اتحادیه کارگری چیست؟

اتحادیه کارگری چیست؟

اتحادیه کارگری، سازمانی متشکل از کارگران یک حرفه، صنعت یا شرکت است که برای نمایندگی کارگران در مذاکرات با مدیریت بر سر مسائل دستمزد، مزایا و شرایط کاری تشکیل می‌شود. نمایندگان اتحادیه با کارفرمایان در فرایندی به نام مذاکره جمعی وارد گفت‌وگو می‌شوند. این فرایند به توافقی موقت منجر می‌شود که برای نهایی شدن نیاز به رأی اکثریت اعضای اتحادیه دارد.

اتحادیه‌های کارگری در ایالات متحده سابقه‌ای طولانی دارند. اولین اتحادیه در سال ۱۷۹۴ توسط کفاشان فیلادلفیا تأسیس شد. فدراسیون تجارت‌ها و اتحادیه‌های کارگری سازمان‌یافته در سال ۱۸۸۱ تشکیل شد و پنج سال بعد، فدراسیون کارگری آمریکا (AFL) ایجاد شد.

نکات کلیدی:

• اتحادیه کارگری منافع جمعی کارگران را نمایندگی می‌کند و بر سر دستمزد و شرایط کاری با کارفرمایان مذاکره می‌کند.

• اتحادیه‌های مدرن دارای شعب محلی هستند که تحت منشورهای سازمان ملی فعالیت می‌کنند.

• قانون ایالات متحده کارفرما را ملزم به مذاکره صادقانه با اتحادیه می‌کند، اما کارفرما مجبور به پذیرش شرایط خاصی نیست.

نحوه عملکرد اتحادیه کارگری

اتحادیه‌های کارگری عموماً ساختاری دموکراتیک دارند و با برگزاری انتخابات، مسئولانی را برای تصمیم‌گیری به نفع اعضا انتخاب می‌کنند. کارمندان به اتحادیه حق عضویت پرداخت می‌کنند و در ازای آن، اتحادیه به‌عنوان نماینده آن‌ها عمل می‌کند.

اتحادیه‌های کارگری اغلب مختص یک صنعت هستند و امروزه بیشتر در میان کارکنان بخش عمومی (دولتی) و صنایع حمل‌ونقل و خدمات عمومی رایج‌اند.

برای تشکیل اتحادیه، گروهی محلی از کارمندان منشوری از یک سازمان کارگری ملی دریافت می‌کنند. دو سازمان بزرگ که بر اکثر اتحادیه‌های کارگری در ایالات متحده نظارت دارند، فدراسیون تغییر برای پیروزی (CtW) و فدراسیون کارگری آمریکا و کنگره سازمان‌های صنعتی (AFL-CIO) هستند. AFL-CIO در سال ۱۹۵۵ پس از ادغام دو گروه تشکیل شد و CtW در سال ۲۰۰۵ از آن جدا شد.

تقریباً همه اتحادیه‌ها ساختار و عملکرد مشابهی دارند. قانون ایالات متحده کارفرما را ملزم به مذاکره صادقانه با اتحادیه می‌کند، اما کارفرما مجبور به پذیرش شرایط خاصی نیست. چندین دور مذاکره بین واحد مذاکره اتحادیه—گروهی از اعضا که وظیفه دارند اطمینان حاصل کنند اعضای اتحادیه به‌درستی جبران و نمایندگی می‌شوند—و کارفرما انجام می‌شود.

توافق مذاکره جمعی (CBA) در نهایت توافق و امضا می‌شود. این توافق، مقیاس‌های دستمزد و سایر شرایط استخدام مانند روزهای تعطیل، مرخصی استعلاجی، مزایا، ساعات کاری و شرایط کاری را مشخص می‌کند.

پس از امضای CBA، کارفرما نمی‌تواند توافق را بدون تأیید نماینده اتحادیه تغییر دهد؛ با این حال، توافق‌های CBA در نهایت منقضی می‌شوند و در این زمان، اتحادیه کارگری و مدیریت باید توافقی جدید مذاکره و امضا کنند.

