قرارداد احتمالی چیست؟

قرارداد احتمالی نوعی توافق است که در آن یکی از طرفین پس از وقوع یک رویداد مشخص، باید اقدام خاصی انجام دهد. این نوع قراردادها معمولاً در بیمه‌نامه‌هایی استفاده می‌شوند که پوشش برای بلایای طبیعی یا مرگ را ارائه می‌دهند. برای مثال، شرکت بیمه تا زمانی که رویدادی تحت پوشش، مانند آتش‌سوزی منجر به خسارت مالی نشود، موظف به پرداخت به بیمه‌شده نیست. قراردادهای احتمالی—که گاهی «بیمه احتمالی» نیز نامیده می‌شوند—به این دلیل مفید هستند که معمولاً به خریدار کمک می‌کنند تا ریسک مالی خود را کاهش دهد.

نکات کلیدی

• قرارداد احتمالی توافقی است که رفتار یکی از طرفین به وقوع یک رویداد خاص بستگی دارد.
• رویدادهای محرک در قراردادهای احتمالی، رویدادهایی هستند که هیچ‌یک از طرفین کنترلی بر آن ندارند، مانند بلایای طبیعی یا مرگ.
• بیمه‌نامه‌ها از قراردادهای احتمالی استفاده می‌کنند، به طوری که شرکت بیمه تا وقوع رویدادی مانند آتش‌سوزی منجر به خسارت، موظف به پرداخت نیست.

نحوه کار قراردادهای احتمالی

قراردادهای احتمالی ریشه در قمار دارند و در حقوق روم باستان به‌عنوان قراردادهایی مرتبط با رویدادهای شانسی ظاهر شده‌اند. در حوزه‌ی بیمه، قرارداد احتمالی به توافقی اشاره دارد که در آن پرداختی که به بیمه‌شده صورت می‌گیرد، نامتوازن است. تا زمانی که بیمه‌نامه منجر به پرداخت نشود، بیمه‌شده فقط حق بیمه پرداخت می‌کند بدون آن‌که چیزی در ازای آن دریافت کند، جز پوشش بیمه‌ای. زمانی که پرداخت صورت می‌گیرد، ممکن است بسیار بیشتر از مجموع حق بیمه‌های پرداختی باشد. اگر رویداد رخ ندهد، تعهد موجود در قرارداد نیز انجام نخواهد شد.

ارزیابی ریسک یک عامل مهم برای طرفی است که ریسک بالاتری را می‌پذیرد هنگام بررسی قرارداد احتمالی. بیمه‌نامه‌های عمر، نمونه‌ای از قراردادهای احتمالی هستند، چرا که تا زمانی که رویداد (مرگ) رخ ندهد، برای دارنده‌ی بیمه‌نامه فایده‌ای ندارند. تنها پس از وقوع مرگ، بیمه‌نامه اجازه پرداخت مبلغ توافق‌شده یا خدمات تعیین‌شده در قرارداد را می‌دهد.

مرگ یک فرد رویدادی نامشخص است، چرا که هیچ‌کس نمی‌تواند با قطعیت پیش‌بینی کند چه زمانی فرد بیمه‌شده فوت خواهد کرد. با این حال، مبلغی که ذی‌نفع بیمه دریافت خواهد کرد معمولاً بسیار بیشتر از مجموع حق بیمه‌های پرداخت‌شده است.

در برخی موارد، اگر بیمه‌شده حق بیمه‌های منظم را برای حفظ اعتبار بیمه‌نامه پرداخت نکرده باشد، شرکت بیمه موظف به پرداخت مزایای بیمه‌ای نیست—even اگر قبلاً برخی پرداخت‌ها انجام شده باشد. در برخی انواع دیگر از بیمه‌ها، اگر بیمه‌شده در طول مدت بیمه فوت نکند، در زمان سررسید بیمه‌نامه هیچ مبلغی پرداخت نخواهد شد، مانند بیمه عمر مدت‌دار.

سالیانه‌ها و قراردادهای احتمالی

نوع دیگری از قرارداد احتمالی، که در آن هر طرف سطح معینی از ریسک را می‌پذیرد، قرارداد سالیانه (Annuity) است. قرارداد سالیانه توافقی است میان یک سرمایه‌گذار فردی و یک شرکت بیمه، به‌گونه‌ای که سرمایه‌گذار مبلغ یک‌جا یا مجموعه‌ای از حق بیمه‌ها را به ارائه‌دهنده‌ی سالیانه پرداخت می‌کند. در عوض، این قرارداد شرکت بیمه را از نظر قانونی موظف می‌سازد تا پس از رسیدن فرد به نقطه‌ای مشخص مانند بازنشستگی، پرداخت‌های منظم به او (که به او «دارنده سالیانه» یا annuitant می‌گویند) انجام دهد.

با این حال، سرمایه‌گذار ممکن است با ریسک از دست دادن مبلغ پرداخت‌شده مواجه شود، اگر پیش از موعد اقدام به برداشت پول کند. از سوی دیگر، اگر فرد عمر طولانی‌تری داشته باشد، ممکن است پرداخت‌هایی دریافت کند که بسیار بیشتر از مبلغ اولیه‌ی پرداخت‌شده برای سالیانه باشد.

قراردادهای سالیانه می‌توانند برای سرمایه‌گذاران بسیار مفید باشند، اما ممکن است پیچیدگی زیادی هم داشته باشند. انواع مختلفی از قراردادهای سالیانه وجود دارد، هر کدام با قوانین خاص خود، از جمله نحوه و زمان‌بندی پرداخت‌ها، ساختار کارمزدها، و جریمه‌های برداشت زودهنگام.

ملاحظات ویژه

برای سرمایه‌گذارانی که قصد دارند منابع بازنشستگی خود را به وارث منتقل کنند، نکته‌ی مهمی وجود دارد: کنگره‌ی ایالات متحده در سال ۲۰۱۹ قانون SECURE را تصویب کرد که تغییراتی در قوانین مربوط به وارثان حساب‌های بازنشستگی ایجاد کرد. از سال ۲۰۲۰، وارثان غیرهمسر باید کل موجودی حساب ارث‌برده‌شده را طی ۱۰ سال پس از فوت صاحب حساب برداشت کنند.

در گذشته، وارثان می‌توانستند این برداشت‌ها را در طول عمر خود گسترش دهند، اما قانون جدید این امکان را حذف کرده است. این بدان معناست که تمام وجوه، از جمله قراردادهای سالیانه درون حساب بازنشستگی، باید در چارچوب همان قاعده‌ی ۱۰ ساله برداشت شوند.

همچنین، قانون جدید ریسک‌های قانونی شرکت‌های بیمه را کاهش می‌دهد، زیرا مسئولیت آن‌ها در صورت عدم پرداخت قراردادهای سالیانه محدودتر شده است. به عبارت دیگر، قانون توانایی صاحب حساب برای شکایت از ارائه‌دهنده‌ی سالیانه بابت نقض قرارداد را کاهش داده است.

بنابراین، بسیار مهم است که سرمایه‌گذاران با یک مشاور مالی مشورت کنند تا جزئیات دقیق هر قرارداد احتمالی را بررسی کرده و تأثیرات قانون SECURE را بر برنامه‌ریزی مالی خود در نظر بگیرند.