هزینه سرمایه‌ای، هزینه‌ای است که به مبنای هزینه یک دارایی ثابت در ترازنامه یک شرکت اضافه می‌شود. هزینه‌های سرمایه‌ای هنگام ساخت یا خرید دارایی‌های ثابت متحمل می‌شوند. این هزینه‌ها در دوره‌ای که متحمل شده‌اند، هزینه‌زدایی نمی‌شوند، بلکه در طول زمان از طریق استهلاک یا مستهلک‌سازی شناسایی می‌شوند.
طبق اصول حسابداری پذیرفته‌شده عمومی (GAAP)، هزینه‌های قابل سرمایه‌ای، هزینه‌هایی هستند که برای آماده‌سازی یک دارایی برای استفاده موردنظر آن ضروری‌اند. با این حال، هزینه‌های دیگر مانند مجوزها و آموزش‌ها نمی‌توانند سرمایه‌ای شوند و نباید در هزینه کسب دارایی گنجانده شوند.
نکات کلیدی
- با هزینه‌های سرمایه‌ای، ارزش پولی هنگام خرید یک مورد از شرکت خارج نمی‌شود؛ بلکه به عنوان یک دارایی ثابت یا نامشهود حفظ می‌شود.
- هزینه‌های سرمایه‌ای در طول زمان استهلاک یا مستهلک می‌شوند به جای اینکه بلافاصله هزینه‌زدایی شوند.
- هدف از سرمایه‌ای کردن هزینه‌ها، تطبیق بهتر هزینه استفاده از یک دارایی با مدت زمانی است که دارایی درآمد تولید می‌کند.
- هر شرکت یک آستانه ارزش دلاری برای هزینه در مقابل هزینه قابل سرمایه‌ای تعیین می‌کند.
- حقوق و پاداش کارکنان ممکن است در شرایط خاصی سرمایه‌ای شوند.
درک هزینه‌های سرمایه‌ای
هنگام سرمایه‌ای کردن هزینه‌ها، یک شرکت از اصل تطبیق حسابداری پیروی می‌کند. اصل تطبیق، هزینه‌ها را در همان دوره‌ای که درآمدها مرتبط با آن‌ها ثبت می‌شوند، ثبت می‌کند. به عبارت دیگر، هدف این است که هزینه یک دارایی با دوره‌هایی که در آن استفاده می‌شود و در نتیجه درآمد تولید می‌کند، تطبیق داده شود، نه زمانی که هزینه اولیه متحمل شده است.
دارایی‌های بلندمدت در طول عمر مفید خود درآمد تولید خواهند کرد. بنابراین، هزینه‌های آن‌ها ممکن است در دوره‌ای طولانی استهلاک یا مستهلک شوند. طبق سازمان مالیاتی ایالات متحده، شما باید هزینه‌های بسیاری از انواع دارایی‌های تجاری را به طور کامل سرمایه‌ای کنید. این دارایی‌ها شامل، برای مثال، زمین، ساختمان‌ها، مبلمان، ماشین‌آلات، کامیون‌ها، و هزینه‌های حمل و نقل و نصب می‌شوند. دو نمونه دیگر شامل اختراعات و حقوق فرانشیز هستند.
برای مثال، هزینه‌های متحمل‌شده در طول ساخت انبار بلافاصله هزینه‌زدایی نمی‌شوند. هزینه‌های ساخت انبار، از جمله نیروی کار و تأمین مالی، می‌توانند به ارزش دفتری دارایی ثابت در ترازنامه اضافه شوند. این هزینه‌های سرمایه‌ای از طریق استهلاک در دوره‌های آینده، زمانی که درآمدها از خروجی کارخانه نیز شناسایی می‌شوند، هزینه‌زدایی خواهند شد.
