به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از یاهو فایننس، گروه سی‌ام‌ای (CME Group) اعلام کرد قصد دارد از ۵ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۳ مهر ۱۴۰۵) و در صورت تایید نهاد ناظر، نخستین قراردادهای آتی مبتنی بر هزینه ساعتی اجاره پردازنده‌های گرافیکی انویدیا را راه‌اندازی کند. این قراردادها بر پایه دو مدل پرمصرف انویدیا یعنی H۱۰۰ و B۲۰۰ طراحی شده‌اند و برای نخستین‌بار قدرت پردازشی هوش مصنوعی را به کالایی قابل معامله در بازار آتی تبدیل می‌کنند.
این طرح هم‌زمان با اعلام رشد چشمگیر انویدیا مطرح شده است. این شرکت برای سال مالی ۲۰۲۸ رشد درآمدی نزدیک به ۷۰ درصد پیش‌بینی کرده، آن هم در شرایطی که عرضه تراشه‌ها هنوز پاسخ‌گوی تقاضا نیست. جنسن هوانگ، مدیرعامل انویدیا، این تغییر مسیر را در یک جمله خلاصه کرد: «اکنون محاسبات، همان درآمد است.» به این ترتیب شرکت از فروش صرف تراشه فاصله گرفته و وارد تامین مالی مشتریان و سهم‌بری از درآمد اجاره سرورها شده است.
قرارداد آتی چگونه کار می‌کند
قیمت تسویه این قراردادها بر مبنای شاخص‌های شرکت سیلیکون‌دیتا تعیین می‌شود؛ شرکتی که هزینه واقعی اجاره تراشه‌ها در بازار را رصد می‌کند. طبق آخرین داده‌ها، هزینه هر ساعت استفاده از تراشه H۱۰۰ حدود ۲٫۶۸ دلار و برای مدل جدیدتر B۲۰۰ حدود ۵٫۶۶ دلار است؛ اعدادی که در ۱ سال گذشته نوسان زیادی داشته‌اند. این وضعیت شبیه بازار اتاق هتل است؛ یک شب اقامت در هتلی لوکس و یک متل ساده هر دو یک تخت می‌فروشند، اما با قیمت‌های کاملا متفاوت. قرارداد آتی نیز تراشه فیزیکی را رزرو نمی‌کند، بلکه فقط بر مبنای تغییرات همین شاخص قیمت تسویه می‌شود؛ به همین دلیل حتی اگر قیمت بالا برود، در صورت پر بودن ظرفیت مراکز داده، این قرارداد جایی برای پردازش واقعی به خریدار نمی‌دهد.
تجربه‌های مشابه در گذشته
تلاش برای کالایی کردن یک محصول فناوری، در گذشته هم به سرانجام‌های متفاوتی رسیده است. در دهه ۱۹۹۰ تلاش برای راه‌اندازی بازار آتی حافظه دیرم (DRAM) با نبود توافق صنعت بر سر تعریف یک تراشه استاندارد متوقف شد. بازار آتی آب و هوا نیز با این مانع روبه‌رو شد که ریسک واقعی هر شرکت آن‌قدر خاص بود که در یک قرارداد یکسان نمی‌گنجید. نزدیک‌ترین نمونه به وضعیت امروز، تلاش شرکت انرون در اواخر دهه ۱۹۹۰ برای تبدیل ظرفیت شبکه فیبر نوری به کالایی قابل معامله بود که هرگز جا نیفتاد و در نهایت با مازاد عرضه فیبر نوری، به هشداری برای طرح‌های زیرساخت هوش مصنوعی امروز تبدیل شد. در مقابل، بازار سنگ‌آهن نمونه موفق‌تری است؛ از حدود سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ مذاکرات سالانه و خصوصی این بازار جای خود را به شاخص‌های روزانه و عمومی داد و همین موضوع راه را برای رشد قراردادهای آتی و سواپ باز کرد.
نگرانی نهاد ناظر بازار
کمیسیون معاملات آتی کالای آمریکا (CFTC) که وظیفه نظارت بر این بازار را برعهده دارد، هنوز نظر قطعی درباره آمادگی بازار برای این نوع قرارداد نداده است. مایکل سلیگ، رئیس این کمیسیون، گفته است آمریکا بدون یک بازار مشتقه قوی برای رایانش، نمی‌تواند در رقابت هوش مصنوعی پیروز شود؛ اما همین نهاد به‌طور جداگانه از فعالان بازار پرسیده که آیا این بازار به اندازه کافی استاندارد و شفاف هست یا نه. مهلت اعلام‌نظر عمومی درباره این موضوع تا ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶ (۲۸ مهر ۱۴۰۵) ادامه دارد؛ یعنی ۲ هفته پس از تاریخ برنامه‌ریزی‌شده برای آغاز معاملات. شرکت رقیب سیلیکون‌دیتا با نام یگدراسیل فایننشال تکنولوجیز نیز به این نهاد هشدار داده که تکیه بر شاخص‌های خصوصی می‌تواند نسخه کوچک‌تری از ماجرای لایبور را تکرار کند؛ شاخص جهانی نرخ بهره که سال‌ها پیش با رسوایی دستکاری قیمت اعتبار خود را از دست داد.
برای سرمایه‌گذاران عادی، حتی بدون خرید مستقیم این قراردادها، خود شاخص قیمت می‌تواند اطلاعات تازه‌ای درباره روند سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی به دست دهد. جسیکا اینسکیپ، مدیر پژوهش سرمایه‌گذاری در استاک‌بروکرز، توضیح داد که سهام یا حتی یک کالای معمولی فقط دو حالت دارد، بالا یا پایین رفتن قیمت؛ اما منحنی قراردادهای آتی بعد سومی به نام زمان اضافه می‌کند و روشن می‌کند بازار چه انتظاری از چند ماه آینده دارد. به گفته او، درآمد انویدیا و بودجه سرمایه‌ای شرکت‌های بزرگ فناوری نشان می‌دهد چه چیزی سفارش داده شده، اما منحنی قیمت رایانش نشان می‌دهد چه میزان از آن واقعا مصرف می‌شود. نکته مهمی که او به آن اشاره کرد، امکان واگرایی میان رشد سهام نیمه‌رساناها و افت هم‌زمان قیمت اجاره تراشه‌هاست؛ حالتی که می‌تواند نشانه رسیدن ظرفیت پردازشی به بازار پیش از تقاضای واقعی باشد. با این حال به گفته اینسکیپ، ارزش این سیگنال فقط زمانی مشخص می‌شود که خریداران و فروشندگان واقعی وارد این بازار شوند، نه فقط صندوق‌های سرمایه‌گذاری بزرگ.
نظرات کاربران