به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از فایبر۲فشن، اندونزی با پایین‌ترین سطح دستمزد تولید در میان کشورهای بزرگ آسه‌آن، به یکی از گزینه‌های جدی برای جابه‌جایی زنجیره‌های تأمین صنعتی تبدیل شده است. بر اساس برآوردها، میانگین دستمزد تولید در این کشور در سال ۲۰۲۶ به ۱٫۴ دلار در ساعت می‌رسد. این رقم ۳۹٫۷ درصد کم‌تر از ویتنام، ۴۹٫۸ درصد کم‌تر از تایلند و ۶۸٫۸ درصد کم‌تر از مالزی است.
این اختلاف دستمزد برای شرکت‌های حساس به هزینه تولید، صرفه‌جویی محسوسی به همراه دارد و اندونزی را در رقابت با سایر کشورهای منطقه پیش می‌اندازد. با این حال، کمبود نیروی کار ماهر و بی‌ثباتی سیاست‌گذاری می‌تواند بخشی از این مزیت هزینه‌ای را خنثی کند.
توان اندونزی در تولید مواد معدنی نیز به رشد صنایع پایین‌دستی این کشور کمک کرده است. محدودیت‌های دولتی بر صادرات کالاهایی مانند نیکل، سرمایه‌گذاری در پالایش و فرآوری داخلی را تشویق کرده است. در نتیجه، صادرات مرتبط با نیکل طی یک دهه گذشته رشد قابل توجهی داشته است. با این حال، همین کنترل‌های راهبردی بر کالاهای معدنی برای سرمایه‌گذاران بلندمدت زنجیره تأمین، عدم قطعیت ایجاد می‌کند.
فشار تعرفه‌ای آمریکا و مقررات اروپا
سیاست تجاری نیز تصویر دوگانه‌ای از وضعیت اندونزی ارائه می‌دهد. میانگین تعرفه آمریکا بر کالاهای اندونزیایی در ژوئن ۲۰۲۶ به ۱۴٫۲ درصد رسید که بیش از ۲ برابر میانگین ۵٫۹ درصدی کشورهای آسه‌آن است. این یعنی کالاهای اندونزیایی نسبت به رقبای منطقه‌ای، هزینه ورود بالاتری به بازار آمریکا دارند.
در مقابل، نزدیکی بیش‌تر به اتحادیه اروپا می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای برای صادرکنندگان اندونزیایی ایجاد کند. با این حال، قانون مقابله با جنگل‌زدایی اتحادیه اروپا می‌تواند ۱۰٫۱ درصد از صادرات اندونزی به این بلوک را شامل شود. سازوکار تعدیل مرزی کربن نیز ۱۴٫۶ درصد از صادرات اندونزی به اتحادیه اروپا را تحت پوشش قرار می‌دهد.
وابستگی سنگین به چین
اندونزی هم‌چنان وابستگی زیادی به چین دارد. این کشور ۳۱٫۸ درصد از کل تجارت خارجی و ۲۴٫۸ درصد از صادرات اندونزی را به خود اختصاص می‌دهد. بخش بزرگی از این رابطه بر پایه کالاهای معدنی شکل گرفته است؛ ۹۶٫۱ درصد از صادرات فروآلیاژ و ۸۷٫۹ درصد از صادرات مته نیکل اندونزی راهی چین می‌شود.
این تمرکز بالا بر چین، تقاضای پایدار برای تولیدات اندونزی را تضمین می‌کند. اما همین وابستگی، جریان تجاری کشور را در برابر تغییر سیاست‌های فلزی و نوسان تقاضای چین آسیب‌پذیر می‌سازد. مؤسسه اس‌اند‌پی گلوبال مارکت اینتلیجنس، هزینه پایین تولید را یکی از مهم‌ترین مزیت‌های اندونزی می‌داند. به گفته این مؤسسه، تعرفه‌های بالاتر آمریکا نسبت به میانگین منطقه، مقررات زیست‌محیطی اروپا و نظارت راهبردی اندونزی بر کالاهای معدنی، هم‌چنان از ریسک‌های مهم برای برنامه‌ریزی زنجیره تأمین به شمار می‌روند. مسئله اصلی این است که آیا اندونزی می‌تواند نیروی کار ارزان و مزیت کالایی خود را به ظرفیت تولیدی پایدار تبدیل کند.
نظرات کاربران