به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، خوزستان از نظر تولید ناخالص داخلی رتبه دوم را میان استان‌های کشور دارد، اما در همان زمان رکورددار بالاترین نرخ بیکاری نیز هست. تولید ناخالص داخلی معیار ارزش کل کالاها و خدماتی است که یک منطقه در ۱ سال تولید می‌کند؛ رتبه بالای خوزستان در این شاخص یعنی این استان یکی از بزرگ‌ترین موتورهای تولید ثروت کشور به‌شمار می‌رود.
یک نماینده مجلس با اشاره به همین دوگانگی گفت خوزستان از ظرفیت‌های گسترده در نفت، گاز، پتروشیمی، فولاد، گمرک، بندر و کشاورزی برخوردار است. به گفته او، این حجم از منابع و زیرساخت تولیدی، منطقاً باید بازار کار استان را نیز پررونق نگه دارد.
با این‌حال آمار خلاف این انتظار را نشان می‌دهد. استانی که در تولید ثروت ملی جایگاه دوم را دارد، در ایجاد شغل برای ساکنان خودش عقب مانده است. این نماینده این فاصله را نشانه ناکارآمدی در مدیریت منابع و کم‌توجهی به برنامه‌ریزی اشتغال در خوزستان توصیف کرد.
چرا رشد تولید به شغل تبدیل نمی‌شود
بخش بزرگی از تولید ناخالص خوزستان از صنایع سرمایه‌بر مانند نفت، گاز، پتروشیمی و فولاد تأمین می‌شود. این صنایع برای تولید حجم بالای ارزش اقتصادی، به نیروی انسانی زیادی نیاز ندارند. نتیجه این ساختار، رشد اعداد کلان اقتصادی بدون افزایش متناسب فرصت‌های شغلی برای جمعیت محلی است.
همین الگو توضیح می‌دهد چرا یک استان می‌تواند هم‌زمان جزو ثروتمندترین مناطق کشور از نظر تولید باشد و هم با بیشترین نرخ بیکاری دست‌وپنجه نرم کند. برای خانوارهای ساکن در چنین استان‌هایی، رونق آماری تولید ناخالص داخلی لزوماً به معنای دسترسی آسان‌تر به شغل یا درآمد نیست.
پیامد برای اقتصاد منطقه‌ای
این نوع ناترازی معمولاً با مهاجرت نیروی کار جوان به استان‌های دیگر و کاهش اعتماد به برنامه‌های توسعه محلی همراه است. تحلیلگران اقتصادی چنین شکاف‌هایی را در ارزیابی ریسک سرمایه‌گذاری منطقه‌ای نیز لحاظ می‌کنند، چرا که نبود اشتغال پایدار می‌تواند فشار اجتماعی و اقتصادی بر یک منطقه را افزایش دهد.
داده‌های رسمی و دقیق‌تر درباره میزان این شکاف هنوز از سوی مراجع آماری کشور منتشر نشده است. تعیین اینکه این ناترازی نتیجه ساختار صنعتی استان است یا ضعف در سیاست‌گذاری اشتغال، موضوعی است که قضاوت درباره آن به مخاطب و بررسی‌های تکمیلی واگذار می‌شود.
نظرات کاربران