درآمد اختیاری مقدار پولی است که پس از پرداخت مالیات و هزینه‌های ضروری شخصی مانند غذا، مسکن و پوشاک—که به عنوان هزینه‌های غیراختیاری شناخته می‌شوند—برای خرج کردن، سرمایه‌گذاری یا پس‌انداز باقی می‌ماند.
درآمد اختیاری شامل پولی است که برای خرید اقلام لوکس، تعطیلات و کالاها و خدمات غیرضروری صرف می‌شود. از آنجا که درآمد اختیاری اولین چیزی است که پس از از دست دادن شغل یا کاهش حقوق کاهش می‌یابد، کسب‌وکارهایی که کالاهای اختیاری می‌فروشند، معمولاً در دوران رکود اقتصادی و کسادی بیشترین آسیب را متحمل می‌شوند.
نکات کلیدی
- درآمد اختیاری پولی است که پس از پرداخت مالیات و هزینه‌های ضروری مانند مسکن و غذا باقی می‌ماند.
- اقلام غیرضروری مانند تعطیلات و کالاهای لوکس معمولاً با وجوه حاصل از درآمد اختیاری پرداخت می‌شوند.
- درآمد اختیاری و درآمد قابل تصرف یکسان نیستند.
- درآمد قابل تصرف درآمد خالص حقوق دریافتی فرد است و برای پرداخت تمام هزینه‌ها (چه ضروری و چه غیرضروری) استفاده می‌شود.
- درآمد اختیاری توسط اقتصاددانان برای اندازه‌گیری سلامت اقتصادی استفاده می‌شود.
درک درآمد اختیاری
هزینه‌های اختیاری بخش مهمی از یک اقتصاد سالم است. افراد تنها زمانی برای چیزهایی مانند سفر، فیلم و لوازم الکترونیکی مصرفی پول خرج می‌کنند که بودجه لازم برای این کار را داشته باشند.
در حالی که هزینه‌های غیراختیاری مانند مسکن، مالیات، بدهی و مواد غذایی ضروری تلقی می‌شوند، هزینه‌های اختیاری هر گونه هزینه‌ای هستند که فراتر از آنچه ضروری تلقی می‌شود، انجام می‌گیرند. این هزینه‌ها عموماً به عنوان خواسته‌ها در نظر گرفته می‌شوند، در حالی که هزینه‌های غیراختیاری معمولاً به عنوان نیازها شناخته می‌شوند. به همین دلیل، هزینه‌های اختیاری به ندرت با عملیات روزمره یک کسب‌وکار یا خانوار ارتباط دارند و در عوض به سبک زندگی و انتخاب‌ها مربوط می‌شوند.
کسب‌وکارها و افراد هزینه‌های اختیاری را با درآمد اختیاری—مقدار پولی که پس از پرداخت هزینه‌های مسکن، غذا، مالیات و سایر ملزومات باقی می‌ماند—پرداخت می‌کنند. وقتی اوضاع خوب است، افراد پول بیشتری برای خرج کردن دارند و معمولاً این کار را برای چیزهایی که نیاز ندارند، مانند اقلام لوکس و سایر خدمات—تعطیلات، رستوران‌ها، سرگرمی، لوازم الکترونیکی، عضویت در باشگاه‌های ورزشی و غیره—انجام می‌دهند.
درآمد اختیاری در مقابل درآمد قابل تصرف
درآمد اختیاری و درآمد قابل تصرف اصطلاحاتی هستند که اغلب به اشتباه به جای یکدیگر استفاده می‌شوند، اما به انواع مختلفی از درآمد اشاره دارند.
مهم:
درآمد اختیاری از درآمد قابل تصرف به دست می‌آید، که برابر است با درآمد ناخالص منهای مالیات.
درآمد قابل تصرف حقوق دریافتی فرد است که برای تأمین هزینه‌های ضروری و غیرضروری استفاده می‌شود. این درآمد آن چیزی است که پس از کسر مالیات باقی می‌ماند و مقدار درآمد خالص در دسترس برای خرج کردن، پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری است.
در مقابل، درآمد اختیاری آن چیزی است که از درآمد قابل تصرف پس از پرداخت هزینه‌های اجاره/وام مسکن، حمل‌ونقل، غذا، خدمات عمومی، بیمه و سایر هزینه‌های ضروری باقی می‌ماند.
برای اکثر مصرف‌کنندگان، درآمد اختیاری اولین چیزی است که هنگام کاهش حقوق از بین می‌رود. برای مثال، فرض کنید الیس ماهانه 4000 دلار پس از مالیات درآمد دارد و 2000 دلار هزینه ضروری دارد، که 2000 دلار درآمد اختیاری ماهانه برای او باقی می‌گذارد.
اگر حقوق الیس به 3000 دلار در ماه کاهش یابد، او همچنان قادر به تأمین هزینه‌های ضروری خود خواهد بود، اما تنها 1000 دلار درآمد اختیاری باقی خواهد ماند.
