به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، اختلال در کشتیرانی تنگه هرمز دیگر فقط به بازار نفت محدود نیست. این بحران به زنجیره تأمین کالا در کل منطقه رسیده است. زنجیره تأمین یعنی مسیری که کالا از تولیدکننده تا قفسه فروشگاه طی می‌کند. حالا این مسیر برای مواد غذایی، تجهیزات پزشکی و محموله‌های کانتینری طولانی‌تر و پرهزینه‌تر شده است.
اهمیت این تحول برای مصرف‌کننده روشن است. هر روز تأخیر در رسیدن کالا و هر دلار هزینه اضافه حمل، در نهایت در قیمت نهایی کالا دیده می‌شود. به همین دلیل، اختلال در یک آبراه به موضوعی برای سفره خانوار و محاسبه ارزش پول تبدیل شده است.
چرا یک تنگه این‌قدر مهم است
تنگه هرمز تنها راه دریایی میان خلیج فارس و آب‌های آزاد است. بخش بزرگی از نفت صادراتی جهان، نزدیک به یک‌پنجم کل عرضه، معمولاً از این گذرگاه عبور می‌کند. اما نقش این تنگه به نفت ختم نمی‌شود. بنادر بزرگ منطقه بخش عمده واردات کالای مصرفی خود را هم از همین مسیر دریافت می‌کنند.
کشورهای حاشیه خلیج فارس بخش زیادی از غذای خود را وارد می‌کنند. بنابراین هر اختلال در این مسیر، مستقیم به موجودی انبارها و قیمت کالاهای اساسی منتقل می‌شود. کالاهایی مانند دارو و تجهیزات پزشکی حساسیت بیش‌تری دارند، چون امکان انبار طولانی‌مدت آن‌ها محدود است.
سه مسیر جایگزین و هزینه هر کدام
داده‌های موجود نشان می‌دهد کشورهای منطقه سه راه را هم‌زمان دنبال می‌کنند. راه نخست، بنادر بیرون از تنگه هرمز است؛ مانند بنادر ساحل دریای عمان که کشتی بدون عبور از تنگه به آن‌ها می‌رسد. راه دوم، کریدورهای زمینی است که کالا را از این بنادر با کامیون به مقصد می‌برد. راه سوم، حمل هوایی برای کالاهای فوری و گران‌قیمت است.
هیچ‌کدام از این مسیرها جایگزین کامل دریا نیست. یک کشتی کانتینری بزرگ بار هزاران کامیون را جابه‌جا می‌کند. حمل هوایی نیز چند برابر حمل دریایی هزینه دارد. در کنار این، بیمه ریسک جنگ، یعنی پوشش ویژه‌ای که شرکت‌های بیمه برای مناطق پرتنش می‌فروشند، هزینه هر محموله را بالاتر می‌برد.
انتظار می‌رود تا زمانی که مسیر دریایی به وضع عادی بازنگردد، فشار بر هزینه حمل و قیمت کالای وارداتی در منطقه ادامه یابد. محتمل‌ترین سناریو، ماندگاری بخشی از این مسیرهای جدید حتی پس از رفع بحران است. دلیل آن روشن است: تجار و دولت‌ها اکنون به تنوع مسیر به چشم یک بیمه دائمی نگاه می‌کنند.
نظرات کاربران