به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از وال‌استریت ژورنال، «قراردادهای مستمری» به یکی از مهم‌ترین منابع تأمین مالی بازار اعتبار خصوصی تبدیل شده‌اند. مستمری قراردادی بیمه‌ای است که خریدار در آن یک‌جا پول می‌پردازد. او در مقابل، سود تضمین‌شده یا درآمد ماهانه دریافت می‌کند. این محصول سال‌ها کالایی کم‌هیجان و مخصوص بازنشستگان به شمار می‌رفت.
اهمیت این تحول در جابه‌جایی محل ریسک است. شرکت‌های بزرگ سرمایه‌گذاری با خرید یا راه‌اندازی بیمه‌گرها، پول این قراردادها را به سمت وام‌های خصوصی هدایت کرده‌اند. اعتبار خصوصی یعنی وام‌دهی مستقیم صندوق‌ها به شرکت‌ها، بدون واسطه بانک و بیرون از نظارت سخت‌گیرانه بانکی.
حلقه اتصال بیمه و وال‌استریت
آپولو با بیمه‌گر «اتن» و کی‌کی‌آر با «گلوبال آتلانتیک» نمونه‌های شاخص این الگو هستند. بلک‌استون نیز مدیریت بخش بزرگی از دارایی‌های بیمه‌گرها را بر عهده گرفته است. منطق این مدل ساده است: بیمه‌گر پولی بلندمدت و پایدار در اختیار دارد و وام‌های خصوصی بازدهی بالاتری از اوراق دولتی می‌دهند. همین تفاوت بازده، سود بیمه‌گر و مدیر دارایی را می‌سازد.
داده‌های مؤسسه لیمرا نشان می‌دهد فروش مستمری در آمریکا در سال ۲۰۲۴ به رکورد نزدیک ۴۳۲ میلیارد دلار رسید. این رقم یعنی فروش بیش از ۱ میلیارد دلار در هر روز. افزایش نرخ بهره پس از سال ۲۰۲۲ جذابیت سود تضمین‌شده را برای خریداران بیش‌تر کرد.
خریداران آرامش، فروشندگان ریسک
اندازه بازار اعتبار خصوصی بر پایه برآوردهای رایج به نزدیک ۲ هزار میلیارد دلار رسیده است؛ رقمی هم‌تراز تولید ناخالص سالانه اقتصاد ایتالیا. برخی ناظران مالی نگران شفافیت ارزش‌گذاری این وام‌ها هستند، چون در بازار آزاد خرید و فروش نمی‌شوند. اگر نکول، یعنی ناتوانی وام‌گیرنده در بازپرداخت، افزایش یابد، فشار آن به ترازنامه بیمه‌گرها می‌رسد.
مدافعان این مدل می‌گویند بدهی بلندمدت بیمه‌گر با دارایی بلندمدت او همخوانی دارد. به باور آنان، خطر هجوم ناگهانی مشتریان برای برداشت پول در بیمه کم‌تر از بانک است. ناظران بازارهای جهانی این پیوند را یکی از نقاط سنجش سلامت نظام مالی آمریکا می‌دانند. هر نشانه‌ای از تنش در آن می‌تواند بر تمایل سرمایه‌گذاران به دارایی‌های امن اثر بگذارد.
نظرات کاربران