درآمد اختیاری و اقتصاد
درآمد اختیاری یک شاخص مهم برای سلامت اقتصادی است. اقتصاددانان از آن، همراه با درآمد قابل تصرف، برای استخراج سایر نسبت‌های اقتصادی مهم مانند تمایل نهایی به مصرف (MPC)، تمایل نهایی به پس‌انداز (MPS) و نسبت‌های اهرمی مصرف‌کننده استفاده می‌کنند.
در سال 2005، در اوج حباب اقتصادی ناشی از بدهی، نرخ پس‌انداز شخصی در ایالات متحده برای چهار ماه متوالی منفی شد. پس از پرداخت هزینه‌های ضروری از درآمد قابل تصرف، مصرف‌کننده متوسط تمام درآمد اختیاری خود و حتی بیشتر را خرج کرد و از کارت‌های اعتباری و سایر ابزارهای بدهی برای خریدهای اختیاری اضافی فراتر از توان مالی خود استفاده کرد. در سال 2020، در طول همه‌گیری کووید-19 و قرنطینه‌های گسترده‌ای که به دنبال آن آمد، نرخ پس‌انداز شخصی در ایالات متحده برای چندین ماه به بالاترین حد خود یعنی بیش از 30 درصد رسید. از اواخر سال 2021 تا 2022، این نرخ به حدود 7 درصد تعدیل شد، که بیشتر با میانگین بلندمدت همخوانی داشت، و تا ژوئن 2024 به 3.4 درصد کاهش یافت.
سطوح درآمد اختیاری کل در یک اقتصاد در طول زمان نوسان می‌کند، معمولاً در راستای فعالیت چرخه تجاری. هنگامی که تولید اقتصادی قوی است، همان‌طور که با تولید ناخالص داخلی (GDP) یا معیارهای کلان دیگر اندازه‌گیری می‌شود، سطوح درآمد اختیاری نیز معمولاً بالا است. اگر تورم در قیمت نیازهای زندگی رخ دهد، درآمد اختیاری کاهش می‌یابد، با فرض اینکه دستمزدها و مالیات‌ها نسبتاً ثابت باقی بمانند.
درآمد اختیاری چگونه محاسبه می‌شود؟
درآمد اختیاری زیرمجموعه‌ای از درآمد قابل تصرف است، یا بخشی از کل درآمدی که پس از پرداخت مالیات باقی می‌ماند. از درآمد قابل تصرف، تمام نیازها و تعهدات مانند اجاره یا وام مسکن، خدمات عمومی، وام‌ها، پرداخت‌های خودرو و غذا را کسر کنید. پس از پرداخت تمام این موارد، هر آنچه برای پس‌انداز، خرج کردن یا سرمایه‌گذاری باقی می‌ماند، درآمد اختیاری شما است.
چه سطحی از درآمد اختیاری خوب تلقی می‌شود؟
این تا حدی به سبک زندگی بستگی دارد؛ با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند که حدود 10 تا 30 درصد از حقوق دریافتی (پس از مالیات) باید شامل درآمد اختیاری باشد. قانون موسوم به 50-20-30 پیشنهاد می‌کند که 50 درصد از درآمد خالص شما باید به هزینه‌های زندگی، 20 درصد به پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری و 30 درصد به هزینه‌های اختیاری اختصاص یابد.
درآمد اختیاری برای وام‌های دانشجویی چگونه در نظر گرفته می‌شود؟
اگر به دنبال وام‌های دانشجویی فدرال یا برنامه‌های بازپرداخت وام دانشجویی هستید، دولت ایالات متحده واجد شرایط بودن شما را بر اساس درآمد اختیاری محاسبه می‌کند. با این حال، دولت درآمد اختیاری را به عنوان درآمد ناخالص سالانه پس از مالیات منهای 100 تا 225 درصد خط فقر فدرال (که به ایالت، اندازه خانواده و برنامه بازپرداختی که انتخاب می‌کنید بستگی دارد) تعریف می‌کند و هرگونه افزایش یا کاهش بعدی در درآمد شما را در نظر می‌گیرد.
نتیجه‌گیری
درآمد اختیاری پولی است که پس از پرداخت مالیات و هزینه‌های ضروری مانند مسکن و غذا باقی می‌ماند. اقلام غیرضروری مانند تعطیلات و کالاهای لوکس معمولاً با وجوه حاصل از درآمد اختیاری پرداخت می‌شوند. درآمد اختیاری توسط اقتصاددانان برای اندازه‌گیری سلامت اقتصادی استفاده می‌شود.
درآمد قابل تصرف و درآمد اختیاری دو چیز متفاوت هستند. درآمد قابل تصرف درآمد خالص حقوق دریافتی فرد است و برای پوشش تمام هزینه‌ها (چه ضروری و چه غیرضروری) استفاده می‌شود.
نظرات کاربران