به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، بررسی قیمت‌های پیشنهادی مسکن در چهار کلان‌شهر شیراز، اصفهان، تبریز و مشهد نشان می‌دهد این شهرها با شهرهای جدید و کوچک‌تر پیرامونشان فاصله قیمتی قابل‌توجهی دارند. الگویی مشابه پیش‌تر میان تهران و شهرهایی مانند پردیس دیده شده بود. اکنون همین الگو در کلان‌شهرهای دیگر نیز تکرار می‌شود.
این شکاف برای خانواری که پس‌انداز محدودی دارد، اهمیت عملی دارد. همین تفاوت قیمت می‌تواند مرز میان خرید خانه و ادامه اجاره‌نشینی باشد. با این حال، ارزان‌تر بودن قیمت هر متر مربع، تمام هزینه زندگی در شهر اقماری را نشان نمی‌دهد.
قیمت آگهی، نه قیمت معامله
داده‌های این بررسی از قیمت‌هایی به دست آمده است که فروشندگان در پلتفرم‌های آنلاین آگهی کرده‌اند. قیمت پیشنهادی در واقع سقف انتظار فروشنده است. معامله نهایی معمولاً پس از چانه‌زنی و گاهی با رقمی پایین‌تر بسته می‌شود. بنابراین این ارقام جهت و اندازه تقریبی شکاف را نشان می‌دهند، نه قیمت قطعی بازار را.
در این بازار، دو طرف در دو مسیر متفاوت حرکت می‌کنند. فروشنده در مرکز کلان‌شهر انتظار قیمت بالا را حفظ می‌کند. خریدار با بودجه محدود به سمت حاشیه می‌رود. نتیجه این کشمکش، انتقال بخشی از تقاضا به شهرهای جدید و شهرهای کوچک اطراف است.
هزینه‌های پنهان فاصله
قیمت پایین‌تر در شهرهایی مانند صدرا در نزدیکی شیراز یا پردیس در شرق تهران، هزینه‌های دیگری را نیز به همراه دارد. رفت‌وآمد روزانه به شهر اصلی، زمان و هزینه حمل‌ونقل را افزایش می‌دهد. دسترسی به خدمات درمانی، آموزشی و تجاری نیز در این شهرها اغلب محدودتر است. برآورد واقعی صرفه‌جویی، تنها با کنار هم گذاشتن همه این هزینه‌ها ممکن می‌شود.
در کنار این‌ها، تغییرات این شکاف یک شاخص بازار هم به شمار می‌رود. اگر فاصله قیمت مرکز و حاشیه به‌تدریج کم شود، این روند معمولاً از سرریز تقاضا به شهرهای اطراف خبر می‌دهد. اگر فاصله بیش‌تر شود، احتمالاً تقاضای شهرهای اقماری هنوز محدود است یا زیرساخت‌ها جذابیت کافی ندارند.
پیشینه شهرهای اقماری
شهرهای جدید در ایران با هدف جذب سرریز جمعیت کلان‌شهرها و کاهش فشار بر بازار مسکن مرکز شکل گرفتند. پردیس برای تهران و صدرا برای شیراز از نمونه‌های شناخته‌شده این سیاست هستند. میزان موفقیت این شهرها در جذب جمعیت، به کیفیت راه‌های ارتباطی، حمل‌ونقل عمومی و خدمات شهری وابسته بوده است.
نظرات کاربران