دهد نیز اهمیت دارد. ایجاد تعادل میان فعالیت بدنی و استفاده هدفمند از فناوری می‌تواند رویکرد مناسب‌تری نسبت به حذف کامل یا محدودیت افراطی نمایشگرها باشد.
نظرات کاربران