به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، بسیاری از مشتریان بانک‌ها این روزها با دو درخواست متضاد روبه‌رو هستند. از یک سو، بانک‌ها از آن‌ها می‌خواهند حساب‌های اضافی و کم‌گردش را ببندند. از سوی دیگر، همین بانک‌ها برای پرداخت وام، افتتاح حساب جدید را شرط می‌گذارند.
اهمیت این موضوع در زمان آن است. خانوارها برای جبران فشار هزینه‌ها بیش از گذشته به وام‌های خرد و قرض‌الحسنه نیاز دارند. هر شرط تازه در مسیر وام، یعنی زمان بیش‌تر، مراجعه حضوری دوباره و گاهی بلوکه‌شدن بخشی از پول مشتری در حساب جدید.
چرا بانک‌ها حساب‌ها را کم می‌کنند؟
سیاست کاهش تعداد حساب‌ها با هدف شفاف‌تر کردن گردش مالی اشخاص دنبال می‌شود. وقتی پول ۱ نفر در ده‌ها حساب پراکنده باشد، ردیابی تراکنش‌ها و محاسبه درآمد واقعی دشوار می‌شود. برای بانک هم نگهداری حساب‌های راکد هزینه عملیاتی دارد. حساب راکد یعنی حسابی که مدت‌ها تراکنش چندانی در آن ثبت نشده است.
شرط حساب جدید از کجا می‌آید؟
منطق بانک در شرط افتتاح حساب برای وام، بیش‌تر به منابع برمی‌گردد. بانک‌ها معمولاً وام را بر پایه «میانگین موجودی» حساب یا سپرده‌گذاری پیشین می‌دهند؛ یعنی مشتری باید مدتی پول در حساب نگه دارد تا امتیاز وام بگیرد. حساب تازه به بانک کمک می‌کند این سپرده را در اختیار داشته باشد و اقساط را مستقیم از همان حساب برداشت کند.
در عمل، این شرط برای مشتری به معنای نرخ مؤثر بالاتر وام است. وقتی بخشی از پول در حساب می‌ماند و مشتری نمی‌تواند از آن استفاده کند، هزینه واقعی تسهیلات از نرخ اعلام‌شده بیش‌تر می‌شود. این اثر در وام‌های کوچک‌تر محسوس‌تر است.
مشتری در میانه دو سیاست
نتیجه این دو سیاست، چرخه‌ای است که مشتری در آن حساب می‌بندد و دوباره حساب باز می‌کند. داده‌های رسمی درباره شمار حساب‌های بسته‌شده یا افتتاح‌شده برای وام منتشر نشده است. انتظار می‌رود بدون هماهنگی میان سیاست ساماندهی حساب‌ها و شرایط اعطای وام، این دوگانه ادامه پیدا کند. برای متقاضیان وام، آگاهی از شرایط هر بانک پیش از بستن حساب‌ها اهمیت پیدا می‌کند.
نظرات کاربران