تیتربرتر: بهروز کیا – منتقد اجتماعی: چند روز پیش برای بازدید به نمایشگاه خودرو در شهر آفتاب رفتم؛ جایی که در نگاه نخست، بیش از آنکه نمایشگاهی برای معرفی توانمندی‌های صنعتی و پاسخ به نیاز عمومی بازار خودرو باشد، شبیه یک شوروم بزرگ از خودروهای گران‌قیمت و خاص به نظر می‌رسید.
در میان مردمی که معلوم نبود چه تعدادشان واقعاً خریدار این خودروها هستند و چه تعداد صرفاً برای تماشا آمده‌اند، خودروهایی زیر نور پرژکتورها می‌درخشیدند که قیمت برخی از آنها، بنا بر آنچه در نمایشگاه مطرح می‌شد، به ده‌ها میلیارد تومان می‌رسید و حتی درباره برخی مدل‌های نیسان و تویوتا، ارقامی نزدیک به ۱۰۰ میلیارد تومان مطرح بود.
راحت می‌شد حسرت را در نگاه پدری دید که همراه فرزندش برای تماشای خودروها آمده بود؛ کودکی که با دقت به چراغ‌ها، بدنه و سپر خودرو نگاه می‌کرد و شاید برایش این سؤال مطرح بود که چرا چنین خودروهایی برای بسیاری از خانواده‌ها، بیش از یک رؤیا نیستند.
آدم وقتی در میان این زرق‌وبرق قدم می‌زند، ناخودآگاه با یک سؤال جدی مواجه می‌شود: این حجم از نمایش خودروهای چند ده میلیارد تومانی، در شرایط اقتصادی امروز جامعه، دقیقاً چه نسبتی با اولویت‌های مردم دارد؟
ماه‌هاست از تریبون‌های رسمی درباره محدودیت منابع ارزی، ضرورت اولویت‌بندی واردات و دشواری تأمین ارز برای کالاهای اساسی سخن گفته می‌شود. از سوی دیگر، بسیاری از تولیدکنندگان داخلی نیز با مشکلات نقدینگی، تأمین مواد اولیه و هزینه‌های تولید دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
در چنین شرایطی، دیدن خودروهایی با قیمت‌های نجومی، این پرسش را ایجاد می‌کند که فرآیند تأمین ارز، واردات و عرضه این خودروها چگونه انجام شده است؟ منابع ارزی مورد استفاده برای واردات آنها از چه محلی تأمین شده و چه ضوابط و اولویت‌هایی برای ورود چنین خودروهایی به کشور وجود دارد؟
البته صرف حضور خودروهای گران‌قیمت در یک نمایشگاه، به‌تنهایی نمی‌تواند دلیلی بر تخلف یا استفاده نادرست از منابع ارزی باشد. اما شفافیت دقیق در این زمینه می‌تواند بسیاری از ابهامات افکار عمومی را برطرف کند؛ به‌ویژه آنکه فاصله قیمت این خودروها با توان خرید بخش بزرگی از جامعه، بسیار چشمگیر است.
مسئله امروز بسیاری از مردم، داشتن خودرویی لوکس و چند ده میلیارد تومانی نیست. دغدغه اصلی، تأمین دارو، هزینه‌های زندگی، حفظ قدرت خرید، دسترسی به خودرویی ایمن و قابل‌اعتماد و امکان تأمین هزینه‌های روزمره است.
بنابراین انتظار می‌رود مسئولان و متولیان برگزاری چنین نمایشگاه‌هایی، درباره ابعاد اقتصادی این بازار شفاف‌تر سخن بگویند؛ از جمله اینکه خودروهای گران‌قیمت با چه سازوکاری وارد کشور شده‌اند، منابع ارزی آنها چگونه تأمین شده و چه میزان از این خودروها واقعاً در اختیار مصرف‌کننده نهایی قرار می‌گیرد.
شفافیت در این زمینه، نه فقط یک مطالبه اقتصادی، بلکه ضرورتی برای اعتماد عمومی است. مردم حق دارند بدانند در شرایطی که برای بسیاری از نیازهای اساسی، بر محدودیت منابع و ضرورت اولویت‌بندی تأکید می‌شود، بازار خودروهای میلیاردی با چه سازوکاری فعالیت می‌کند.
نظرات کاربران