۱۰ میلیارد تومان سرمایه اولیه در ۵ سال به ۹۲ میلیارد رسید

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، پروژه ملی «۱۰۰ استارتاپ» کارنامه ۵ ساله خود را در رویدادی با عنوان «۷۸» ارائه کرد. سرمایه اولیه این پروژه ۱۰٫۴ میلیارد تومان بود. ارزش مجموع دارایی‌های آن اکنون از ۹۲ میلیارد تومان گذشته است. به زبان ساده، هر تومانی که ۵ سال پیش در این سبد گذاشته شد، امروز روی کاغذ نزدیک به ۹ تومان ارزش دارد.

اهمیت این گزارش فقط در عدد بازدهی نیست. در سال‌هایی که بیش‌تر پس‌اندازها به سمت طلا، ارز و مسکن رفت، این پروژه نمونه‌ای از سرمایه‌گذاری روی کسب‌وکارهای نوپا را پیش چشم می‌گذارد. کنار این کارنامه، از یک خط اعتباری ۳ هزار میلیارد تومانی نیز خبر داده شده است. خط اعتباری سقفی از منابع مالی است که می‌توان به‌تدریج از آن برداشت کرد.

غربال سخت، سرمایه کوچک

بیش از ۴ هزار تیم برای ورود به این پروژه درخواست دادند و تنها ۷۸ تیم برگزیده شدند. این یعنی کم‌تر از ۲ درصد متقاضیان پذیرفته شدند. نام رویداد «۷۸» نیز از همین شمار تیم‌ها گرفته شده است.

میانگین سرمایه اولیه هر تیم حدود ۱۳۳ میلیون تومان بود؛ رقمی کوچک در مقیاس سرمایه‌گذاری خطرپذیر. سرمایه‌گذاری خطرپذیر یعنی تزریق پول به کسب‌وکارهای نوپایی که احتمال شکست بالایی دارند، اما چند موفقیت می‌تواند زیان بقیه را جبران کند. داده‌های پروژه نشان می‌دهد ارزش دارایی به ازای هر تیم اکنون به‌طور میانگین از ۱٫۱ میلیارد تومان بیش‌تر است.

عدد روی کاغذ و بازده واقعی

رقم ۹۲ میلیارد تومان «ارزش دارایی» است، نه پولی که نقد شده و به حساب سرمایه‌گذار برگشته باشد. ارزش سهم در یک استارتاپ تا زمان فروش یا ورود سرمایه‌گذار تازه، برآوردی است و می‌تواند تغییر کند. گزارش منتشرشده جزئیات روش ارزش‌گذاری و سهم هر تیم از این رقم را روشن نکرده است.

نکته دیگر، اثر تورم است. رشد نزدیک به ۹ برابری در ۵ سال، زمانی معنای کامل پیدا می‌کند که با افزایش سطح عمومی قیمت‌ها و نرخ ارز در همین دوره سنجیده شود. این مقایسه نشان می‌دهد بخشی از رشد اسمی، جبران کاهش ارزش پول است و بخشی دیگر، ارزش افزوده واقعی.

گام بعدی: ۳ هزار میلیارد تومان

خط اعتباری ۳ هزار میلیارد تومانی نزدیک به ۲۹۰ برابر کل سرمایه اولیه این پروژه است. این فاصله نشان می‌دهد مقیاس تأمین مالی استارتاپ‌ها در مرحله بعد، بسیار بزرگ‌تر از دوره آزمایشی ۵ ساله در نظر گرفته شده است. سازوکار تخصیص این منابع و شرایط دسترسی تیم‌ها به آن، معیار اصلی ارزیابی اثر آن بر زیست‌بوم نوآوری خواهد بود.