مهم: با وجود مزایای اتحادیه‌ها برای کارگران، عضویت در آن‌ها از اوج خود در اواسط قرن بیستم به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است.

مثال اتحادیه کارگری

انجمن ملی آموزش (NEA) که نماینده معلمان و دیگر متخصصان آموزشی است، بزرگ‌ترین اتحادیه کارگری در ایالات متحده با حدود ۳ میلیون عضو است.

این انجمن، معلمان مدارس دولتی، معلمان جایگزین، اعضای هیئت علمی آموزش عالی، کارکنان پشتیبانی آموزشی، مدیران، معلمان بازنشسته و دانشجویانی که برای معلم شدن آماده می‌شوند را نمایندگی می‌کند.

NEA با سیستم‌های آموزشی محلی و ایالتی همکاری می‌کند تا دستمزد و شرایط کاری مناسبی برای اعضای خود تعیین کند، در کنار سایر فعالیت‌ها.

تاریخچه اتحادیه‌های کارگری

اتحادیه‌های کارگری نقش مهمی در نیروی کار ایالات متحده ایفا کرده‌اند. در فضای صنعتی، اتحادیه‌ها برای شرایط کاری ایمن‌تر، ساعات کاری بهتر و دستمزد بالاتر مبارزه کردند. همچنین برای توقف کار کودکان تلاش کردند.

تاریخچه اتحادیه‌های کارگری در ایالات متحده به پیش از تأسیس این کشور بازمی‌گردد؛ اولین اعتصاب در سال ۱۷۶۸ رخ داد، زمانی که خیاطان نیویورک علیه کاهش دستمزد اعتراض کردند. در نتیجه، انجمن فدرال کفاشان در سال ۱۷۹۴ در فیلادلفیا ایجاد شد و به‌عنوان آغاز سازمان‌دهی اتحادیه‌های صنفی شناخته می‌شود.

در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، امتناع از پذیرش سیاه‌پوستان، زنان و گروه‌های مهاجر در اتحادیه‌های کارگری رایج بود و گروه‌های محروم اتحادیه‌های خود را تشکیل دادند. امروزه، عضویت در اتحادیه‌های کارگری بسیار متنوع است و زنان و کارگران سیاه‌پوست و لاتین‌تبار بیش از پیش در آن حضور دارند، اگرچه کارگران آسیایی کمتر نمایندگی می‌شوند.

حق تشکیل اتحادیه‌ها در سال ۱۹۳۵ با قانون ملی روابط کار، معروف به قانون واگنر، تثبیت شد. این قانون به کارگران اتحادیه‌ای حق اعتصاب و مذاکره جمعی برای شرایط کاری را داد. این قانون، مذاکره جمعی را تشویق کرد، تاکتیک‌های ناعادلانه کارفرمایان را متوقف کرد و اجرایی آن را به یک نهاد مستقل جدید، هیئت ملی روابط کار، سپرد.

۱۴.۴ میلیون

تعداد کارگران حقوق‌بگیر ایالات متحده که در سال ۲۰۲۳ عضو اتحادیه‌های کارگری بودند.

در سال‌های اخیر، قوانین و تصمیمات دادگاه‌ها توانایی اتحادیه‌ها برای سازمان‌دهی را تضعیف کرده‌اند. امروزه، قوانین حق کار در ۲۷ ایالت قراردادهایی را که کارگران را ملزم به عضویت در اتحادیه برای به دست آوردن یا حفظ شغل می‌کنند، ممنوع کرده‌اند.

کارکنان بخش عمومی نمی‌توانند برای حمایت از فعالیت‌های مذاکره جمعی اتحادیه ملزم به پرداخت حق عضویت شوند، طبق تصمیم دیوان عالی ایالات متحده در سال ۲۰۱۸ در پرونده Janus v. American Federation of State, County, and Municipal Employees.

