به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، یک رخنه امنیتی در سامانه اطلاعات نیروی انسانی وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) حدود ۹ ماه از چشم مسئولان پنهان ماند. این نفوذ اطلاعات شخصی بیش از ۳ میلیون نفر را در معرض دسترسی غیرمجاز قرار داد. پرسش اصلی هنوز پاسخی ندارد: مهاجمان دقیقاً چه اطلاعاتی را با خود برده‌اند؟
اهمیت این خبر فراتر از یک نهاد دولتی است. داده‌های هویتی مانند نام، نشانی و شماره‌های شناسایی، مواد خام کلاهبرداری مالی به شمار می‌روند. با چنین اطلاعاتی می‌توان به نام دیگران حساب باز کرد، درخواست وام داد یا پیام‌های فریبنده و باورپذیر فرستاد. به همین دلیل، هر رخنه بزرگ اطلاعاتی موضوع امنیت حساب‌های بانکی و دارایی‌های دیجیتال را دوباره به صدر توجه می‌آورد.
۹ ماه حضور بی‌صدا
مرکز داده نیروی انسانی دفاعی (DMDC) این سامانه را اداره می‌کند. این مرکز اطلاعات بخش بزرگی از نیروهای نظامی و کارکنان غیرنظامی وزارت دفاع آمریکا را نگهداری می‌کند. به زبان ساده، این سامانه یکی از بزرگ‌ترین بانک‌های اطلاعات هویتی کارکنان دولت آمریکا است.
کارشناسان امنیت مدت حضور نفوذگر در یک شبکه پیش از کشف را «زمان ماندگاری» می‌نامند. هرچه این زمان طولانی‌تر باشد، مهاجم فرصت بیش‌تری برای شناسایی، جمع‌آوری و خارج‌کردن داده دارد. ۹ ماه یعنی نزدیک به سه فصل کامل دسترسی، آن هم به اطلاعات جمعیتی هم‌اندازه یک کلان‌شهر بزرگ.
هزینه‌ای که روی دست می‌ماند
رخنه‌های اطلاعاتی هزینه مستقیم دارند. نهاد آسیب‌دیده باید ابعاد نفوذ را بررسی کند، افراد را مطلع سازد و در بسیاری موارد خدمات پایش اعتبار ارائه دهد. پایش اعتبار یعنی رصد سوابق مالی فرد تا هر حساب یا وام مشکوک به نام او زود شناسایی شود. تجربه رخدادهای مشابه نشان می‌دهد این هزینه‌ها ماه‌ها پس از کشف رخنه ادامه پیدا می‌کند.
در سوی بازار، رخنه‌های بزرگ در نهادهای دولتی معمولاً بحث بودجه امنیت سایبری را پررنگ می‌کنند و توجه سرمایه‌گذاران را به شرکت‌های این حوزه می‌کشانند. پیشینه این رخدادها هم بلند است. در سال ۲۰۱۵، نفوذ به اداره مدیریت پرسنل آمریکا (OPM) اطلاعات بیش از ۲۱ میلیون نفر را افشا کرد. انتظار می‌رود ابعاد دقیق رخنه تازه در هفته‌های آینده روشن‌تر شود؛ تا آن زمان، میزان داده کپی‌شده محور اصلی ارزیابی پیامدهای آن خواهد بود.
نظرات کاربران