به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، مقام‌های چینی تلاش برای جهانی‌کردن یوان را شتاب داده‌اند. تمرکز این مرحله دیگر فقط تسویه حساب‌های تجاری نیست. پکن اکنون به دنبال آن است که یوان در سرمایه‌گذاری، تأمین مالی و ذخایر ارزی کشورها نیز جای بیش‌تری پیدا کند.
اهمیت این تحول در تفاوت میان «ارز تجارت» و «ارز مالی» است. ارز تجارت فقط برای پرداخت پول کالا به کار می‌رود. ارز مالی اما ارزی است که کشورها و شرکت‌ها آن را نگه می‌دارند، با آن وام می‌گیرند و در دارایی‌هایش سرمایه‌گذاری می‌کنند. جایگاه کنونی دلار دقیقاً از همین نقش دوم می‌آید.
فاصله یوان و دلار در اعداد
داده‌های صندوق بین‌المللی پول نشان می‌دهد سهم یوان از ذخایر ارزی بانک‌های مرکزی جهان حدود ۲ درصد است. سهم دلار در همین سبد بیش از ۵۰ درصد برآورد می‌شود. به زبان ساده، از هر ۱۰۰ دلار ذخیره ارزی جهان، تنها حدود ۲ دلار به یوان نگهداری می‌شود.
در پرداخت‌های بین‌المللی نیز سهم یوان در شبکه سوئیفت، یعنی سامانه پیام‌رسان اصلی انتقال پول میان بانک‌ها، در سال‌های اخیر حدود ۳ تا ۴ درصد بوده است. چین برای کاهش وابستگی به این شبکه، سامانه پرداخت فرامرزی خود با نام CIPS را توسعه داده است. این سامانه امکان تسویه مستقیم با یوان را برای بانک‌های خارجی فراهم می‌کند.
کشمکش اعتماد و آزادی سرمایه
مانع اصلی پیش روی یوان، محدودیت‌های چین بر جریان سرمایه است. سرمایه‌گذار خارجی زمانی ارزی را نگه می‌دارد که بتواند آزادانه آن را وارد و خارج کند. ساختن یک اکوسیستم مالی جامع، یعنی بازار اوراق عمیق‌تر، ابزارهای پوشش ریسک و دسترسی آسان‌تر، پاسخ پکن به همین چالش ارزیابی می‌شود.
برای اقتصادهایی که شریک تجاری بزرگ چین هستند، این روند اهمیت عملی دارد. گسترش ابزارهای مالی یوانی می‌تواند هزینه تبدیل ارز و وابستگی به دلار را در بخشی از مبادلات کاهش دهد. با این حال، محتمل‌ترین سناریو تغییری تدریجی و چندساله است، نه جابه‌جایی سریع در بازار ارز.
یوان از سال ۲۰۱۶ به سبد حق برداشت ویژه صندوق بین‌المللی پول پیوسته است؛ سبدی که ارزهای اصلی ذخیره جهانی را در بر می‌گیرد. از آن زمان، پکن گام‌هایی مانند توافق‌های سوآپ ارزی، یعنی مبادله مستقیم ارز با بانک‌های مرکزی دیگر، را نیز دنبال کرده است. مرحله تازه، ادامه همین مسیر با سرعتی بیش‌تر به نظر می‌رسد.
نظرات کاربران