به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، بانک شهر در مهرماه ۱۴۰۵ سه واگذاری ملکی انجام داد و از محل آن‌ها حدود ۱۳ هزار و ۳۷۵ میلیارد تومان سود شناسایی کرد. این رقم بیش از ۱۳ همت است؛ هر همت برابر هزار میلیارد تومان است. به‌طور میانگین، هر واگذاری نزدیک به ۴ هزار و ۴۶۰ میلیارد تومان سود در دفاتر بانک ثبت کرده است.
اهمیت این خبر در یک پرسش ساده است: چه مقدار از این سود به پول نقد تبدیل شده است؟ در حسابداری، شناسایی سود با دریافت پول یکی نیست. بانک ممکن است ملک را بفروشد و سود را ثبت کند، اما بخش بزرگی از بها را به‌صورت اقساطی یا در قالب مطالبات بعدی دریافت کند. برای سپرده‌گذار و سهامدار، تفاوت این دو، تفاوت میان توان واقعی بانک و رقمی روی کاغذ است.
سود حسابداری در برابر نقدینگی واقعی
سود حسابداری یعنی تفاوت قیمت فروش با ارزش دفتری ملک، که در صورت سود و زیان ثبت می‌شود. نقدینگی واقعی یعنی پولی که به حساب بانک واریز شده و می‌تواند صرف پرداخت وام یا پاسخ به برداشت سپرده‌ها شود. اگر بخش عمده بها هنوز وصول نشده باشد، این سود تا زمان دریافت اقساط، بیش‌تر جنبه دفتری دارد و ریسک عدم وصول نیز همراه آن باقی می‌ماند.
برای فعالان بازار سرمایه، این تفکیک اهمیت ویژه‌ای دارد. سود حاصل از فروش دارایی «غیرعملیاتی» است؛ یعنی از فعالیت اصلی بانک، یعنی جذب سپرده و اعطای تسهیلات، به دست نیامده و تکرارپذیر نیست. تحلیلگران معمولاً چنین سودی را جدا از سود عملیاتی بررسی می‌کنند تا تصویر دقیق‌تری از سودآوری پایدار بانک به دست آورند.
چرا بانک‌ها املاک خود را می‌فروشند؟
بانک‌های ایرانی طی سال‌های گذشته حجم بزرگی از املاک و دارایی‌های غیربانکی در ترازنامه خود انباشته‌اند. مقررات بانکی، بانک‌ها را به کاهش این دارایی‌ها و تمرکز بر فعالیت اصلی ملزم کرده است. فروش املاک می‌تواند نسبت کفایت سرمایه را بهبود دهد؛ این نسبت نشان می‌دهد سرمایه بانک تا چه حد توان پوشش ریسک دارایی‌هایش را دارد.
با این حال، شیوه تسویه این معاملات تعیین‌کننده است. داده‌های مربوط به میزان وجه نقد دریافتی، شرایط اقساط و هویت خریداران، معیار اصلی ارزیابی کیفیت این سود خواهد بود. انتظار می‌رود گزارش‌های تکمیلی بانک در سامانه کدال، که مرجع رسمی افشای اطلاعات شرکت‌های بورسی است، جزئیات بیش‌تری از این واگذاری‌ها را روشن کند.
نظرات کاربران