توسعه نرم‌افزار به عنوان هزینه سرمایه‌ای
مثال دیگری از هزینه سرمایه‌ای، توسعه نرم‌افزار است. از سه مرحله توسعه نرم‌افزار—مرحله پروژه مقدماتی، مرحله توسعه برنامه، و مرحله پس از پیاده‌سازی/عملیات—تنها هزینه‌های مرحله توسعه برنامه باید سرمایه‌ای شوند.
یک شرکت هزینه‌هایی مانند حقوق و پاداش کارکنان پروژه، هزینه‌های بیمه بدهی، و هزینه‌های تبدیل داده از نرم‌افزار قدیمی را سرمایه‌ای می‌کند. با این حال، این هزینه‌ها تنها در صورتی می‌توانند سرمایه‌ای شوند که پروژه قبل از کاربرد نیاز به آزمایش اضافی داشته باشد.
مثال هزینه سرمایه‌ای
مثال یک مرکز برشته‌کاری قهوه را در نظر بگیرید. برخی از هزینه‌های احتمالی ساخت و بهره‌برداری از آن شامل سفارشی‌سازی فضا برای نیازهای تجاری، خرید تجهیزات برشته‌کاری و بسته‌بندی، و نصب آن‌ها می‌شود. علاوه بر ماشین‌آلات، شرکت همچنین باید دانه‌های قهوه سبز خریداری کند، به کارکنان برای برشته‌کاری و فروش قهوه حقوق بدهد، و هزینه‌های اضافی مانند بازاریابی، فروش و توزیع را پوشش دهد.
صورت‌حساب‌های خدماتی، کنترل آفات، حقوق کارکنان، و هر موردی که زیر آستانه سرمایه‌ای خاصی باشد، هزینه‌هایی در دفتر کل شرکت هستند. این‌ها به عنوان هزینه در نظر گرفته می‌شوند زیرا ارزش آن‌ها مستقیماً به یک دوره حسابداری خاص مرتبط است. اقلام خاصی، مانند یک لمیناتور 200 دلاری یا یک صندلی 50 دلاری، به دلیل هزینه نسبتاً پایین‌شان، حتی اگر در چندین دوره استفاده شوند، هزینه‌زدایی می‌شوند. هر شرکت آستانه دلاری خود را برای آنچه به عنوان هزینه در مقابل هزینه قابل سرمایه‌ای واجد شرایط است، تعیین می‌کند.
ماشین بسته‌بندی، برشته‌کن و ترازوهای کف مرکز برشته‌کاری به عنوان دارایی‌های ثابت در حساب‌های شرکت سرمایه‌ای می‌شوند. ارزش پولی با خرید این اقلام از شرکت خارج نمی‌شود. هنگامی که شرکت برشته‌کاری 40,000 دلار برای یک برشته‌کن قهوه خرج می‌کند، ارزش در تجهیزات به عنوان یک دارایی شرکت حفظ می‌شود. هزینه حمل و نصب تجهیزات یک هزینه سرمایه‌ای در حساب‌های شرکت است. به طور مشابه، هزینه‌های مربوط به کانتینرهای حمل، حمل‌ونقل از مزرعه به انبار، و مالیات‌ها نیز ممکن است سرمایه‌ای شوند.
هزینه‌های سرمایه‌ای در ابتدا به عنوان دارایی‌ها با هزینه تاریخی‌شان در ترازنامه ثبت می‌شوند. این هزینه‌های سرمایه‌ای از ترازنامه به صورت‌حساب درآمد منتقل می‌شوند و از طریق استهلاک یا مستهلک‌سازی هزینه‌زدایی می‌شوند. برای مثال، اگر برشته‌کن قهوه 40,000 دلاری عمر مفید هفت‌ساله و ارزش بازیافتی 5,000 دلاری داشته باشد، هزینه استهلاک سالانه 5,000 دلار خواهد بود [(40,000 دلار هزینه تاریخی - 5,000 دلار ارزش بازیافتی) / 7 سال].
