به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، راهبرد چین در هوش مصنوعی با الگوی آمریکا تفاوت اساسی دارد. آمریکا تمرکز خود را بر ساخت قوی‌ترین مدل‌ها و تراشه‌های پیشرفته گذاشته است. چین اما بر زیرساخت‌های فیزیکی این صنعت تکیه می‌کند: برق ارزان، مواد معدنی حیاتی و توان ساخت ربات.
این تفاوت برای بازارها اهمیت دارد. هوش مصنوعی دیگر فقط یک صنعت نرم‌افزاری نیست و به حجم بزرگی از برق، فلز و سخت‌افزار نیاز دارد. کشوری که این نهاده‌ها را در اختیار دارد، بر قیمت و عرضه آن‌ها در بازار جهانی هم اثر می‌گذارد.
برتری چین در کجاست؟
مراکز داده، یعنی ساختمان‌هایی که هزاران سرور مدل‌های هوش مصنوعی را اجرا می‌کنند، مصرف برق بسیار بالایی دارند. چین در سال‌های اخیر ظرفیت تولید برق خود را با سرعت گسترش داده است. این ظرفیت به شرکت‌های چینی امکان می‌دهد هزینه اجرای مدل‌ها را پایین نگه دارند.
در مواد معدنی هم چین جایگاه ویژه‌ای دارد. این کشور سهم بزرگی از استخراج و فرآوری عناصر خاکی کمیاب را در اختیار دارد. این عناصر در ساخت تراشه، موتورهای الکتریکی و ربات‌ها کاربرد دارند. به زبان ساده، بخشی از زنجیره تأمین رقبای چین هم به همین منابع وابسته است.
رباتیک سومین ستون این راهبرد است. چین هوش مصنوعی را بیش‌تر در کارخانه‌ها و خطوط تولید به کار می‌گیرد. هدف این رویکرد افزایش بهره‌وری صنعتی است، نه فقط عرضه دستیارهای گفت‌وگومحور.
نقاط ضعف پکن
راهبرد چین محدودیت‌های جدی هم دارد. جمعیت این کشور رو به پیری می‌رود و نیروی کار جوان کاهش می‌یابد. رشد اقتصادی چین نیز از سال‌های اوج خود فاصله گرفته است. بخشی از تمرکز پکن بر رباتیک را می‌توان پاسخی به همین کمبود نیروی کار دانست.
برای فعالان بازار، این رقابت پیامدهای مشخصی دارد. تقاضای مراکز داده برای برق و فلزاتی مانند مس و نقره به موضوعی مهم در معادلات کالایی تبدیل شده است. هر تصمیم چین درباره صادرات مواد معدنی حیاتی می‌تواند بر قیمت این کالاها و سهام شرکت‌های فناوری اثر بگذارد. مسیر این رقابت در سال‌های آینده روشن‌تر خواهد شد.
نظرات کاربران