عرضه اوراق بهادار چیست؟
عرضه، فرآیندی برای ارائه اوراق بهادار به منظور جذب سرمایه از سرمایه‌گذاران است. شرکت‌ها ممکن است برای تأمین مالی کسب‌وکار خود، اوراق قرضه یا سهام به سرمایه‌گذاران عرضه کنند.
اصطلاح «عرضه» همچنین به یک سری از سهام یا اوراق قرضه اشاره دارد که به عموم ارائه شده‌اند و معمولاً به مجموعه‌ای از ابزارها مربوط می‌شود که تحت یک عرضه منتشر شده‌اند.
نکات کلیدی
- عرضه، ارائه اوراق بهادار جدید به سرمایه‌گذاران به منظور جذب سرمایه است.
- عرضه اوراق قرضه تا زمانی که تمایل سرمایه‌گذاران برای بدهی شرکت وجود داشته باشد، امکان‌پذیر است. این تمایل تحت تأثیر توانایی شرکت در پرداخت تعهدات اوراق قرضه قرار دارد.
- عرضه‌های اضافی سهام منجر به رقیق‌شدن سهام (کاهش ارزش سهم به دلیل افزایش تعداد سهام) می‌شود که ممکن است قیمت سهام را کاهش دهد.
درک مفهوم عرضه
انتشار اوراق بهادار می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد. شرکت‌ها ممکن است یک عرضه جدید (new issue) داشته باشند که در آن برای اولین بار اوراق بهاداری را منتشر می‌کنند، یا یک عرضه مجدد (seasoned issue) داشته باشند که در آن یک شرکت باسابقه، سهام بیشتری عرضه می‌کند. به طور کلی، «عرضه» معمولاً به یک ارائه خاص اشاره دارد. به عنوان مثال، اگر شرکتی گروهی از اوراق قرضه ۱۰ ساله را به عموم بفروشد، آن مجموعه از اوراق قرضه به عنوان یک عرضه واحد شناخته می‌شود.اگر شرکتی به سرمایه نیاز داشته باشد، از جمله گزینه‌هایش فروش سهام یا انتشار اوراق قرضه است. در یک عرضه ثانویه (secondary offering)، هیئت مدیره به انتشار سهام بیشتر رأی می‌دهد و تعداد سهام موجود در بازار برای معامله را افزایش می‌دهد. عواید حاصل از فروش سهام اضافی به عموم مستقیماً به شرکت می‌رسد.به همین ترتیب، اگر کسب‌وکاری بخواهد بدهی موجود را منتقل کرده و همزمان بدهی جدیدی ایجاد کند، ممکن است تصمیم به انتشار اوراق قرضه بگیرد. شرکت از سرمایه‌گذاران پول قرض می‌کند و آن را با بهره بازپرداخت می‌کند. بهره، هزینه‌ای قابل کسر از مالیات است که هزینه استقراض شرکت را کاهش می‌دهد.
عوامل مؤثر در انتشار سهام یا اوراق قرضه
شرکت‌ها هنگام تصمیم‌گیری در مورد فروش سهام یا انتشار اوراق قرضه، باید اهداف تجاری خود را در نظر بگیرند. انتشار سهام یا اوراق قرضه به منظور جذب سرمایه برای پروژه‌ها می‌تواند بر ساختار سرمایه (capital structure) یک شرکت (که ترکیبی از بدهی و حقوق صاحبان سهام است) تأثیر بگذارد. میزان وزنی که ساختار یک شرکت به بدهی یا سرمایه (حقوق صاحبان سهام) می‌دهد، هزینه سرمایه (cost of capital) شرکت را تعیین می‌کند. هزینه انتشار بدهی، نرخ بهره‌ای است که شرکت منتشرکننده باید به طور دوره‌ای به سرمایه‌گذاران و وام‌دهندگان خود بپردازد. هزینه انتشار سهام، پرداخت سود سهام است. یافتن تعادل مناسب بین این دو نوع اوراق بهادار می‌تواند به شرکت کمک کند تا از پرداخت هزینه سرمایه بالا اجتناب کند.