در بازاری که بازیگران با شرایط اقتصادی، محدودیت‌های نهادی و ریسک‌های مشترک مواجه‌اند، تضعیف یک رقیب لزوما به تقویت موقعیت رقابتی منجر نمی‌شود. گاهی این اقدام به تضعیف اعتمادی می‌انجامد که همه بازیگران برای ادامه فعالیت به آن نیاز دارند. هیچ کسب‌وکاری در خلا فعالیت نمی‌کند. اعتبار هر شرکت، علاوه بر عملکرد خودش، از شرایط بازار و برداشت عمومی از صنعت نیز تاثیر می‌پذیرد. در چنین فضایی، تخریب اعتبار یک رقیب ممکن است در ظاهر فرصتی برای جذب مشتری یا افزایش سهم بازار ایجاد کند. بااین‌حال، اگر این اقدام به کاهش اعتماد عمومی به کل صنعت منجر شود، همه بازیگران با هزینه‌های بیشتری مواجه خواهند شد. مساله فقط اعتبار یک شرکت نیست. بلکه پایداری بستری است که رقابت در آن شکل می‌گیرد.
اعتماد عمومی را نمی‌توان به‌طور کامل در مرزهای یک سازمان محصور کرد. در بسیاری از صنایع، به‌ویژه فناوری مالی، تجربه منفی کاربران با یک بازیگر ممکن است بر برداشت آن‌ها از سایر بازیگران نیز اثر بگذارد. این انتقال نگرانی، به‌ویژه زمانی محتمل است که مخاطبان تفاوت میان شرکت‌ها، سازوکارهای فعالیت آن‌ها یا سطح ریسک هرکدام را به‌خوبی نشناسند. در چنین شرایطی، آسیب به اعتبار یک کسب‌وکار می‌تواند به بی‌اعتمادی گسترده‌تر منجر شود. بازسازی اعتماد نیز به زمان، منابع و ارتباطات مستمر نیاز دارد. هزینه‌ای که ممکن است از منفعت حاصل از یک پیروزی کوتاه‌مدت بیشتر باشد. در ارزیابی یک تصمیم ارتباطی، پرسش فقط این نیست که چه مزیتی در کوتاه‌مدت به دست می‌آید. باید دید این تصمیم چه اثری بر آینده بازار، اعتماد عمومی و امکان ادامه فعالیت کسب‌وکارها خواهد داشت.
رقابت حرفه‌ای به معنای نادیده‌گرفتن ضعف‌های رقبا یا چشم‌پوشی از مزیت‌های رقابتی نیست. تفاوت در شیوه رقابت است. می‌توان با عملکرد بهتر، نوآوری، شفافیت و ارتباط مؤثر جایگاه خود را تقویت کرد، بی‌آنکه برای این کار به تخریب اعتبار دیگران متوسل شد.به‌ویژه در شرایطی که یک صنعت با بحران‌های پی‌درپی مواجه است، نگاه کوتاه‌مدت می‌تواند هزینه‌هایی بلندمدت ایجاد کند. در چنین فضایی، حفظ اعتماد بازار نه صرفاً یک مسئولیت اخلاقی، بلکه بخشی از منافع راهبردی هر کسب‌وکار است. بنابراین روابط عمومی راهبردی مستلزم درک پیوند میان اعتبار سازمان، اعتماد عمومی و پایداری بازار است. هر تصمیم ارتباطی باید علاوه بر نتیجه فوری، از منظر پیامدهای بلندمدت آن نیز ارزیابی شود. گاهی چشم‌پوشی از یک مزیت مقطعی، تصمیمی عقلانی‌تر است؛ به‌ویژه زمانی که دستیابی به آن می‌تواند به تضعیف بستری منجر شود که بقای خود سازمان نیز به آن وابسته است. رقابت هوشمندانه همیشه به معنای تضعیف رقیب نیست؛ گاهی به معنای حفظ اعتمادی است که بدون آن، هیچ‌یک از بازیگران امکان رشد پایدار نخواهند داشت.
*بلک‌پی‌آر (Black PR) به اقداماتی ارتباطی گفته می‌شود که با انتشار اطلاعات نادرست یا گمراه‌کننده و با هدف آسیب‌زدن به اعتبار رقبا انجام می‌گیرند. این رویکرد ممکن است در کوتاه‌مدت مزیت رقابتی ایجاد کند؛ اما در محیط‌های بحران‌زده، پیامدهای آن می‌تواند فراتر از یک کسب‌وکار باشد.
نظرات کاربران