در مارس ۲۰۲۱، مجلس نمایندگان ایالات متحده قانون حفاظت از حق سازمان‌دهی (PRO Act) را تصویب کرد. این قانون حامی اتحادیه‌ها، تشکیل اتحادیه‌ها را آسان‌تر می‌کند و قوانین حق کار را لغو می‌کند. تا سپتامبر ۲۰۲۲، این قانون در سنا متوقف شده است، با مخالفت اکثر جمهوری‌خواهان و ارجاع آن به کمیته بهداشت، آموزش، کار و بازنشستگی.

اتحادیه‌های کارگری امروز

عضویت در اتحادیه‌های کارگری در ایالات متحده در دهه ۱۹۵۰، زمانی که تقریباً یک‌سوم نیروی کار توسط اتحادیه‌ها نمایندگی می‌شد، به اوج خود رسید. از آن زمان، اتحادیه‌ها به دلایل متعددی، از جمله فروپاشی تولید داخلی که بسیاری از مشاغل یقه‌آبی را فراهم می‌کرد، به‌طور مداوم کاهش یافته‌اند.

گزارشی که در اواخر سال ۲۰۲۳ توسط وزارت خزانه‌داری ایالات متحده منتشر شد، ارتباط قوی بین کاهش نمایندگی اتحادیه‌ها و افزایش نابرابری درآمدی بین آمریکایی‌های طبقه متوسط و رده‌های پردرآمد را نشان می‌دهد.

امروزه، تنها حدود ۱۰٪ از کارگران آمریکایی توسط اتحادیه‌ها نمایندگی می‌شوند. مشاغل دولتی و بخش عمومی، از جمله معلمان، پلیس و آتش‌نشانان، بیشترین احتمال اتحادیه‌ای شدن را دارند و حدود یک‌سوم اعضای اتحادیه را تشکیل می‌دهند.

صنایعی با نرخ‌های نسبتاً بالای اتحادیه‌ای شدن شامل خدمات عمومی، حمل‌ونقل و انبارداری، خدمات آموزشی و صنایع سرگرمی هستند.

انتقادات از اتحادیه‌های کارگری

برخی از صاحبان کسب‌وکار، انجمن‌های صنعتی و اندیشکده‌ها از قوانین حق کار حمایت می‌کنند، به این دلیل که الزام عضویت در اتحادیه برای به دست آوردن شغل، رقابت در اقتصاد بازار آزاد را کاهش می‌دهد. برخی قراردادهای اتحادیه‌های کارگری، مانند اتحادیه‌های معلمان و پلیس، به دلیل دشوار کردن اخراج کارکنان ناکارآمد یا حتی خشن مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.

برای مثال، طبق مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۹ روی ۶۵۶ قرارداد اتحادیه پلیس در سراسر کشور، ۷۳٪ شامل فرایندی تجدیدنظر بود که در آن تصمیمات نهایی در مورد اخراج و تنبیه افسران در دست داورانی بود که بخشی از آن‌ها توسط اتحادیه پلیس محلی انتخاب می‌شدند. نتیجه این است که بسیاری از اقدامات انضباطی علیه افسران پلیس متجاوز لغو شده‌اند.

برخی در جنبش کارگری خواستار اخراج اتحادیه‌های پلیس شده‌اند، به این دلیل که از افسران خشن محافظت می‌کنند. توصیه‌های AFL-CIO در سال ۲۰۲۰ در مورد اصلاحات پلیس اظهار داشت که بهترین راه برای رسیدگی به خشونت پلیس، تعامل با اتحادیه‌های پلیس است، نه انزوای آن‌ها.

اتحادیه‌های کارگری گاهی در فعالیت‌های مجرمانه سازمان‌یافته دخیل بوده‌اند. گزارش وزارت دادگستری ایالات متحده می‌گوید: «تا سال ۲۰۲۰، ایالات متحده در ۲۴ پرونده مدنی RICO مرتبط با سازمان‌های کارگری وابسته به برادری بین‌المللی تیمسترها (IBT)، اتحادیه بین‌المللی کارگران آمریکای شمالی (LIUNA)، اتحادیه سابق کارکنان هتل‌ها و رستوران‌ها (HEREIU) و انجمن بین‌المللی کارگران بندر (ILA) به نتیجه رسیده است.»