پول حاصل از سرمایه‌گذاری در سهام نیازی به بازپرداخت ندارد و سود سهام مرتبط با سهام نیز مانند بهره اوراق قرضه، لزوماً نباید پرداخت شود. از آنجا که هر عرضه سهام، مالکیت سرمایه‌گذار در شرکت را تغییر می‌دهد، میزان سهامی که یک شرکت می‌تواند منتشر کند محدودیت دارد، زیرا رقیق‌شدن سهام (dilution) به یک مشکل تبدیل می‌شود.با این حال، شرکت‌ها تا زمانی که سرمایه‌گذاران مایل به ایفای نقش وام‌دهنده باشند، می‌توانند اوراق قرضه منتشر کنند. از آنجا که شرکت‌ها می‌توانند نرخ بهره کمتری به دارندگان اوراق قرضه بپردازند و کنترل بیشتری بر تأمین مالی داشته باشند، انتشار اوراق قرضه نسبت به استقراض از بانک هزینه کمتری دارد. اوراق قرضه، مالکیت یا عملکرد شرکتی که سهام آن متعلق به سهامداران است را تغییر نمی‌دهد، در حالی که فروش سهام این کار را می‌کند. ثبت سوابق برای دارندگان اوراق قرضه ساده‌تر است، زیرا تمام اوراق قرضه با همان عرضه، نرخ بهره یکسان و تاریخ سررسید (maturity date) یکسانی دارند. عرضه‌های اوراق قرضه نیز نسبت به انتشار سهام انعطاف‌پذیری بیشتری دارند.
پذیره‌نویسی سهام و اوراق قرضه
شرکت‌هایی که سهام و اوراق قرضه منتشر می‌کنند ممکن است از بانک‌های سرمایه‌گذاری (investment banks) برای تسهیل این فرآیند استفاده کنند. به عنوان مثال، اگر شرکتی تصمیم به فروش اوراق قرضه بگیرد، بانک سرمایه‌گذاری ارزش و میزان ریسک شرکت را تعیین می‌کند، سپس قیمت‌ها را مشخص کرده و در نهایت اوراق قرضه را پذیره‌نویسی (underwrites) کرده و به صورت عمومی یا خصوصی در آنچه عرضه خصوصی (private placement) نامیده می‌شود، می‌فروشد. بانک‌های سرمایه‌گذاری همچنین ممکن است سهام یا سایر اوراق بهادار را برای یک عرضه اولیه عمومی (IPO) یا عرضه عمومی ثانویه پذیره‌نویسی کنند. ممکن است مدیران دفتر ثبت سفارش (Book runners) به حساب‌های بزرگتر اختصاص داده شوند.پذیره‌نویسی شامل انجام تحقیقات کامل و ارزیابی میزان ریسک مرتبط با یک عرضه جدید است. این بررسی به تعیین نرخ‌های استقراض منصفانه برای وام‌ها کمک می‌کند و با قیمت‌گذاری دقیق ریسک سرمایه‌گذاری، بازاری برای اوراق بهادار (securities) ایجاد می‌کند. اگر ریسک بیش از حد بالا تشخیص داده شود، ممکن است یک پذیره‌نویس از مشارکت امتناع کند یا بازده بالاتری را مطالبه نماید. پذیره‌نویسی تضمین می‌کند که IPO شرکت، میزان سرمایه مورد نیاز را جذب خواهد کرد و برای پذیره‌نویسان، سود یا منفعتی (premium) برای خدماتشان فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاران از فرآیند بررسی دقیق (vetting) که پذیره‌نویسی فراهم می‌کند و توانایی‌ای که به آنها برای تصمیم‌گیری آگاهانه سرمایه‌گذاری می‌دهد، بهره‌مند می‌شوند.این نوع پذیره‌نویسی می‌تواند شامل سهام فردی و همچنین اوراق بدهی، از جمله اوراق قرضه دولتی، شرکتی یا شهرداری باشد. پذیره‌نویسان یا کارفرمایان آنها این اوراق بهادار را خریداری می‌کنند تا آنها را برای کسب سود مجدداً به سرمایه‌گذاران یا معامله‌گران (dealers) (که آنها را به خریداران دیگر می‌فروشند) بفروشند. هنگامی که بیش از یک پذیره‌نویس یا گروهی از پذیره‌نویسان درگیر باشند، این فرآیند به عنوان سندیکای پذیره‌نویسان (underwriter syndicate) شناخته می‌شود.
نظرات کاربران