نسبت پوشش عمر وام (LLCR) چیست؟

نسبت پوشش عمر وام (LLCR) چیست؟

نسبت پوشش عمر وام (LLCR) یک نسبت مالی است که برای تخمین توان پرداخت بدهی یک شرکت یا توانایی شرکت وام‌گیرنده در بازپرداخت وام معوق استفاده می‌شود. این نسبت با تقسیم ارزش فعلی خالص (NPV) وجوه در دسترس برای بازپرداخت بدهی بر میزان بدهی معوق محاسبه می‌شود.

LLCR مشابه نسبت پوشش خدمات بدهی (DSCR) است، اما به دلیل ماهیت بلندمدت خود، بیشتر در تأمین مالی پروژه‌ها استفاده می‌شود. DSCR تنها یک نقطه در زمان را در نظر می‌گیرد، در حالی که LLCR کل دوره عمر وام را پوشش می‌دهد.

نکات کلیدی:

• نسبت پوشش عمر وام (LLCR) یک نسبت مالی است که برای تخمین توان پرداخت بدهی یک شرکت یا توانایی شرکت وام‌گیرنده در بازپرداخت وام معوق استفاده می‌شود.
• این نسبت نشان‌دهنده تعداد دفعاتی است که جریان‌های نقدی یک پروژه می‌توانند بدهی معوق را در طول عمر وام بازپرداخت کنند.
• هرچه این نسبت بالاتر باشد، ریسک کمتری برای وام‌دهنده وجود دارد.

فرمول نسبت پوشش عمر وام (LLCR)

$\frac{\sum_{t=s}^{s+n}\frac{CF_t}{\left(1 + i\right)^t} + DR}{O_t}$

جایی که:

• $CF_t$: جریان‌های نقدی در دسترس برای خدمات بدهی در سال t
• $t$: دوره زمانی (سال)
• $s$: تعداد سال‌های مورد انتظار برای بازپرداخت بدهی
• $i$: میانگین وزنی هزینه سرمایه (WACC) بیان‌شده به صورت نرخ بهره
• $DR$: ذخیره نقدی در دسترس برای بازپرداخت بدهی (ذخیره بدهی)
• $O_t$: موجودی بدهی معوق در زمان ارزیابی

نحوه محاسبه نسبت پوشش عمر وام

LLCR را می‌توان با استفاده از فرمول بالا محاسبه کرد یا از یک روش میانبر استفاده کرد: تقسیم ارزش فعلی خالص جریان‌های نقدی آزاد پروژه بر ارزش فعلی بدهی معوق.

در این محاسبه، میانگین وزنی هزینه بدهی به عنوان نرخ تنزیل برای محاسبه ارزش فعلی خالص استفاده می‌شود و جریان‌های نقدی پروژه به طور خاص جریان‌های نقدی در دسترس برای خدمات بدهی (CFADS) هستند.

نسبت پوشش عمر وام چه چیزی را نشان می‌دهد؟

LLCR یک نسبت توان پرداخت است. این نسبت معیاری از تعداد دفعاتی است که جریان‌های نقدی یک پروژه می‌توانند بدهی معوق را در طول عمر وام بازپرداخت کنند. نسبت ۱.۰ برابر به این معناست که LLCR در سطح سربه‌سر قرار دارد. هرچه این نسبت بالاتر باشد، ریسک کمتری برای وام‌دهنده وجود دارد.

بسته به مشخصات ریسک پروژه، گاهی اوقات وام‌دهنده حساب ذخیره خدمات بدهی را الزامی می‌کند. در این صورت، صورت کسر LLCR شامل موجودی حساب ذخیره خواهد بود. توافق‌نامه‌های تأمین مالی پروژه معمولاً شامل شروطی هستند که سطوح LLCR را تعیین می‌کنند.

تفاوت بین LLCR و DSCR

در امور مالی شرکتی، نسبت پوشش خدمات بدهی (DSCR) معیاری از جریان نقدی در دسترس برای پرداخت تعهدات بدهی جاری است. این نسبت درآمد عملیاتی خالص را به صورت مضربی از تعهدات بدهی سررسیدشده در یک سال، شامل بهره، اصل بدهی، صندوق بازپرداخت و پرداخت‌های اجاره، بیان می‌کند. با این حال، DSCR تنها یک نقطه در زمان را در بر می‌گیرد، در حالی که LLCR چندین دوره زمانی را در نظر می‌گیرد که برای درک نقدینگی در دسترس برای وام‌های با افق زمانی متوسط تا Aegis: تا بلند مناسب‌تر است.

LLCR توسط تحلیلگران برای ارزیابی امکان‌پذیری مقدار مشخصی از بدهی و در نتیجه ارزیابی مشخصات ریسک و هزینه‌های مرتبط استفاده می‌شود. توضیح آن نسبت به DSCR کمتر مستقیم است، اما وقتی LLCR مقداری بیشتر از یک دارد، معمولاً اطمینان قوی برای سرمایه‌گذاران ایجاد می‌کند.

محدودیت‌های LLCR

یکی از محدودیت‌های LLCR این است که دوره‌های ضعیف را تشخیص نمی‌دهد، زیرا اساساً یک میانگین تنزیل‌شده را نشان می‌دهد که می‌تواند نقاط ضعف را هموار کند. به همین دلیل، اگر پروژه جریان‌های نقدی پایداری با سابقه بازپرداخت وام داشته باشد، یک قاعده کلی این است که LLCR باید تقریباً برابر با میانگین نسبت پوشش خدمات بدهی باشد.