قوانین یورک-آنتورپ چیست؟

قوانین یورک-آنتورپ مجموعه‌ای از مقررات دریایی هستند که پروتکل‌های مربوط به کالاهای دورریخته‌شده (جتیسون) را تنظیم می‌کنند. اغلب، قراردادها و بارنامه‌ها این قوانین دریایی را در بر می‌گیرند و از آن‌ها به‌عنوان چارچوبی برای تعیین مسئولیت و تخصیص هزینه‌های مربوط به کالاهای گم‌شده یا آسیب‌دیده استفاده می‌کنند. این قوانین به مفادی تقسیم می‌شوند که به تعیین تعهدات هزینه‌ای کمک می‌کنند. این مفاد شامل میانگین عمومی (General Average) برای تخصیص هزینه‌های زیان‌ها، میانگین خاص (Particular Average) مربوط به مالک کالا، و میانگین نجات (Salvage Average) که برای عملیات نجات و گروه‌های امدادی اعمال می‌شود.

نکات کلیدی

• قوانین یورک-آنتورپ مجموعه‌ای از مقررات دریایی مربوط به کالاهای دورریخته‌شده هستند.
• این قوانین از سال 1890 شکل گرفته‌اند.
• این قوانین کدی‌سازی اصل حقوقی میانگین عمومی هستند.

نحوه عملکرد قوانین یورک-آنتورپ

قوانین یورک-آنتورپ مجموعه‌ای از مقررات دریایی هستند که در سال 1890 تدوین شدند. این قوانین که از زمان ایجاد چندین بار اصلاح شده‌اند، حقوق و تعهدات مالکان کشتی و کالا را در مواردی که برای نجات کشتی باید بخشی از کالا دور ریخته شود، مشخص می‌کنند. به‌طور کلی، بارنامه‌ها، قراردادهای اجاره کشتی و بیمه‌نامه‌های دریایی شامل مفاد قوانین یورک-آنتورپ در متن خود هستند.

قوانین یورک-آنتورپ سه اصل روشن را بیان می‌کنند که همگی باید برای اعمال این قوانین رعایت شوند:

1. خطر برای کشتی باید قریب‌الوقوع باشد.
2. باید بخشی از کالای کشتی به‌صورت داوطلبانه برای نجات کل کشتی دور ریخته شود.
3. تلاش برای اجتناب از خطر باید موفقیت‌آمیز باشد.

اگر موقعیتی تمام این شرایط را داشته باشد، همه طرف‌های درگیر در ماجراي دریایی باید به‌صورت متناسب در بار مالی زیان‌های واردشده به مالک یا مالکان کالایی که برای نجات کشتی دور ریخته شده است، سهیم شوند.

مهم: برای اعمال قوانین یورک-آنتورپ، هر سه اصل باید رعایت شوند.

خاستگاه قوانین یورک-آنتورپ

قوانین یورک-آنتورپ کدی‌سازی اصلی به نام قانون میانگین عمومی هستند. اگرچه خود قوانین یورک-آنتورپ قدمت زیادی دارند، قانون میانگین عمومی اصل دریایی بسیار قدیمی‌تری است که ریشه‌های آن به یونان باستان بازمی‌گردد. این قانون مجاب می‌کند که همه طرف‌های درگیر در یک ماجراي دریایی باید به‌صورت متناسب در زیان‌های ناشی از فداکاری‌هایی که برای نجات باقی‌مانده کالا انجام می‌شود، سهیم شوند.

چه زمانی از قوانین یورک-آنتورپ استفاده می‌شود؟

در شرایط تهدیدآمیز برای جان در دریا، کاپیتان و خدمه ممکن است لازم بدانند که کالا را دور بریزند. دور ریختن کالا (جتیسون) اصطلاحی دریایی است که به‌عنوان آخرین راه‌حل در موقعیت‌های اضطراری استفاده می‌شود، جایی که خدمه برای تثبیت کشتی، کالا را به دریا می‌اندازند. اگر کشتی به دلیل آسیب به بدنه، شرایط آب‌وهوایی یا غیره تهدید شود، خدمه کالا را دور می‌ریزند.

اگرچه دور ریختن کالا به‌عنوان آخرین راه‌حل انجام می‌شود، خدمه باید به‌سرعت اقدام به پرتاب کالا به دریا کنند، به این معنا که زمانی برای بررسی اینکه کالای کدام مالک دور ریخته می‌شود، ندارند. در اینجاست که قوانین یورک-آنتورپ وارد عمل می‌شوند، زیرا کسانی که کالایشان از دست رفته است، از سود مالک کشتی و مالکان سایر کالاها غرامت دریافت می‌کنند.

به‌روزرسانی برای سال 2025

آخرین نسخه قوانین یورک-آنتورپ در سال 2016 توسط کمیته بین‌المللی دریایی (CMI) به‌روزرسانی شد و در حال حاضر به‌طور گسترده در صنعت دریایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این قوانین به‌صورت دوره‌ای بازنگری می‌شوند تا با تغییرات صنعت حمل‌ونقل تجاری هماهنگ شوند. به‌عنوان مثال، نسخه 2016 شامل توضیحات بیشتری در مورد هزینه‌های مرتبط با سوخت یا ذخایر در میانگین عمومی، تمدید دوره زمانی برای پوشش هزینه‌های رنگ‌آمیزی یا پوشش کف کشتی از 12 ماه به 24 ماه، و اصلاحاتی در مورد پرداخت‌های نجات است که مورد استقبال مالکان کشتی قرار گرفته است، زیرا منجر به تسویه عادلانه‌تر می‌شود.

هیچ اطلاعات خاصی در مورد به‌روزرسانی‌های جدید برای سال 2025 وجود ندارد، اما قوانین یورک-آنتورپ همچنان چارچوبی حیاتی برای مدیریت میانگین عمومی در صنعت دریایی باقی می‌مانند و از تخصیص عادلانه زیان‌ها در شرایط اضطراری اطمینان می‌دهند. اگر به اطلاعات بیشتری درباره کاربرد این قوانین یا جزئیات خاص نیاز دارید، لطفاً جزئیات بیشتری ارائه دهید!