نقش سیاسی اتحادیه‌های کارگری

اتحادیه‌های کارگری نقش مهمی در سیاست ایفا می‌کنند، از کاندیداها در انتخابات محلی و ملی حمایت می‌کنند و منافع اعضای خود را در مسائل ایمنی شغلی نمایندگی می‌کنند. تصمیم دیوان عالی در سال ۲۰۱۸ که پرداخت اجباری حق عضویت برای کارگران بخش عمومی تحت حمایت اتحادیه‌ها را ممنوع کرد، توانایی اتحادیه‌ها برای تأمین مالی حمایت‌های سیاسی را تضعیف کرد.

حزب دموکرات در برنامه خود از جنبش کارگری حمایت می‌کند و بسیاری از تأییدهای اتحادیه‌های کارگری را به دست می‌آورد. برخی اتحادیه‌ها، از جمله گروه‌های اجرای قانون، تمایل به حمایت از کاندیداهای جمهوری‌خواه دارند.

به‌طور سنتی، حزب جمهوری‌خواه اتحادیه‌ها را تهدیدی برای آزادی در محل کار می‌داند و با قوانینی مانند PRO Act که سازمان‌دهی اتحادیه‌ها را آسان‌تر می‌کند، مخالف است.

اتحادیه‌های کارگری چه می‌کنند؟

اتحادیه‌های کارگری به‌صورت جمعی و فردی از اعضای خود نمایندگی می‌کنند.

مذاکره‌کنندگان اتحادیه با مذاکره‌کنندگان مدیریت برای توافق بر سر دستمزد، مزایا و شرایط کاری برای کارگرانی که نمایندگی می‌کنند، ملاقات می‌کنند. این گفت‌وگوها به قراردادی منجر می‌شود که باید تأیید اعضای اتحادیه را دریافت کند.

در روزمره، اتحادیه‌های کارگری ممکن است از کارگرانی که شکایاتی علیه کارفرمایان خود دارند یا با اخراج یا اقدامات انضباطی مواجه‌اند، نمایندگی کنند. آن‌ها همچنین نقشی در اطمینان از رعایت شرایط قرارداد بین کارمندان و کارفرمایان دارند، معمولاً از طریق اعضای عادی که در اتحادیه سمت دارند.

مثال‌هایی از اتحادیه‌های کارگری چیست؟

اتحادیه‌های صنفی، کارگرانی را نمایندگی می‌کنند که شغل خاصی انجام می‌دهند. فدراسیون کارگری آمریکا و کنگره سازمان‌های صنعتی (AFL-CIO) یک اتحادیه صنفی است. اتحادیه‌های صنعتی، کارگران یک صنعت خاص را نمایندگی می‌کنند، مانند انجمن ملی آموزش (NEA). NEA بزرگ‌ترین اتحادیه کارگری در ایالات متحده است.

چه تعداد از کارگران ایالات متحده عضو اتحادیه‌های کارگری هستند؟

در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۴.۴ میلیون کارگر حقوق‌بگیر در ایالات متحده عضو اتحادیه‌های کارگری بودند. این حدود ۱۰٪ از جمعیت شاغل است.

نتیجه‌گیری

اتحادیه کارگری، سازمانی است که توسط کارگران برای مذاکره در مورد دستمزد بهتر، شرایط کاری ایمن‌تر و مزایای بهبودیافته تشکیل می‌شود. اتحادیه کارگری نمایندگانی را برای مذاکره با کارفرما از طرف اعضای خود انتخاب می‌کند. اتحادیه‌های کارگری در ایالات متحده تاریخچه‌ای طولانی و پرافتخار در مبارزه برای حقوق و حمایت‌های کارگری دارند.