اقتصاد بازار نوظهور، اقتصاد یک کشور در حال توسعه است که با رشد خود، بیشتر با بازارهای جهانی درگیر می‌شود. کشورهایی که به عنوان اقتصاد بازار نوظهور طبقه‌بندی می‌شوند، کشورهایی هستند که برخی از ویژگی‌های یک بازار توسعه‌یافته را دارند، اما نه همه آنها را.ویژگی‌های بازارهای توسعه‌یافته می‌تواند شامل رشد اقتصادی قوی، درآمد سرانه بالا، بازارهای نقد سهام و بدهی، دسترسی سرمایه‌گذاران خارجی و یک سیستم نظارتی قابل اعتماد باشد.معمولاً با توسعه یک اقتصاد بازار نوظهور، بیشتر با اقتصاد جهانی ادغام می‌شود. می‌تواند نقدینگی بیشتری در بازارهای بدهی و سهام محلی، افزایش حجم تجارت و سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی داشته باشد. می‌تواند مؤسسات مالی و نظارتی مدرن ایجاد کند. برخی از اقتصادهای بازار نوظهور قابل توجه عبارتند از هند، مکزیک، روسیه، ایران، عربستان سعودی، چین و برزیل.اقتصاد بازار نوظهور از یک اقتصاد کم درآمد، کمتر توسعه یافته و اغلب پیش صنعتی به سمت یک اقتصاد مدرن و صنعتی با سطح زندگی بالاتر در حال گذار است.
نکات کلیدی
- اقتصاد بازار نوظهور، اقتصادی است که در حال گذار به یک اقتصاد توسعه‌یافته است.
- اقتصادهای بازار نوظهور معمولاً دارای یک واحد پول، بازار سهام و سیستم بانکی واحد هستند. آنها در حال صنعتی شدن هستند.
- اقتصادهای بازار نوظهور به دلیل رشد سریع خود می‌توانند بازده بیشتری را برای سرمایه‌گذاران ارائه دهند.
- آنها همچنین به دلیل وضعیت خود، قرار گرفتن بیشتر در معرض برخی از خطرات ذاتی را ارائه می‌دهند.
- بازارهای نوظهور معمولاً اصلاحاتی را که به مرور زمان در بازارهای توسعه‌یافته دیده می‌شوند، اتخاذ می‌کنند.
درک یک اقتصاد بازار نوظهور
سرمایه‌گذاران به دلیل چشم‌انداز بازده بالا به دنبال بازارهای نوظهور هستند، زیرا این بازارها اغلب رشد اقتصادی سریع‌تری را تجربه می‌کنند که با تولید ناخالص داخلی (GDP) اندازه‌گیری می‌شود. با این حال، بازده بالاتر معمولاً با ریسک بسیار بیشتری همراه است.
خطرات بازارهای نوظهور
خطرات می‌تواند شامل بی‌ثباتی سیاسی، مشکلات زیرساختی داخلی، نوسانات ارزی و سهام غیر نقد باشد، زیرا بسیاری از شرکت‌های بزرگ ممکن است هنوز دولتی یا خصوصی باشند. بورس‌های محلی ممکن است بازارهای نقد را به سرمایه‌گذاران خارجی ارائه ندهند.بازارهای نوظهور عموماً مؤسسات بازار و نظارتی بسیار توسعه‌یافته‌ای مانند آنچه در کشورهای توسعه‌یافته یافت می‌شود، ندارند. کارایی بازار و استانداردهای سختگیرانه در حسابداری و مقررات اوراق بهادار عموماً با اقتصادهای پیشرفته مانند ایالات متحده، اروپا و ژاپن همتراز نیستند.
نشانه‌های پیشرفت
بازارهای نوظهور معمولاً دارای یک زیرساخت مالی فیزیکی، از جمله بانک‌ها، بورس اوراق بهادار و یک واحد پول واحد هستند. یک جنبه کلیدی اقتصادهای بازار نوظهور این است که آنها اصلاحات و مؤسساتی مانند کشورهای توسعه‌یافته مدرن را به مرور زمان اتخاذ می‌کنند. این امر باعث رشد اقتصادی می‌شود.اقتصادهای بازار نوظهور تمایل دارند از فعالیت‌هایی که بر استخراج کشاورزی و منابع متمرکز هستند، به سمت فعالیت‌های صنعتی و تولیدی حرکت کنند. دولت‌های آنها معمولاً استراتژی‌های صنعتی و تجاری عمدی را برای تشویق رشد اقتصادی و صنعتی شدن دنبال می‌کنند. این استراتژی‌ها شامل رشد صادرات محور و صنعتی شدن جایگزین واردات است.رشد صادرات محور بیشتر برای اقتصادهایی که نوظهور در نظر گرفته می‌شوند، معمول است زیرا تعامل و تجارت بیشتر با اقتصاد جهانی را ترویج می‌کند. کشورهای بازار نوظهور همچنین اغلب برنامه‌های داخلی مانند سرمایه‌گذاری در سیستم‌های آموزشی، ساخت زیرساخت‌های فیزیکی و وضع اصلاحات قانونی برای تضمین حقوق مالکیت سرمایه‌گذاران را دنبال می‌کنند.بازارهای مرزی معمولاً از بازارهای نوظهور کوچکتر با درآمد سرانه کمتر، نقدینگی بازار کمتر و صنعتی شدن کمتر هستند. آنها فرصت‌های سرمایه‌گذاری جذابی را ارائه می‌دهند، اما بازارهای مرزی برای سرمایه‌گذاران نسبت به بازارهای نوظهور پرخطرتر در نظر گرفته می‌شوند.
