به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، کارگاه‌های عیارسنجی طلا بر پایه استاندارد واحدی کار نمی‌کنند و نظارت منظمی هم بر آن‌ها وجود ندارد. این موضوع در شرایطی اهمیت پیدا کرده است که خرید و فروش طلای آبشده در بازار گسترش یافته است. برای خریدار و فروشنده طلای آبشده، عدد عیار تعیین می‌کند که چه مبلغی پرداخت یا دریافت می‌شود.
عیار نشان می‌دهد چه سهمی از یک قطعه، طلای خالص است. طلای ۱۸ عیار که در بازار ایران رایج است، عیار ۷۵۰ دارد؛ یعنی ۷۵۰ قسمت از هر ۱۰۰۰ قسمت آن طلای خالص است. اگر عیار یک قطعه به‌جای ۷۵۰، عدد ۷۴۰ ثبت شود، حدود ۱٫۳ درصد از ارزش آن کم می‌شود. این اختلاف در معامله‌های چندده‌گرمی به رقم قابل‌توجهی می‌رسد.
چرا طلای آبشده رونق گرفت
افزایش قیمت طلا و کاهش قدرت خرید خانوارها، الگوی معامله را تغییر داده است. طلای آبشده اجرت ساخت ندارد و به همین دلیل برای بخشی از خریداران هزینه کمتری دارد. اجرت ساخت مبلغی است که بابت طراحی و تولید زیورآلات به قیمت طلا اضافه می‌شود. با وجود محدودیت‌های صنفی، این نوع معامله در جامعه گسترش یافته است.
این تغییر برای بخش تولید پیامد داشته است. داده‌های صنفی نشان می‌دهد بسیاری از کارگاه‌های ساخت طلا و فروشندگان مصنوعات به سمت تعطیلی رفته‌اند. به بیان ساده‌تر، تقاضا از طلای ساخته‌شده به سمت طلای خام جابه‌جا شده است.
ارزش طلا در گرو یک برگه
در معامله طلای آبشده، برگه عیارسنجی نقش سند اصلی را دارد. وقتی روش اندازه‌گیری میان کارگاه‌ها یکسان نباشد، یک قطعه ممکن است در دو کارگاه دو عیار متفاوت بگیرد. در نبود ناظر، مرجع روشنی هم برای حل اختلاف میان خریدار و فروشنده وجود ندارد.
روش‌های عیارسنجی از نظر دقت با یکدیگر تفاوت دارند. دستگاه‌های طیف‌سنج سطح قطعه را می‌سنجند و سرعت بالایی دارند. روش ذوب و آزمایش شیمیایی کندتر است، اما ترکیب کل قطعه را نشان می‌دهد. نبود استاندارد مشخص یعنی معلوم نیست هر کارگاه از کدام روش و با چه دقتی استفاده می‌کند.
تا زمانی که چارچوب یکسانی برای عیارسنجی تعریف نشود، ریسک خطای اندازه‌گیری بر عهده طرفین معامله باقی می‌ماند. انتظار می‌رود با ادامه رونق معامله طلای آبشده، موضوع استانداردسازی این کارگاه‌ها بیش‌تر در کانون توجه فعالان صنفی قرار گیرد.
نظرات کاربران