داوری یک مکانیسم برای حل اختلافات بین سرمایه‌گذاران و کارگزاران، یا بین کارگزاران است. این فرآیند توسط سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی (FINRA) نظارت می‌شود و تصمیمات آن نهایی و الزام‌آور هستند. داوری از میانجی‌گری متمایز است، که در آن طرفین مذاکره می‌کنند تا به یک توافق داوطلبانه برسند و تصمیمات تنها در صورتی الزام‌آور هستند که همه طرف‌ها با آن‌ها موافقت کنند.
داوری با ثبت شکایت سرمایه‌گذار یکسان نیست، که در آن سرمایه‌گذار ادعای تخلف از سوی کارگزار را مطرح می‌کند، اما هیچ اختلاف خاصی با آن کارگزار ندارد که برای آن خواستار جبران خسارت باشد.
داوری چگونه کار می‌کند؟
در عمل، داوری مشابه یک دعوی قضایی است، اما ممکن است به دلیل هزینه‌های کمتر و تعهدات زمانی کمتر برای همه طرف‌های درگیر ترجیح داده شود.
نکات کلیدی
- داوری با ثبت شکایت سرمایه‌گذار یکسان نیست.
- داوری ممکن است به دلیل هزینه‌ها و تعهدات زمانی کمتر نسبت به دعوی قضایی برای همه طرف‌های درگیر ترجیح داده شود.
- اختلافات کمتر از ۵۰,۰۰۰ دلار نیازی به جلسات حضوری ندارند.
- برای اختلافات بین ۵۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ دلار، جلسات حضوری با یک داور واحد مورد نیاز است.
- هنگامی که یک سرمایه‌گذار یا کارگزار اختلاف خاصی با کارگزار ثبت‌شده در FINRA دارد، می‌توانند ادعایی را نزد FINRA ثبت کنند که تخلف ادعایی و میزان خسارتی که درخواست می‌کنند را بیان کند.
FINRA یک هیئت متشکل از سه متخصص صنعت مالی را منصوب می‌کند که، مگر اینکه طرف زیان‌دیده درخواست دیگری داشته باشد، در صنعت اوراق بهادار مشغول به کار نیستند. این امر برای حذف تعصب در نظر گرفته شده است، اما اگر یکی از طرف‌ها مشکوک به تعصب یکی از اعضای هیئت باشد، می‌تواند درخواست تغییر دهد.
جلسات داوری
برای اختلافات کمتر از ۵۰,۰۰۰ دلار، جلسات حضوری ضروری تلقی نمی‌شوند؛ در عوض، هر دو طرف مواد کتبی را به یک داور واحد ارائه می‌دهند که پرونده را تصمیم‌گیری می‌کند. برای اختلافات بین ۵۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ دلار، جلسات حضوری با یک داور واحد رایج‌ترین روش هستند.
برای اختلافات بیش از ۱۰۰,۰۰۰ دلار، جلسات حضوری با سه داور استاندارد است. اکثریت هیئت سه‌نفره (یعنی دو نفر) برای تصمیم‌گیری لازم است. داوران ملزم به توضیح تصمیم خود نیستند.
طرف‌هایی که برای داوری اقدام می‌کنند می‌توانند خودشان را نمایندگی کنند یا وکیل استخدام کنند. به طور کلی، هیئت‌های داوری نسبت به سیستم قضایی کمتر رسمی هستند، بنابراین سرمایه‌گذاران حتی در صورت نمایندگی خودشان شانس معقولی برای موفقیت دارند.
نکته مهم: هزینه‌هایی برای ثبت درخواست داوری وجود دارد، به علاوه هزینه‌های زمان و سفر که سرمایه‌گذاران باید هنگام پیگیری این گزینه در نظر بگیرند.
ملاحظات ویژه
هیئت‌های داوری لزوماً کل مبلغ درخواستی در یک اختلاف را اعطا نمی‌کنند. برای مثال، اگر سرمایه‌گذاری ادعایی علیه کارگزار خود برای ۳۸,۰۰۰ دلار ثبت کند، هیئت ممکن است به نفع سرمایه‌گذار تصمیم بگیرد، اما تنها ۱۰,۰۰۰ دلار اعطا کند.
تصمیمات داوری الزام‌آور هستند و جز در شرایط بسیار محدود قابل تجدیدنظر نیستند. از سوی دیگر، فرآیند میانجی‌گری FINRA الزام‌آور نیست مگر اینکه هر دو طرف با توافق موافقت کنند.
انجمن وکلای داوری سرمایه‌گذاران عمومی از FINRA به دلیل کمبود تنوع در هیئت‌های داوری و اقدامات ضعیف در برابر تعصب و تضاد منافع انتقاد کرده است. این تنظیم‌کننده استدلال کرده است که این انتقادات نابجا هستند، به‌ویژه تمرکز بر سن داوران.
در شرایط خدمات خود، اکثر کارگزاران از سرمایه‌گذاران می‌خواهند که برای حل اختلافات احتمالی به داوری اجباری رضایت دهند، به جای رفتن به دادگاه. از آنجا که FINRA تقریباً انحصار داوری را در اختیار دارد، هیئت‌های این سازمان تنها راه‌حل بسیاری از سرمایه‌گذاران هستند.
نظرات کاربران