به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، ناسا برنامه مأموریت آرتمیس ۳ را تغییر داده است. این مأموریت در سال ۲۰۲۷ به جای فرود بر ماه، عملیات پهلوگیری را آزمایش می‌کند. پهلوگیری یعنی اتصال دو فضاپیما به یکدیگر در مدار؛ در این آزمون، اوریون با نسخه‌های آزمایشی فرودگرهای اسپیس‌ایکس و بلواوریجین جفت می‌شود.
اهمیت این تصمیم در زمان‌بندی آن است. ناسا فرود سرنشین‌دار بر ماه را برای سال ۲۰۲۸ هدف گرفته است. آژانس فضایی آمریکا با این آزمون می‌خواهد پیش از فرستادن فضانورد به سطح ماه، مطمئن شود حلقه اتصال میان فضاپیمای خدمه و فرودگر بدون خطا کار می‌کند.
چرا پهلوگیری گلوگاه اصلی است
در معماری برنامه آرتمیس، اوریون فضانوردان را از زمین تا مدار ماه می‌برد. اما اوریون توان فرود بر سطح ماه را ندارد. فضانوردان باید در مدار به فرودگر منتقل شوند و پس از مأموریت، دوباره به اوریون بازگردند. هر نقص در این مرحله، کل مأموریت را متوقف می‌کند.
آزمایش جداگانه این مرحله، ریسک مأموریت نهایی را کاهش می‌دهد. به بیان ساده، ناسا ترجیح می‌دهد خطاهای احتمالی را در مأموریتی بدون فرود کشف کند، نه در مأموریتی که جان فضانوردان و اعتبار کل برنامه به آن گره خورده است.
رقابت دو شرکت بر سر قراردادهای ماه
ناسا در سال ۲۰۲۱ قراردادی حدود ۲.۹ میلیارد دلاری برای ساخت فرودگر ماه به اسپیس‌ایکس داد. این آژانس در سال ۲۰۲۳ نیز قرارداد دوم را به ارزش حدود ۳.۴ میلیارد دلار به بلواوریجین سپرد. مجموع این دو قرارداد از ۶ میلیارد دلار فراتر می‌رود؛ رقمی نزدیک به یک‌چهارم بودجه سالانه ناسا.
آزمون مشترک ۲۰۲۷، دو فرودگر را در شرایطی مشابه کنار هم قرار می‌دهد. عملکرد هر شرکت در این مرحله می‌تواند بر ترتیب مأموریت‌های بعدی و سهم آن از قراردادهای آینده اثر بگذارد. داده‌ها نشان می‌دهد ناسا با تکیه بر دو تأمین‌کننده، وابستگی برنامه به یک شرکت را کم کرده است.
این تحول بخشی از روندی گسترده‌تر است. ناسا در سال‌های اخیر به جای ساخت همه تجهیزات، بخش بزرگی از کار را به شرکت‌های خصوصی سپرده است. اقتصاد فضایی اکنون به میدانی برای رقابت سرمایه‌های خصوصی تبدیل شده و موفقیت یا تأخیر این مأموریت‌ها، ارزیابی بازار از این صنعت را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
نظرات کاربران