نحوه طبقه‌بندی اقتصادهای بازار نوظهور
اقتصادهای بازار نوظهور به روش‌های مختلفی طبقه‌بندی می‌شوند. سطوح درآمد، کیفیت سیستم‌های مالی و نرخ‌های رشد همگی معیارهای رایجی هستند، اما لیست دقیق اقتصادهای بازار نوظهور بسته به اینکه از چه کسی می‌پرسید، می‌تواند متفاوت باشد.صندوق بین‌المللی پول (IMF) ۲۰ کشور را به عنوان بازار نوظهور طبقه‌بندی می‌کند. مورگان استنلی کپیتال اینترنشنال (MSCI) ۲۴ کشور را به عنوان بازار نوظهور طبقه‌بندی می‌کند. استاندارد اند پورز (S&P)، FTSE راسل و داو جونز نیز در طبقه‌بندی کشورها به عنوان بازارهای نوظهور کمی متفاوت هستند.یک کشور می‌تواند با ارتقاء آن به وضعیت کشور توسعه‌یافته یا تنزل آن به یک کشور مرزی به تشخیص هر یک از این مؤسسات از لیست حذف شود. کشورهای توسعه‌یافته نیز ممکن است به یک بازار نوظهور تنزل پیدا کنند، همانطور که در مورد یونان اتفاق افتاد. بازارهای مرزی مانند قطر و آرژانتین ممکن است به بازارهای نوظهور ارتقا یابند.
اقتصاد بازار نوظهور چیست؟
به طور کلی، اقتصاد بازار نوظهور اقتصادی در نظر گرفته می‌شود که در حال گذار به یک اقتصاد بازار توسعه‌یافته است. دارای رشد سریع GDP، افزایش درآمد سرانه، افزایش نقدینگی بازارهای بدهی و سهام و یک زیرساخت سیستم مالی تثبیت شده است.
چه کشورهایی به عنوان بازارهای نوظهور طبقه‌بندی می‌شوند؟
طبقه‌بندی‌ها متفاوت است، اما به اصطلاح کشورهای BRICS پنج بازار نوظهور با رشد اقتصادی و فرصت‌های بزرگ برای سرمایه‌گذاری را نشان می‌دهند: برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی. GDP این کشورها به طور پیوسته از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۳ افزایش یافته است. داده‌های سال ۲۰۲۴ هنوز در دسترس نیست.انتظار می‌رود این روند در سال‌های آینده نیز ادامه داشته باشد.
آیا بازارهای نوظهور سرمایه‌گذاری‌های خوبی هستند؟
آنها می‌توانند به دلیل تمایل خود به رشد سریع GDP در مقایسه با بازارهای بالغ‌تر، سرمایه‌گذاری‌های خوبی باشند، اما سرمایه‌گذاری در بازارهای نوظهور می‌تواند به دلیل بی‌ثباتی سیاسی بالقوه، عدم وجود اطلاعات قابل اعتماد، نوسانات ارزی، نقدینگی کمتر و نوسانات سرمایه‌گذاری خطرناک باشد.سرمایه‌گذاران باید قبل از انجام هرگونه سرمایه‌گذاری، ریسک‌ها و پاداش‌های بالقوه را به دقت بررسی کنند.
نتیجه‌گیری
کشورهایی که به عنوان اقتصادهای بازار نوظهور طبقه‌بندی می‌شوند، کشورهایی با اقتصادهایی هستند که در حال گذار به توسعه‌یافته هستند. آنها دارای یک واحد پول، بازار سهام و سیستم بانکی واحد هستند و در حال صنعتی شدن هستند.اقتصادهای بازار نوظهور می‌توانند به دلیل رشد سریع و بازده بیشتر برای سرمایه‌گذاران جذاب باشند، اما به دلیل بی‌ثباتی سیاسی یا نوسانات ارزی، قرار گرفتن بیشتر در معرض و ریسک بیشتری نیز دارند.
نظرات کاربران