به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از ماینینگ‌داتکام، جم ماینینگ کانسالتینگ، یک شرکت مشاوره مستقر در شیلی، هشدار داد تداوم اختلال در تنگه باب‌المندب می‌تواند فراتر از بازار نفت و گاز، زنجیره تامین صنعت معدن را هم تحت فشار بگذارد. بر اساس این گزارش، تاخیر در تحویل نهاده‌هایی مانند اسید سولفوریک، مواد اولیه مواد منفجره و مواد باتری، هزینه تولید معدنکاران را افزایش می‌دهد.
این شرکت مشاوره در یک سناریوی ۹۰ روزه برآورد کرده جریان کالا و نهاده‌های تحت تاثیر می‌تواند بین ۳۸٫۹ تا ۷۷٫۸ میلیون تن باشد، با سناریوی میانی ۶۱٫۱ میلیون تن. بر این اساس، تولید معدنی در معرض تاخیر نهاده بین ۰٫۸ تا ۱۳٫۸ میلیون تن و تقاضای معوق بین ۱۲٫۶ تا ۳۳٫۷ میلیون تن برآورد شده است. فشار قیمتی ناشی از این اختلال بین ۱٫۲ تا ۱۰٫۵ درصد و به‌طور میانگین ۳٫۴ درصد تخمین زده می‌شود؛ رقمی که در قالب هزینه، معادل ۴۸۰ میلیون تا ۲٫۴۸ میلیارد دلار و در سناریوی میانی ۱٫۳۷ میلیارد دلار خواهد بود. به بیان ساده، این یعنی معدنکاران باید برای همان مقدار تولید، پول بیشتری برای حمل و نگهداری کالا بپردازند.
میان‌تیتر: ریشه تنش در باب‌المندب
این ارزیابی در شرایطی منتشر می‌شود که حوثی‌های یمن دامنه کنترل خود بر مسیرهای اطراف باب‌المندب، یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های دریایی جهان، را گسترش داده‌اند. این گروه پیش‌تر بندر مخا و جزیره راهبردی پریم را در اختیار گرفته بود و اکنون با تصرف جزایر بزرگ و کوچک حنیش در دریای سرخ، موقعیت خود را در این کریدور تحکیم کرده است.
باب‌المندب گذرگاهی باریک میان شبه‌جزیره عربستان و آفریقاست که دروازه جنوبی دریای سرخ به شمار می‌رود. کشتی‌ها از خلیج عدن و اقیانوس هند از این تنگه عبور می‌کنند و سپس از مسیر دریای سرخ و کانال سوئز به دریای مدیترانه می‌رسند؛ مسیری که بازارهای آسیا، خاورمیانه و اروپا را به هم متصل می‌کند. حدود ۱۰ درصد از تجارت دریایی جهان از این گذرگاه عبور می‌کند و همین سهم بالا، پیامدهای یک اختلال طولانی‌مدت را قابل توجه می‌سازد. اهمیت این مسیر برای بازار انرژی در دوره اخیر بیشتر هم شده، چرا که عربستان سعودی به دلیل اختلال در تنگه هرمز بخشی از صادرات نفت خام خود را از مسیر دریای سرخ منتقل کرده است.
میان‌تیتر: کدام کالاهای معدنی بیشتر در معرض خطرند
بر اساس این گزارش، تهدید اصلی برای معدنکاران نه کمبود گسترده مواد معدنی، بلکه افزایش هزینه تحویل، طولانی‌ترشدن زمان حمل، بالارفتن حق بیمه و نیاز بیشتر به سرمایه در گردش است. کشتی‌ها می‌توانند در صورت ناامن‌شدن مسیر، از طریق جنوب آفریقا مسیر خود را تغییر دهند، اما این کار سفر دریایی را طولانی‌تر می‌کند و بر هزینه بیمه، موجودی انبارها و در دسترس‌بودن کانتینر و کشتی‌های تخصصی اثر می‌گذارد.
از میان ۱۵ خانواده کالایی و نهاده بررسی‌شده، گوگرد و اسید سولفوریک، آمونیاک و نیترات‌ها، کودهای فسفاته و پتاسه، گرافیت و مواد اولیه باتری، فرآورده‌های نفتی و گاز طبیعی مایع در معرض بیشترین خطر قرار دارند. دلیل این آسیب‌پذیری، وابستگی زیاد به همین مسیر دریایی، دشواری جایگزینی سریع تامین‌کننده و نقش این مواد در فرآیندهای صنعتی پیوسته است؛ برای نمونه، اسید سولفوریک در برخی معادن نهاده‌ای ضروری برای فرآوری است و آمونیاک و نیترات‌ها در زنجیره تولید مواد منفجره معدنی کاربرد دارند. در مقابل، بازارهای بزرگ حجمی مانند سنگ‌آهن، زغال‌سنگ کک‌شو، بوکسیت و آلومینا در ارزیابی اولیه این شرکت مشاوره آسیب‌پذیری کم‌تری دارند، زیرا مسیرهای جایگزین و موجودی انبار بیشتر می‌تواند بخشی از فشار را جذب کند، هرچند هزینه حمل برای همین کالاها هم می‌تواند افزایش یابد.
میان‌تیتر: چه اقدامی پیش‌روی شرکت‌ها و دولت‌هاست
جم ماینینگ کانسالتینگ تاکید کرده ارقام ارائه‌شده سناریوهای احتمالی هستند، نه پیش‌بینی قطعی، و دقت آن‌ها به کالیبراسیون بیشتر داده‌های سهم مسیر، تاخیر، پوشش موجودی و کشش قیمتی بستگی دارد. با این حال، این تحلیل نشان می‌دهد شرکت‌های معدنی باید گلوگاه‌های دریایی را به‌عنوان یک ریسک عملیاتی جدی در نظر بگیرند، نه صرفا یک موضوع ژئوپلیتیک یا مختص بازار انرژی. توصیه شده شرکت‌ها مسیرهای حمل نهاده‌های حیاتی را ترسیم کنند، پوشش موجودی انبار خود را آزمایش کنند و مشخص کنند کدام معدن یا کارخانه فرآوری در سناریوهای ۳۰، ۹۰ یا ۱۸۰ روزه زودتر با محدودیت مواجه می‌شود. دولت‌ها نیز می‌توانند با شفافیت بیشتر در داده‌های تجاری، ردیابی کشتی‌ها، ذخیره‌سازی نهاده‌های حیاتی و برنامه‌ریزی اضطراری بنادر، ریسک مسیرهای دریایی راهبردی را در برنامه‌های امنیت مواد معدنی خود لحاظ کنند.
نظرات کاربران