به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد تولید نفت ایران در مرداد و اوایل شهریور امسال ۳۵ تا ۳۶ درصد کمتر از مدت مشابه سال قبل بوده است. این کاهش هم‌زمان با بازگشت محاصره دریایی و محدود شدن مسیرهای صادرات نفت ثبت شد.
اهمیت این عدد برای خانوارها از آن‌جاست که نفت یکی از اصلی‌ترین منابع ورود ارز به کشور است. کاهش فروش نفت یعنی ارز کمتری وارد بازار می‌شود. همین موضوع معمولاً بر نرخ دلار، هزینه واردات و در ادامه بر قیمت کالاها اثر می‌گذارد.
از هر ۳ بشکه، ۱ بشکه کمتر
افت ۳۶ درصدی را می‌توان ساده‌تر هم دید. به‌طور تقریبی، از هر ۳ بشکه‌ای که سال گذشته در همین فصل تولید می‌شد، اکنون بیش از ۱ بشکه تولید نمی‌شود. این میزان کاهش در یک بازه کوتاه چندماهه، از تغییرات معمول فصلی بزرگ‌تر است.
داده‌ها نشان می‌دهد ریشه این افت بیشتر در صادرات است تا در توان فنی تولید. وقتی نفتکش‌ها نتوانند بار خود را به مقصد برسانند، مخازن ذخیره‌سازی پر می‌شود. در این حالت، تولیدکننده ناچار است برداشت از چاه‌ها را کاهش دهد؛ چون نفتِ فروش‌نرفته جایی برای نگهداری ندارد.
کشمکش عرضه ارز و تقاضای بازار
در بازار ارز، دو نیرو در برابر هم قرار می‌گیرند. از یک سو، کاهش درآمد نفتی دست سیاست‌گذار را برای تزریق ارز به بازار می‌بندد. از سوی دیگر، تقاضا برای ارز وارداتی و ارز حفظ ارزش دارایی کم نمی‌شود. نتیجه این کشمکش، به میزان ذخایر ارزی در دسترس و مدت ادامه محدودیت‌ها بستگی دارد.
پیامد دیگر به بودجه دولت مربوط است. بخشی از هزینه‌های جاری دولت به درآمد نفت وابسته است. کمبود این درآمد ممکن است به افزایش کسری بودجه، یعنی فاصله میان درآمد و هزینه دولت، منجر شود. تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد کسری بودجه در صورت جبران از منابع پولی، یکی از محرک‌های تورم است.
در سطح جهانی، اثر خروج بخشی از نفت ایران بر قیمت‌ها به ظرفیت مازاد دیگر تولیدکنندگان بستگی دارد. ظرفیت مازاد یعنی تولیدی که کشورها می‌توانند در کوتاه‌مدت به بازار اضافه کنند. آمار ماه‌های آینده نشان خواهد داد این کاهش موقتی است یا به روندی پایدار تبدیل می‌شود.
نظرات کاربران