به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، استارتاپ آمریکایی استار کچر خود را برای پرتاب ماهواره‌ای به نام «پروتواستار» آماده می‌کند. هدف این مأموریت آزمودن انتقال انرژی با پرتو لیزر میان ۲ فضاپیمای جدا از هم در مدار است. تا امروز چنین انتقالی میان ۲ فضاپیمای مستقل در فضا به‌طور عملی انجام نشده است.
اهمیت این آزمون در یک مسئله ساده است. هر ماهواره امروز برق خود را با صفحه‌های خورشیدی و باتری خودش تأمین می‌کند. هر وات برق بیش‌تر یعنی صفحه بزرگ‌تر، وزن بیش‌تر و هزینه پرتاب بالاتر. اگر بتوان برق را مانند یک خدمت از ماهواره‌ای دیگر خرید، معادله هزینه در صنعت فضا تغییر می‌کند.
پروتواستار چه می‌کند؟
پروتواستار نخستین گام عملی استار کچر برای ساخت یک شبکه برق در فضاست. در این طرح، گروهی از ماهواره‌ها انرژی خورشید را جمع می‌کنند و آن را با لیزر به فضاپیماهای مشتری می‌فرستند. فضاپیمای گیرنده این پرتو را با صفحه‌های خورشیدی خود دریافت و به برق تبدیل می‌کند.
این مدل را می‌توان به یک نیروگاه و شبکه توزیع تشبیه کرد. همان‌طور که یک کارخانه روی زمین برق را از شبکه می‌خرد، ماهواره‌ها نیز در آینده می‌توانند برق موردنیاز خود را از یک تأمین‌کننده مداری بگیرند. موفقیت آزمون پروتواستار نشان می‌دهد این ایده از مرحله نظری عبور کرده است یا هنوز با موانع فنی روبه‌روست.
چالش‌های پیش رو
انتقال برق با لیزر در فضا دقت بسیار بالایی می‌خواهد. هر دو فضاپیما با سرعتی چند کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کنند و پرتو باید پیوسته روی گیرنده بماند. اتلاف انرژی در مسیر تبدیل نور به برق نیز یکی از پرسش‌های اصلی این فناوری است و راندمان نهایی، صرفه اقتصادی طرح را تعیین می‌کند.
از نگاه بازار، این آزمون بخشی از رقابت گسترده‌تر در «اقتصاد فضا» است؛ یعنی مجموعه خدماتی که در مدار عرضه می‌شود، از اینترنت ماهواره‌ای تا سوخت‌رسانی و اکنون تأمین برق. نتیجه پروتواستار برای سرمایه‌گذاران این حوزه نشانه‌ای مهم خواهد بود که آیا «برق به‌عنوان خدمت» می‌تواند به یک بازار مستقل در فضا تبدیل شود یا نه.
نظرات کاربران