مزایا و معایب هزینه سرمایه‌ای
مزایا
- هموارسازی هزینه‌ها: سرمایه‌ای کردن اقلام با ارزش دلاری بالا به شرکت اجازه می‌دهد هزینه‌ها را در چندین دوره پخش کند، و از ظاهر شدن هزینه‌های بزرگ در یک دوره به دلیل خرید اموال، کارخانه یا تجهیزات (PPE) جلوگیری می‌کند.
- سود اولیه بالاتر: با سرمایه‌ای کردن هزینه‌ها، یک شرکت در ابتدا سودهای بالاتری نسبت به هزینه‌زدایی یک‌جای هزینه‌ها نشان می‌دهد، که می‌تواند برای گزارش‌دهی مفید باشد.
معایب
- مالی‌های گمراه‌کننده بالقوه: سرمایه‌ای کردن نامناسب هزینه‌ها می‌تواند سرمایه‌گذاران را گمراه کند و باعث شود به نظر آید که حاشیه سود یک شرکت بالاتر از واقعیت است.
- نشانه‌هایی که یک شرکت ممکن است هزینه‌ها را به طور نامناسب سرمایه‌ای کند شامل حاشیه‌های سود غیرواقعی، کاهش ناگهانی جریان نقدی آزاد، افزایش در مخارج سرمایه‌ای، و رشد سریع دارایی‌های ثابت یا نامشهود در ترازنامه است.
- مالیات اولیه بالاتر: در حالی که سرمایه‌ای کردن هزینه‌ها منجر به سودهای اولیه بالاتر می‌شود، همچنین مالیات‌ها را در دوره‌های اولیه افزایش می‌دهد.
مثال هزینه سرمایه‌ای چیست؟
یک مثال از هزینه سرمایه‌ای ممکن است زمانی باشد که یک شرکت یک ماشین بزرگ برای خط مونتاژ خود خریداری می‌کند. اگر ماشین را به قیمت 1 میلیون دلار خریداری کند، به جای ثبت آن به عنوان هزینه 1 میلیون دلاری، هزینه را سرمایه‌ای می‌کند و آن را در طول عمر مفید تخمینی‌اش پخش می‌کند.
چه هزینه‌هایی می‌توانند سرمایه‌ای شوند؟
هزینه‌های سرمایه‌ای می‌توانند شامل هزینه‌های دارایی نامشهود مانند اختراعات، ایجاد نرم‌افزار، و علائم تجاری باشند. علاوه بر این، هزینه‌های سرمایه‌ای شامل حمل‌ونقل، نیروی کار، مالیات‌های فروش، و مواد می‌شوند.
چه هزینه‌هایی نمی‌توانند سرمایه‌ای شوند؟
هزینه‌هایی که نمی‌توانند سرمایه‌ای شوند معمولاً شامل عملیات روزانه یا هزینه‌های اختیاری مرتبط با یک دوره حسابداری خاص هستند تا اینکه به ارزش بلندمدت یک دارایی کمک کنند. نمونه‌هایی از هزینه‌هایی که باید در دوره کنونی ثبت شوند و نمی‌توانند سرمایه‌ای شوند شامل خدمات عمومی و بیمه هستند.
نتیجه‌گیری
هزینه‌های سرمایه‌ای به شرکت‌ها اجازه می‌دهند هزینه‌های دارایی‌های بلندمدت را در طول زمان پخش کنند و هزینه‌ها را با درآمد تولیدشده از کسب‌وکار هم‌راستا کنند. در حالی که این می‌تواند هزینه‌ها را هموار کرده و سودهای اولیه را افزایش دهد، همچنین ممکن است در کوتاه‌مدت به مالیات‌های بالاتر منجر شود و در صورت انجام نادرست، خطر مالی‌های گمراه‌کننده را به همراه داشته باشد. درک اینکه چه هزینه‌هایی می‌توانند و نمی‌توانند سرمایه‌ای شوند برای گزارش‌دهی مالی دقیق حیاتی است. بهتر است برای راهنمایی خاص‌تر با یک مشاور مالی یا مالیاتی مورد اعتماد مشورت کنید.
نظرات کاربران