به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از فورچون، بازدهی اوراق قرضه ۳۰ ساله آمریکا به بالاترین سطح خود از سال ۲۰۰۲ رسیده است. بازدهی اوراق ۱۰ ساله نیز تنها در ماه سپتامبر بیش از نیم واحد درصد بالا رفت و به حدود ۵٫۳ درصد رسید. این رقم، بدترین عملکرد ماهانه اوراق دولتی آمریکا در ۴ سال گذشته است. بازدهی و قیمت اوراق همواره در جهت مخالف حرکت می‌کنند؛ پس بازدهی بالاتر یعنی ارزش کم‌تر اوراق در دست دارندگان آن.
جورج کالهون، استاد مالی کمّی، در یادداشتی تحلیلی ریشه این تحول را در سیاست‌های کوین وارش می‌بیند. به نوشته او، وارش شاید سخت‌گیرترین رئیس فدرال رزرو از زمان پل ولکر باشد؛ ولکر در دهه ۱۹۸۰ تورم را با نرخ بهره بسیار بالا مهار کرد. این تحول برای بازارهای دیگر هم اهمیت دارد. بازدهی بالاتر اوراق آمریکا معمولاً دلار را تقویت می‌کند و بر دارایی‌های بدون سود مانند طلا فشار می‌آورد.
چرا توضیح‌های معمول کافی نیست
کالهون عوامل فنی را برای توضیح این تغییر ناکافی می‌داند. یکی از این عوامل، کاهش «معامله پایه» است؛ یعنی صندوق‌های پوشش ریسک برای شرط‌بندی‌های اهرمی، اوراق کم‌تری می‌خرند. عامل دیگر «صرف مدت» است؛ سود اضافه‌ای که دارنده اوراق بلندمدت در برابر ریسک زمان طلب می‌کند. به باور نویسنده، این عوامل نمی‌توانند چنین جابه‌جایی‌ای را در بازاری ۴۰ هزار میلیارد دلاری توضیح دهند؛ بازاری بزرگ‌تر از کل تولید سالانه اقتصاد آمریکا.
او تورم، کسری بودجه و تنش‌های ژئوپلیتیک را ریسک‌هایی همیشگی می‌داند که در اوت و سپتامبر تغییر محسوسی نکرده‌اند. به نوشته او، محرک اصلی سخنرانی وارش در جکسون‌هول، نشست سالانه بانکداران مرکزی، بود. پس از آن، بازارها با احتمال ۸۰ درصد دست‌کم ۱۰۰ واحد پایه، یعنی ۱ واحد درصد، افزایش نرخ بهره بیش‌تر را پیش‌بینی کردند. شعار «نرخ بالاتر برای مدت طولانی‌تر» به «نرخ بسیار بالاتر برای مدت بسیار طولانی‌تر» تبدیل شد.
خاطره زیان‌های ۲۰۲۲
معامله‌گران تجربه دور قبل را از یاد نبرده‌اند. فدرال رزرو در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ نرخ بهره را طی ۱۷ ماه، ۵۲۵ واحد پایه بالا برد. اوراق ۱۰ ساله در آن دوره ۱۶ درصد ارزش از دست داد که ضعیف‌ترین بازده آن در یک قرن بود. صندوق اوراق بیش از ۲۰ ساله آی‌شرز نیز ۳۱٫۴ درصد افت کرد.
دامنه زیان به بانک‌ها هم رسید و افت ارزش اوراق «امن» در ورشکستگی سیلیکون ولی بنک نقش داشت. بانک‌های آمریکا در میانه ۲۰۲۳ نزدیک به ۷۰۰ میلیارد دلار زیان تحقق‌نیافته داشتند؛ یعنی افت ارزش دارایی‌هایی که هنوز فروخته نشده‌اند. این رقم حدود ۲ هزار دلار به ازای هر شهروند آمریکایی است و ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلیارد دلار از آن هنوز باقی است. نرخ وام مسکن نیز در همان دوره از ۳ درصد به نزدیک ۸ درصد رسید.
کالهون می‌پذیرد که ۲۰۲۶ تکرار ۲۰۲۲ نیست و شاید نگرانی بازار بیش از اندازه باشد. با این حال، به نوشته او، وارش افت اوراق را بهای اعتبار فدرال رزرو می‌داند. هزینه این سیاست را مصرف‌کنندگان، صاحبان خانه، شرکت‌ها و بانک‌ها می‌پردازند. بیرون از آمریکا نیز نرخ بالاتر و دلار قوی‌تر بر اقتصادها و ارزهایی مانند ین ژاپن فشار می‌آورد.
نظرات کاربران