مسئولیت بلندمدت چیست؟

مسئولیت بلندمدت چیست؟

مسئولیت بلندمدت به مسئولیت‌هایی گفته می‌شود که فرآیند تسویه آنها طولانی است. این نوع مسئولیت‌ها به دلیل زمان زیادی که برای حل‌وفصل ادعاها نیاز است، معمولاً با ادعاهای بالا اما گزارش‌نشده (IBNR) همراه هستند.

نکات کلیدی:

• مسئولیت بلندمدت دارای دوره تسویه طولانی است.

• ادعاهای بیمه مسئولیت اغلب شامل مبالغ هنگفتی هستند و ممکن است به تسویه یا پرونده‌های قضایی طولانی منجر شوند.

• مثال‌هایی از مسئولیت‌های بلندمدت شامل قصور پزشکی، تبعیض شغلی و موارد آزار کودکان است.

شناخت مسئولیت بلندمدت

اینکه دوره تسویه یک ادعای بیمه‌ای به عنوان مسئولیت بلندمدت یا کوتاه‌مدت طبقه‌بندی شود، به نوع ریسک تحت پوشش بستگی دارد. ادعاهای بیمه اموال معمولاً به‌سرعت تسویه می‌شوند، در حالی که ادعاهای بیمه مسئولیت اغلب به عنوان مسئولیت بلندمدت طبقه‌بندی می‌شوند.

ارائه‌دهندگان بیمه مسئولیت اغلب با ادعاهای جدیدی مواجه می‌شوند که مدت‌ها پس از وقوع رویداد ادعا ثبت می‌شوند. دلایل این دوره تسویه طولانی شامل موارد زیر است:

• ادعاهای بیمه مسئولیت معمولاً مبالغ زیادی را نسبت به سایر انواع ادعاهای بیمه‌ای در بر می‌گیرند.

• این ادعاها ممکن است به تسویه و همچنین پرونده‌های قضایی طولانی منجر شوند.

• شرکت بیمه اغلب می‌خواهد ادعا را به‌طور کامل بررسی کند تا اطمینان حاصل شود که ادعا معتبر است و تقلب نیست.

تأثیر مالی مسئولیت‌های بلندمدت

شرکت‌های بیمه‌ای که ریسک‌های بلندمدت را پوشش می‌دهند، ممکن است نسبت به شرکت‌هایی که ریسک‌های کوتاه‌مدت را پوشش می‌دهند، نسبت درآمد سرمایه‌گذاری (درآمد خالص سرمایه‌گذاری تقسیم بر حق بیمه‌های دریافتی) بالاتری داشته باشند. این نسبت برای سنجش سودآوری شرکت بیمه استفاده می‌شود. شرکت‌های بیمه معمولاً حق بیمه‌های دریافتی از مشتریان را سرمایه‌گذاری می‌کنند. سیاست‌هایی که ریسک‌های بلندمدت را پوشش می‌دهند، فاصله زمانی بیشتری بین دریافت حق بیمه و پرداخت ادعاها دارند. در نتیجه، ارائه‌دهندگان بیمه بلندمدت زمان بیشتری برای سرمایه‌گذاری حق بیمه‌ها دارند و می‌توانند بازده بالاتری کسب کنند.

با این حال، سیاست‌های پوشش‌دهنده مسئولیت‌های بلندمدت معمولاً نسبت زیان (زیان‌های متحمل‌شده تقسیم بر حق بیمه‌های دریافتی) و نسبت ترکیبی (زیان‌ها و هزینه‌های تنظیم زیان تقسیم بر حق بیمه‌های دریافتی) بالاتری دارند. نسبت ترکیبی نیز سودآوری شرکت بیمه را نشان می‌دهد و شامل حق بیمه‌های جمع‌آوری‌شده، ادعاهای پرداخت‌شده و هزینه‌های مربوط به ادعاها است. نسبت ترکیبی زیر ۱۰۰ درصد نشان‌دهنده سودآوری است، در حالی که نسبت بالای ۱۰۰ درصد به این معناست که شرکت بیمه بیشتر از حق بیمه‌های دریافتی، برای ادعاها هزینه می‌کند.

ملاحظات ویژه

از آنجا که ممکن است سال‌ها یا حتی دهه‌ها طول بکشد تا ادعایی ثبت و از طریق دادگاه‌ها حل‌وفصل شود، نگهداری دقیق سوابق امری ضروری است. شرکت‌هایی که با احتمال ادعاهای مسئولیت بلندمدت مواجه هستند، باید با احتیاط سوابق قدیمی را مدیریت کنند و آنها را تا زمانی که مشخص شود آیا سیاست‌های بیمه‌ای یا شواهدی از آنها در میان سوابق وجود دارد، حفظ کنند.

اگر شرکتی نتواند سیاست بیمه مسئولیت قدیمی را پیدا کند، باید به شواهد ثانویه مانند صورت‌جلسات شرکت، دفترهای حسابداری، گزارش‌های سالانه، یادداشت‌های داخلی، سوابق تراکنش‌ها یا حتی تقویم‌های شخصی تکیه کند تا نشان دهد سیاستی وجود داشته و بدون قصد تقلب گم یا نابود شده است. اما هیچ‌چیز مهم‌تر از یافتن شماره سیاست نیست.

مثال‌های ادعاهای مسئولیت بلندمدت

اگرچه نوع ادعا و طول فرآیند تسویه ممکن است متفاوت باشد، برخی از رایج‌ترین ادعاهای مسئولیت بلندمدت عبارتند از:

• ادعاهای بیماری‌های شغلی، مانند ادعاهای مربوط به آزبست و محیط زیست که شامل قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا در طول سال‌ها است.

• قصور پزشکی، مانند زمانی که بیمار ماه‌ها پس از جراحی یا اقدام پزشکی از پزشک شکایت می‌کند.

• مسئولیت‌های سایبری تحت پوشش سیاست‌های بیمه سایبری، که به جبران خسارات مالی پس از نقض سایبری کمک می‌کنند.

• تبعیض شغلی.

• آزار کودکان.